Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πώς προχωράμε

Χάρης Σαββίδης

Πώς προχωράμε
Στις 4 Αυγούστου του 1914 οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες ποδοπάτησαν τις αρχές τους, εγκατέλειψαν τον διεθνισμό και σύρθηκαν στην εθνική γραμμή που οδηγούσε. γραμμή στο μακελειό των χαρακωμάτων. Και τότε, όπως μας θύμισε πρόσφατα ο συνάδελφος Γιώργος Μητραλιάς, η «κωλοτούμπα» είχε προκαλέσει γενικευμένη έκπληξη. Οδήγησε, όμως, 13 μήνες αργότερα, στο Συνέδριο του Τσίμερβαλντ, όπου επισημοποιήθηκε η διάσπαση με τους σοσιαλδημοκράτες και η γέννηση της 3ης Διεθνούς. Η κορύφωση των ιμπεριαλιστικών αντιφάσεων είχε αποκαλύψει την ουσία των διαφωνιών, ξεχωρίζοντας εκείνους που ποτέ δεν θα προχωρούσαν σε ρήξη, από όσους ήταν αποφασισμένοι να διαβούν τον Ρουβίκωνα.

Το θέμα της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη ανέδειξε ένα παρόμοιο ρήγμα. Το προκάλεσε και πάλι η συσσώρευση των αντιφάσεων, ευτυχώς αυτή τη φορά πρωτίστως σε οικονομικό και όχι (ακόμα;) σε γεωπολιτικό επίπεδο. Η απουσία του περίφημου «σχεδίου Β» βοηθά να καλύπτεται η ουσία της διαφωνίας. Προφανώς και είναι λάθος που δεν υπήρξε εναλλακτικό σχέδιο (και Β και Γ, μέχρι και Ω) - επιμένω σε αυτό από την άνοιξη του 2012. Λάθος εκείνων που προκρίνουν τη λύση της εξόδου, καθώς εμφανίζονται να μην έχουν σαφείς και ρεαλιστικές θέσεις. Λάθος και όσων επιθυμούν την παραμονή στην Ευρωζώνη με καλύτερους όρους, καθώς η απουσία εναλλακτικής καταδικάζει την διαπραγμάτευση. Τα λάθη αυτά, όμως, έγιναν ακριβώς για να αποφευχθεί η συζήτηση και να κρυφτούν τα προβλήματα «κάτω από το χαλί». Και αυτό συχνά αποδεικνύεται το μεγαλύτερο λάθος.

Το πρώτο ερώτημα που καλείται να απαντήσει ένα σχέδιο εξόδου από την Ευρωζώνη είναι «τί θα γίνει με το χρέος». Εφόσον το νόμισμα που θα αντικαταστήσει το ευρώ θα έχει μικρότερη αξία και δεδομένου ότι τα φορολογικά έσοδα του Δημοσίου θα είναι σε αυτό, η εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους γίνεται ακόμα πιο δύσκολη. Μόνη λύση θα είναι η διαγραφή του. Αν αυτό δεν το συζητούν τώρα οι δανειστές, δύσκολα θα ανοίξει η κουβέντα μετά από μονομερή έξοδο από την Ευρωζώνη. Άρα αυτή οδηγεί στη μονομερή διαγραφή του χρέους, πιθανότατα στη βάση των επιχειρημάτων που προσέφερε η σχετική επιτροπή της Βουλής. Πρόκειται για μια επιλογή μετωπικής ρήξης με τους δανειστές, που καθιστά απίθανη την αρμονική παραμονή στην ΕΕ και πιθανή την επιβολή διεθνών οικονομικών κυρώσεων στη χώρα.

Για να στηριχθεί, δε, η αγοραστική δύναμη των ασθενέστερων στρωμάτων και να διασφαλιστεί η κάλυψη βασικών αναγκών, το σχέδιο εξόδου από την Ευρωζώνη θα πρέπει να αναθέτει στο κράτος ειδικές εξουσίες και εκτεταμένο ρόλο (πλήρης έλεγχος εισερχόμενου/εξερχόμενου συναλλάγματος, διατιμήσεις, όριο στην ποσότητα βασικών αγαθών που μπορεί κάποιος να αποκτήσει, κεντρικός σχεδιασμός ανασυγκρότησης  παραγωγικής βάσης κ.α.). Κάτι που είναι ασύμβατο με θεμελιώδεις αρχές της ΕΕ και οδηγεί στο μετασχηματισμό της οικονομίας σε κάτι διαφορετικό. Αυτή είναι η ουσία της ρήξης. Κάποιοι επιθυμούν αυτόν τον μετασχηματισμό. Άλλοι αποστρέφονται μια τέτοια εξέλιξη, φοβούμενοι, μεταξύ άλλων, ότι θα οδηγήσει, αργά ή γρήγορα, σε συρρίκνωση της δημοκρατίας και των ατομικών ελευθεριών.

