Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Απολείπειν ο θεός τους Έλληνες;

«Τι να πεις; Τι να μην πεις; Για τι να μιλήσεις;» ψιθυρίζει μέσα στο βουβό της πένθος η Ηλέκτρα μαθαίνοντας για το θάνατο του πατέρα της και την πτώση του Οίκου των Ατρειδών.
Τι να πεις; Δυόμιση χιλιάδες χρόνια μετά περισσεύουν τα λόγια, οι αναλύσεις, οι πληροφορίες, οι δηλώσεις, οι εξαγγελίες, οι συνεντεύξεις, τα σχόλια, οι φήμες και οι ειδήσεις, αληθινές ή ψεύτικες.
Τι να μην πεις; Δυόμιση χιλιάδες χρόνια μετά περισσεύουν τα όσα δεν ομολογούνται, δεν αρθρώνονται, δεν καταγράφονται.
Για τι να μιλήσεις;
Καταφεύγω, αυτές τις ώρες στους τόμους της Ιστορίας μας. Κι ύστερα, «ώρα μεσάνυχτα», αποκαμωμένος από τις επαναλήψεις των ελληνικών τραγωδιών, των καταρρεύσεων, των εμφύλιων, καταφεύγω στο «Απολείπειν ο θεός Αντώνιον» του μεγάλου Αλεξανδρινού να ηρεμήσει η ψυχή μου.
Να όμως που αντί για «αόρατους θιάσους να περνούν» βλέπω ορατούς θιάσους σκιών στις τηλεοπτικές οθόνες να κινδυνολογούν ή να προσπαθούν τα υπερασπιστούν τα ανυπεράσπιστα.
Να που ούτε «μουσικές εξαίσιες» ακούω, αλλά ούτε και νταούλια και ζουρνάδες. Μόνο φωνές. Αναρθρες και ασύντακτες.
Η τύχη μας ενδίδει πια. Κι όμως! Ούτε ένας δεν ομολογεί ότι τα έργα του απέτυχαν και ότι τα σχέδιά του βγήκαν όλα πλάνες. Και μόνο ο κόσμος ανωφέλετα θρηνεί στις ουρές των ΑΤΜ. Και μόνο ο κόσμος αισθάνεται γελασμένος, λέει πως ήταν όνειρο και πως απατήθηκε η ακοή του με το «πρώτη φορά Αριστερά». Γιατί τέτοιες μάταιες ελπίδες καταδέχθηκε. Γιατί τα είχε
όλα φορτώσει στους Βαρβάρους.
Κι έτσι, καλούμαστε να αποχαιρετήσουμε την Αλεξάνδρεια που χάνουμε όχι «σαν έτοιμοι από καιρό, σα θαρραλέοι» αλλά με των «δειλών τα παρακάλια και παράπονα».
Αναθέτοντας στον Κώστα, στον Γιώργο, στον Λουκά, στον Αντώνη, στον Αλέξη τις τύχες μας, αποδείχθηκε ότι δεν είμαστε άξιοι να ζούμε σε μια «τέτοια πόλι». Κι αυτή η ανάθεση, χωρίς τη δική μας συμμετοχή, είναι το μέγα λάθος.
Υποδουλωμένοι στα τηλεπαράθυρα και στην συγκίνηση των κηνσόρων αλλά και των θεραπόντων της κάθε εξουσίας έχουμε εδώ και καιρό αποχαιρετήσει κάθε ελπίδα να βγούμε από τα σκοτάδια μας.
Γυρίζω σελίδα και διαβάζω αυτούσιο το επόμενο ποίημα:
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι — το σωστό — εις όλην την ζωή του.
Ισως και να μην είναι αργά…
Αρκεί να σιωπήσουμε έστω και για λίγο. Ολοι! Αρκετά μιλήσαμε…

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…