Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Απολείπειν ο θεός τους Έλληνες;

«Τι να πεις; Τι να μην πεις; Για τι να μιλήσεις;» ψιθυρίζει μέσα στο βουβό της πένθος η Ηλέκτρα μαθαίνοντας για το θάνατο του πατέρα της και την πτώση του Οίκου των Ατρειδών.
Τι να πεις; Δυόμιση χιλιάδες χρόνια μετά περισσεύουν τα λόγια, οι αναλύσεις, οι πληροφορίες, οι δηλώσεις, οι εξαγγελίες, οι συνεντεύξεις, τα σχόλια, οι φήμες και οι ειδήσεις, αληθινές ή ψεύτικες.
Τι να μην πεις; Δυόμιση χιλιάδες χρόνια μετά περισσεύουν τα όσα δεν ομολογούνται, δεν αρθρώνονται, δεν καταγράφονται.
Για τι να μιλήσεις;
Καταφεύγω, αυτές τις ώρες στους τόμους της Ιστορίας μας. Κι ύστερα, «ώρα μεσάνυχτα», αποκαμωμένος από τις επαναλήψεις των ελληνικών τραγωδιών, των καταρρεύσεων, των εμφύλιων, καταφεύγω στο «Απολείπειν ο θεός Αντώνιον» του μεγάλου Αλεξανδρινού να ηρεμήσει η ψυχή μου.
Να όμως που αντί για «αόρατους θιάσους να περνούν» βλέπω ορατούς θιάσους σκιών στις τηλεοπτικές οθόνες να κινδυνολογούν ή να προσπαθούν τα υπερασπιστούν τα ανυπεράσπιστα.
Να που ούτε «μουσικές εξαίσιες» ακούω, αλλά ούτε και νταούλια και ζουρνάδες. Μόνο φωνές. Αναρθρες και ασύντακτες.
Η τύχη μας ενδίδει πια. Κι όμως! Ούτε ένας δεν ομολογεί ότι τα έργα του απέτυχαν και ότι τα σχέδιά του βγήκαν όλα πλάνες. Και μόνο ο κόσμος ανωφέλετα θρηνεί στις ουρές των ΑΤΜ. Και μόνο ο κόσμος αισθάνεται γελασμένος, λέει πως ήταν όνειρο και πως απατήθηκε η ακοή του με το «πρώτη φορά Αριστερά». Γιατί τέτοιες μάταιες ελπίδες καταδέχθηκε. Γιατί τα είχε
όλα φορτώσει στους Βαρβάρους.
Κι έτσι, καλούμαστε να αποχαιρετήσουμε την Αλεξάνδρεια που χάνουμε όχι «σαν έτοιμοι από καιρό, σα θαρραλέοι» αλλά με των «δειλών τα παρακάλια και παράπονα».
Αναθέτοντας στον Κώστα, στον Γιώργο, στον Λουκά, στον Αντώνη, στον Αλέξη τις τύχες μας, αποδείχθηκε ότι δεν είμαστε άξιοι να ζούμε σε μια «τέτοια πόλι». Κι αυτή η ανάθεση, χωρίς τη δική μας συμμετοχή, είναι το μέγα λάθος.
Υποδουλωμένοι στα τηλεπαράθυρα και στην συγκίνηση των κηνσόρων αλλά και των θεραπόντων της κάθε εξουσίας έχουμε εδώ και καιρό αποχαιρετήσει κάθε ελπίδα να βγούμε από τα σκοτάδια μας.
Γυρίζω σελίδα και διαβάζω αυτούσιο το επόμενο ποίημα:
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι — το σωστό — εις όλην την ζωή του.
Ισως και να μην είναι αργά…
Αρκεί να σιωπήσουμε έστω και για λίγο. Ολοι! Αρκετά μιλήσαμε…

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…