Πρόκειται για μια αντίφαση που βρίσκεται στο DNA του ΣΥΡΙΖΑ και είχε καλυφθεί στο όνομα της αντίστασης στη λαίλαπα των Μνημονίων και σύγκρουσης με τη διαπλοκή. Η προοπτική εγκατάλειψης του Μνημονιακού ζουρλομανδία παραπέμπεται στις καλένδες του. ΚΚΕ: Όπως αυτό προσδοκά να ωριμάσουν οι συνθήκες στην ελληνική κοινωνία, έτσι πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ περιμένει να αλλάξουν οι συσχετισμοί στην Ευρώπη. Μένει η σύγκρουση με τη διαπλοκή, τη διαφθορά και γενικότερα κάθε στραβό που οικοδόμησε ο δικομματισμός της Μεταπολίτευσης. Αυτή είναι πλέον η συγκολλητική ουσία των δύο στρατοπέδων εντός ΣΥΡΙΖΑ. Στη βάση αυτή μπορεί η κυβέρνηση να σταθεί στα πόδια της. Η ύπαρξη, όμως, των δύο διαφορετικών στρατοπέδων έχει πλέον αποκαλυφθεί. Και θα ήταν λάθος να προσπαθήσουμε πάλι να την κρύψουμε. Ένας σύμβουλος γάμου δεν θα έλεγε σε ένα ζευγάρι με προβλήματα να μην συζητά για αυτά.

Κάθε κρίση μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρία. Ας κρατήσουμε από την ήττα στις διαπραγματεύσεις την πολύτιμη εμπειρία της αναγκαιότητας εναλλακτικού σχεδίου. Ας σπάσουμε τη σιωπή ή την ακραία κινδυνολογία που επέβαλε η διαπλοκή τα προηγούμενα 3 χρόνια. Και ας ανοίξουμε επιτέλους μια σοβαρή, με επιχειρήματα και προτάσεις, συζήτηση για το «σχέδιο Β». Όσοι πιστεύουν σε κάτι τέτοιο, οφείλουν τάχιστα να παρουσιάσουν αναλυτικά τις προτάσεις τους. Οι υπόλοιποι έχουν χρέος να απαντήσουν με επιχειρήματα και όχι κραυγές πανικού. Ο διάλογος πρέπει να γίνει συντεταγμένα και να ολοκληρωθεί με το ανώτατο όργανο του ΣΥΡΙΖΑ να παίρνει θέση. Το Τακτικό Συνέδριο οφείλει, άλλωστε, σύμφωνα με το Καταστατικό, να συγκληθεί το καλοκαίρι του 2016 - γιατί όχι μερικούς μήνες νωρίτερα;

Στο Συνέδριο θα ολοκληρωθεί ο διάλογος και θα προκύψει το συμπέρασμα. Εφόσον επικρατήσουν οι υπέρμαχοι παραμονής στην Ευρωζώνη, οι διαφωνούντες θα αποφασίσουν αν έχει νόημα η παραμονή στο κόμμα ή είναι προτιμότερο ένα νέο. Τσίμερβαλντ. Τότε θα είναι η ώρα να κριθεί η επιλογή της εσωκομματικής ρήξης. Τώρα προέχει η αξιοποίηση της μοναδικής ευκαιρία για σύγκρουση με τη διαπλοκή και επανίδρυση του κράτους, στις βάσεις της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Στην προσπάθεια αυτή οφείλουν να πρωταγωνιστήσουν όσοι επιθυμούν την παραμονή στην Ευρωζώνη, προσφέροντας μια νέα αφήγηση για τις επιδιώξεις και την ταυτότητα της Αριστεράς του 21ου αιώνα, που θα απαλύνει τις βαθιές πληγές από την ήττα στην 6μηνη διαπραγμάτευση. Χρέος να τη στηρίξουν έχουν και όλοι οι υπόλοιποι, διασώζοντας την κυβερνητική πλειοψηφία παρά τις αντιρρήσεις τους με το νέο Μνημόνιο.

Τα περί σύγκρουσης με τη διαπλοκή οι πολίτες τα έχουν βέβαια ξανακούσει - και από τον Σημητικό εκσυγχρονισμό, και από τον Καραμανλή του Μπαϊρακτάρη, και από τον ΓΑΠ της Δανίας του Νότου. Για να πειστούν χρειάζονται χειροπιαστές αποδείξεις, τις οποίες η κυβέρνηση οφείλει να προσφέρει ήδη από. χθες. Αυτές είναι που θα διατηρήσουν ενωμένο το κόμμα μέχρι το Συνέδριο και θα αναπληρώσουν το πολιτικό κεφάλαιο που έχασε ο Αλέξης Τσίπρας το ξημέρωμα της Δευτέρας.
Χάρης Σαββίδης

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…