Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η αριστεροσύνη μου έναντι του τόπου μας;

Ανακοίνωση του Δημήτρη Σεβαστάκη 
 Βουλευτή Σάμου Ικαρίας Φούρνων 

 Το δίλημμα είναι σκληρό και απλό. Κάκιστη συμφωνία ή άτακτη χρεωκοπία. Συμφωνία που βρίσκεται μακριά από την αριστερή ιδεολογία, από το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ , αλλά και από την κοινή λογική (με τα υφεσιακά μέτρα που περιλαμβάνει) ή αλλιώς ακαριαία κατάρρευση των τραπεζών, δέσμευση καταθέσεων και εν τέλει χάσιμο των λαϊκών αποταμιεύσεων, συνακόλουθη κατάρρευση κάθε δημόσιας δομής και Grexit. Έτσι αναλύθηκε από το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης η οριακή κατάσταση που βρίσκεται η χώρα μας και μπροστά σε αυτό το τελικό δίλημμα βρέθηκε ο Πρωθυπουργός την Δευτέρα. Διάλεξε το πρώτο: μια κακή συμφωνία, που όμως θα αποκαθιστούσε τη ρευστότητα των τραπεζών (και των πολιτών), αλλά και θα συνοδευόταν από σκληρό (αντι-αριστερό) πρόγραμμα . Επέλεξε το Όχι στο (απροετοίμαστο) Grexit. Το αν έπραξε σωστά ο Τσίπρας και η κυβέρνηση, θα το δείξει η ιστορία. Όμως δεν υπήρχε καμιά λαϊκή, εκλογική εξουσιοδότηση για κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος, για εξάτμιση των λαϊκών αποταμιεύσεων και για κοινωνική καταστροφή. Γιατί συνέβη; Επί έξι μήνες συνεχιζόταν μια διαπραγμάτευση (όπως εξάλλου ήταν η εντολή του Ελληνικού λαού). Σύμφωνα με τον Βαρουφάκη και την ομάδα του, σε κάθε της φάση, ανατρέπονταν τα συμφωνηθέντα από τους δανειστές. Ο χρόνος λιγόστευε, οι απαιτήσεις άλλαζαν διαρκώς. Με απόφαση του Eurogroup η ρευστότητα από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προς το ελληνικό τραπεζικό σύστημα δεν αυξανόταν, χρηματοδότηση του χρέους επί ένα χρόνο δεν υπήρξε, οι δόσεις όμως πληρώνονταν κανονικά. Ολόκληρο το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης αλλά και η κ. Κατσέλη , η πρόεδρος της ΕΤΕ, ανέλυαν την οριακή κατάσταση και την επείγουσα ανάγκη συμφωνίας . Δεν υπήρχε άλλο περιθώριο. Τόσο μπόρεσε να αντέξει η χώρα και η κυβέρνηση. Έξι μήνες. Η συνθηκολόγηση ήταν αναπόφευκτη μπροστά στην επερχόμενη καταστροφή. Η διαφορά οικονομικής ισχύος ήταν ο τελικός κριτής της αναμέτρησης. Αποκατάσταση ρευστότητας, άνοιγμα τραπεζών, στοιχειώδες αίσθημα ασφάλειας. Από την άλλη υφεσιακά μέτρα, σκληρό πρόγραμμα και απομάκρυνση από τις προεκλογικές εξαγγελίες. Αυτά είναι μερικά, γενικά χαρακτηριστικά της νέας κατάστασης. Ο άλλος δρόμος: η ΜΗ συμφωνία- το απροετοίμαστο Grexit,- σήμαινε δέσμευση των τραπεζικών καταθέσεων, αφού γίνονται ακαριαία απαιτητά από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα τα 89 δις που έχουν εισρεύσει στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα ως ενέσεις ρευστότητας. Αυτό εξαφανίζει τη συναλλακτική δραστηριότητα, φέρνει την κατακλυσμιαία κατάρρευση των δομών πρόνοιας, σε λίγο σταματούν οι προμήθειες σε βασικά είδη πρώτης ανάγκης- κυρίως των πόλεων- καταρρέει σταδιακά κάθε οικονομική δραστηριότητα. Επιχειρήσεις, μικρεμπόριο, κάθε παραγωγική δραστηριότητα καταρρέουν. Το «μαξιλάρι» των στρατηγικών αποθεμάτων της Τράπεζας της Ελλάδος (17-20 δις) που θα μπορούσε η χώρα να «κάψει» για κάποιο διάστημα, εκτός του θνησιγενούς χαρακτήρα ως λύση, στην περίπτωση σύγκρουσης με την ευρωζώνη θα αδρανοποιούνταν από την ΕΚΤ. Και θα συμπαρέσυρε όλα τα εθνικά διαθέσιμα. Η ΕΚΤ ουσιαστικά θα απαγόρευε το ευρώ στην Ελλάδα, όπως βεβαίωναν στελέχη του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης στην χθεσινή συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Η διασύνδεση των οικονομιών και του τραπεζικού συστήματος στην Ευρωζώνη, κάνει εξαιρετικά σύνθετη την διαδικασία τυχόν αποδέσμευσης και πάντως απαιτεί εκπόνηση σχεδίου για όποιον την επιθυμει. Ο λαός μας έχει κάνει μέχρι στιγμής, άλλες επιλογές. Για μένα λοιπόν, το δίλημμα «κακή συμφωνία» ή «Grexit» έπαιρνε κι αυτή την διάσταση: Η αριστεροσύνη μου έναντι του τόπου μας. Διάλεξα το δεύτερο. Ακριβώς γιατί είμαι αριστερός, γιατί πιστεύω στις δυνατότητες του λαού μας να κερδίσει το ιστορικό στοίχημα και γιατί δεν βλέπω αυτή την στιγμή άλλο δρόμο. Μας περιμένει πολλαπλός αγώνας . Να προσπαθήσουμε να διορθώσουμε στην πράξη, στις εφαρμογές του, το (αντιδραστικό) πρόγραμμα, να γίνει καλύτερη εκμετάλλευση του πολύτιμου και ακριβού χρόνου που κερδίζουμε ως χώρα, να κρατήσουμε την ενότητα Είμαστε μαζί και στα εύκολα και στα δύσκολα. Αλλά είμαστε μαζί. Δημήτρης Α. Σεβαστάκης

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…