Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δεν υπάρχουν χέρια να μαζέψουν ελιές

Δεν πίστευα σε αυτό που άκουγα: σε απόγνωση είναι κολλητός φίλος, αγρότης στην Χαλκιδική.
"Χρειάζομαι 50 ανθρώπους φέτος για να μαζέψουμε τις ελιές και δεν βρίσκω!".
Τον κοίταζα σαν χαζός. "Τι λες ρε Γιάννη; Με τόση ανεργία και δεν βρίσκεις; Πλάκα μου κάνεις;".
Δεν έκανε πλάκα!
Δεν βρίσκει!
Με την οικογένεια μαζεύει βαριά-βαριά 7-8 ανθρώπους. Από την Βουλγαρία δεν μπορεί -και δεν θέλει- να πάρει διότι πρέπει να τους πληρώσει "μαύρα". Εχει πάρει σβάρνα τα καφενεία και τις πλατείες και κανείς δεν έρχεται.
"Πόσα δίνεις;"
"Δίνω 2,5 ευρώ την κλούβα!"
"Κάνε το λιανά!"
"Ενας καλός μαζεύει καμιά 20αριά κλούβες την ημέρα. Ενας άσχετος μπορεί και 12 με 15... Κάνε πολλαπλασιασμό...".
Τον έκανα. Μου βγαίνει ένα μεροκάματο από 30 μέχρι 50 ευρώ την ημέρα. Για 30-35 μέρες...
Ξεκίνησα ρεπορτάζ:
Αυτή τη στιγμή στη Χαλκιδική -στην Κεντρική Μακεδονία με το ρεκόρ ανεργίας- υπάρχει πρόβλεψη για 30.000 τόνους ελιές, φέτος. Με 2,5 ευρώ την κλούβα, αυτό σημαίνει 3,5 εκατομμύρια έτοιμα να δοθούν για εργατικά. Μέσα σε 30-35 μέρες. Και δεν πάει κανένας να τα πάρει.
Κάτι ΔΕΝ πάει ΚΑΘΟΛΟΥ καλά εδώ!
Μα ΚΑΘΟΛΟΥ καλά!
Καθόμουν και σκεφτόμουν: και ο ΟΑΕΔ, τι σκατά κάνει;
Δηλαδή δεν μπορείς να πας, να δηλώσεις πόσο εργατικό δυναμικό χρειάζεσαι, τι δίνεις και να βγάλει μια ανακοίνωση;
Προφανώς αυτό δεν γίνεται!
Το επίδομα ανεργίας είναι 4 και 5 φορές μικρότερο απ' όσα μαζέψεις αυτές τις 30 ημέρες. Κι όμως... Οι ελιές θα πέσουν και θα σαπίσουν αλλά χέρια δεν θα βρεθούν.
Θα αλλάξουμε ποτέ μυαλά;

Τρέλα! Εχω, μάλιστα, την εντύπωση ότι αυτό που περιγράφω δεν αφορά μόνο τη Χαλκιδική ούτε μόνο τις ελιές. Οχι;

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…