Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

“Κόπηκε” ο Niko Ago από το protagon

Ένα άρθρο του για τους πρόσφυγες ήταν η αφορμή για τη διακοπή της συνεργασίας του Niko Ago με το  protagon. Ο δημοσιογράφος στη σελίδα του στο Faceboo εξηγεί το τι συνέβη αναφέροντας πως το site δεν δημοσίευσε επικριτικά άρθρα του για το Μπάμπη Παπαδημητρίου, τον Αδωνι Γεωργιάδη και το Νίκο Δένδια. Η διοίκηση του site, σύμφωνα με τα γραφόμενα το Ago,αποφάσισε τη διακοπή της συνεργασίας επικαλούμενη επίθεση από το site, http://www.altsantiri.gr/.  Το κείμενο του  Niko Ago έχει ως εξής:
“Επειδή αρκετοί φίλοι με ρωτάνε τους λόγους που δεν γράφω πλέον στο protagon, θα εξηγήσω με λίγα λόγια, πώς έχει η κατάσταση.
Στις 14 Σεπτεμβρίου το βράδυ, έλαβα από συνάδελφο – διαχειριστή του protagon το εξής e-mail:
«Niko, πριν από λίγο ενημερώθηκα από τη διοίκηση του site ότι επιθυμεί να διακόψει τη συνεργασία μαζί σου καθώς θεωρεί ότι επιτίθεσαι σε συνάδελφο του site από άλλο site και χωρίς προηγούμενη ενημέρωση. 
Λυπάμαι πολύ.»
 
Είχε προηγηθεί η δημοσίευση του άρθρου με τίτλο «Άκου ανόητε» στο altsantiri.gr, με το οποίο συνεργάζομαι από τα τέλη Μαΐου του 2015. Παρόλο που στο άρθρο, όπως διαπιστώνει κανείς διαβάζοντας, δεν υπάρχει καμία αναφορά σε συνάδελφο ή στο protagon, είναι αλήθεια ότι μέσω αυτού, απαντούσα σε συνεργάτη του protagon. Στην εύλογη ερώτηση: Και γιατί δεν το έκανες μέσω του protagon; υπάρχει και η πραγματική αιτία της διακοπής της συνεργασίας μας.
 
-H διοίκηση του protagon, με αφορμή άρθρο μου, στο οποίο ασκούσα κριτική στον δημοσιογράφο Μπάμπη Παπαδημητρίου, για τις ευχές του «να κρατήσει καλά το ΔΝΤ», και να μην ενδώσει στις απαιτήσεις της ελληνικής κυβέρνησης, αφού δε δέχθηκε να το δημοσιεύσει – το άρθρο μπήκε στο altsantiri- μου είχε διαμηνύσει ότι, «επιθυμεί να μην σχολιάσω στη συνέχεια, ΜΜΕ και δημοσιογράφους». Μετά από αυτό, η λύση για να γράψω την άποψή μου, για το συγκεκριμένο θέμα, δεν ήταν μέσω του protagon.
– Με αφορμή αυτό το άρθρο , στο οποίο ασκούσα κριτική στον Άδωνι Γεωργιάδη, το οποίο επίσης δεν μπήκε στο protagon, η διοίκηση του site, μου διαμήνυσε πως, πλέον, δεν επιθυμεί να σχολιάσω, ούτε πολιτικά κόμματα και πολιτικούς.  Έγραψα τότε στον νέο ιδιοκτήτη του site, τον Χρ. Μεμή αλλά ποτέ δεν πήρα απάντηση.
 
-Η πρώτη φορά που το site αρνήθηκε να ανεβάσει άρθρο μου, ήταν την άνοιξη του ’14, όταν έκανα κριτική στον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης, Νίκο Δένδια. Η δικαιολογία ήταν περίπου αυτή: «δεν μπορεί, στα δέκα σου άρθρα, τα εννέα να είναι για τον Δένδια». Ωστόσο, αυτό ήταν πέρα από υπερβολή διότι ως τότε, άρθρο με κριτική στο Δένδια, δεν είχα γράψει. Προφανώς, μετρήθηκαν ως τέτοια, άρθρα με κριτική σε συμπεριφορές ανδρών της ελληνικής αστυνομίας.
 
Επιγραμματικά, αυτοί είναι οι «σταθμοί» που κατέληξαν στη διακοπή της συνεργασίας μας. Ούτε ξαφνική ήταν, ούτε και χωρίς προειδοποιητικές «βολές». Οφείλω εδώ να παραδεχθώ επίσης, πως όσο επικεφαλής του site, ήταν ο Σταύρος Θεοδωράκης, ουδέποτε αντιμετώπισα θέμα λογοκρισίας. Γιατί δεν τα έγραψα αυτά, πριν τη διακοπή της συνεργασίας; Καλό ερώτημα. Που δεν έχω μια καθαρή απάντηση, όμως. Ίσως, επειδή θεωρούσα ότι θα αλλάξει η κατάσταση και θα μου επιτραπεί να γράψω ο,τι θέλω. Αποδείχθηκε πως έκανα λάθος.
 
Όπως έγραψα στα social media, όταν ενημερώθηκα για τη διακοπή της συνεργασίας, αποτελεί μεγάλη τιμή για μένα, να χάσω μια δουλειά, επειδή υπερασπίστηκα τους πρόσφυγες, απέναντι σε κάποιον που έγραφε στο «πνεύμα» της χρυσής αυγής. Αυτό λέω και σήμερα: Δεν υπήρχε μεγαλύτερη ικανοποίηση, από το να διακόψουν τη συνεργασία, μετά από αυτό το άρθρο. Πραγματικά το θεωρώ τιμή.
 
 
Υ.Γ.: Μετά τη διακοπή της συνεργασίας μας, απευθύνθηκα στην οικονομική διαχείριση, για να υπενθυμίσω πως η τελευταία μου πληρωμή, έλαβε χώρα στα μέσα Μαΐου, και ως εκ τούτου, περιμένω την εξόφληση των δεδουλευμένων. Η απάντηση που πήρα ήταν έως και προσβλητική. Επειδή δεν θέλω να τα συγχωνεύσω τα θέματα, θα επανέλθω επ΄αυτού με άλλο κείμενο. Εκτός κι αν μέχρι τότε γίνει η εξόφληση και δεν χρειαστεί να το κάνω.”

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…