Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΚΑΝΑΛΙΑ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ!

Του ΑΡΗ ΣΚΙΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*
Ως πρόλογος:
Απομεσήμερο στο σπίτι του Χαρίλαου, στο Χαλάνδρι, πριν από κάποια χρόνια. Ανάβει την πίπα και με ρωτάει:
– Δεν μι λες; Κάποιους Αγγιλάτους...Βαγγιλάτους, πως τουν λεν...
– Ευαγγελάτος Πρόεδρε.
– Αι γειάσου! Τίναι τούτος ρε παιδάκι μ;
– Από μας προέρχεται Πρόεδρε, τον είχαμε στην «ΠΡΩΤΗ».
– Τι λε ρε παιδάκι μ ! Τέτοια λουλούδια ιμείς τα βγάλαμε;
Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου, που ντρέπομαι να δηλώσω την επαγγελματική μου ιδιότητα. Αισθάνομαι σαν τους Έλληνες αξιωματικούς, που μετά τη χούντα, δίσταζαν να κυκλοφορήσουν με τη στολή τους.
Πρώτη φορά νοιώθω την ανάγκη ν΄ απολογηθώ στον κάθε πολίτη της χώρας που είμαι δημοσιογράφος. Γιατί εκείνο που πρώτα έμαθα, είναι να βρίσκομαι πάντα στο πλευρό του πολίτη και να στηρίζω τη χώρα μου σε ώρες που δοκιμάζεται. Αυτό ΥΠΑΓΟΡΕΥΕΙ η δεοντολογία της δημοσιογραφίας, μαζί με το σεβασμό στην ΑΛΗΘΕΙΑ. Και όλα αυτά υπηρετούνται όταν δίχως φόβο και πάθος προσεγγίζονται επί ίσοις όροις όλες οι παράμετροι. Κι όταν ο δημοσιογράφος δεν υπηρετεί αφεντικά, αλλά εκχωρεί τις υπηρεσίες του σ΄ αυτά, αναφερόμενος μόνο στον ΛΑΟ.
Όλα αυτά τους τελευταίους έξη μήνες έχουν σκανδαλωδώς παραβιαστεί και δημοσιογράφοι των καναλιών μετατράπηκαν από υπηρέτες του δημοσίου συμφέροντος σε φτηνούς και συνάμα προκλητικούς προπαγανδιστές της μιας άποψης.
Παραβιάστηκαν:
1. Η διακριτότητα ανάμεσα στην είδηση και το σχόλιο. Ταυτόχρονα, ο παρουσιαστής που παρουσίαζε την είδηση τη σχολίαζε με τρόπο απόλυτα μονομερή και ιδιοτελή.
2. Η διαχείριση των πάνελ ήταν εξοργιστικά υποκειμενική σε βάρος της μιας άποψης και συνοδευόταν από τις- τους παρουσιαστές με μορφασμούς ειρωνείας ή αποδοκιμασίας.
3. Μια πρωτοφανής εκστρατεία τρομοκρατίας εξαπολύθηκε, υιοθετώντας και προβάλλοντας κατά κόρον την άποψη των δανειστών, σε βάρος όσων στήριζαν το ΟΧΙ.
4. Έγινε αποδεκτό και μάλιστα με ζουμ επιλεγμένα στοχευόταν η κονκάρδα του ΝΑΙ, που έφεραν στα σακάκια τους οι οπαδοί αυτής της άποψης.
5. Ακόμα και όταν ο Ελληνικός Λαός, στο σύνολό του, διατράνωσε την άποψη του υπέρ του ΟΧΙ, το κλίμα κατατρομοκράτησης του εντάθηκε με μια αήθη προκλητικότητα.
6. Σε αρκετά πάνελ νόμιζες ότι ο εκπρόσωπος του ΟΧΙ είχε προσκληθεί για να θυματοποιηθεί, ευρισκόμενος μέσα σε..λάκκο λεόντων, με συσχετισμούς ένας προς..τέσσερις και το δημοσιογράφο συντονιστή να συνηγορεί συνήθως σε βάρος του ΟΧΙ.
7. Επιχειρήθηκε με σκανδαλώδη ιταμότητα να εμφανιστεί η κορυφαία στιγμή της Δημοκρατίας, το δημοψήφισμα, ακόμα και μετά το αποτέλεσμα ως... διχασμός.
Τα υπόλοιπα θα τα βρει ο Εισαγγελέας.. Ωστόσο:
Πάντα θα πέφτει ένας ίσκιος βαρύς πάνω μας, για τον τρόπο με τον οποίο υπηρετήθηκε η σχέση καναλάρχη- δημοσιογράφου. Η ανεξαρτησία του δημοσιογράφου πήγε στην άκρη για να υπηρετηθεί το συμφέρον του καναλάρχη.
Ως προς τον καναλάρχη: Ο εκδότης έχει δικαίωμα να διαχειρίζεται όπως γουστάρει την εφημερίδα του κι ο κόσμος την αγοράζει η δεν την αγοράζει. Η εφημερίδα με λίγα λόγια είναι προσωπικό, περιουσιακό, του στοιχείο. Το κανάλι όμως, δεν αποτελεί περιουσιακό του στοιχείο. Οι συχνότητες είναι δημόσιο αγαθό που εκχωρείται και δεν αποτελούν ιδιοκτησία κανενός.
Ως προς το δημόσιο ήθος του εκδότη: Χαράζει την γενική πολιτική του έντυπου του και αναθέτει την υλοποίηση της στον δημοσιογράφο, χωρίς να παρεμβαίνει στη δουλειά του. Αυτό το σεβάστηκαν ΟΛΟΙ οι παραδοσιακοί εκδότες. Παράδειγμα: Όταν κάποτε ο υπουργός της κυβέρνησης Καραμανλή, ο Παπαληγούρας, παρενέβη στον Τζώρτζη Αθανασιάδη, για να απολύσει έναν συντάκτη της «ΒΡΑΔΥΝΗΣ» επειδή είχε γράψει κάτι πού δεν του άρεσε,ο Τζώρτζης του απάντησε:
– Ναι, με μια προϋπόθεση
– Ποια;
– Να κάνεις εσύ τη δουλειά του συντάκτη μου...
Αυτό ήταν το ήθος των παραδοσιακών εκδοτών. Γι αυτό, ο αείμνηστος Μπότσης είχε εμπιστευτεί την εφημερίδα του σε συντάκτες που η πλειοψηφία τους ήταν κομμουνιστές με πρώτο και καλύτερο το Φοίβο Γρηγοριάδη. Και μέσα από τα γραφεία της «Ακρόπολης», η Ασφάλεια τής χούντας συνέλαβε τον Κωστάκη Παπαϊωάννου, για τη συμμετοχή του στό ΠΑΜ.
Με λίγα λόγια: Πάντα υπήρχε μια εμφανής διακριτότητα στο ρόλο του Εκδότη και του δημοσιογράφου. Κι ένας σεβασμός. Μόνο τα τελευταία χρόνια η σχέση αυτή έχει μεταλλαχθεί σε σχέση αφεντικού- υπαλλήλου...
Όταν στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης σ΄ ένα μου ρεπορτάζ στα «ΝΕΑ », τόλμησα να αναφερθώ απαξιωτικά για τον Καραμανλή, παρά το ο,τι η πολιτική τής εφημερίδας στήριζε το ΠΑΣΟΚ, με κάλεσε ο διευθυντής μου για να μου πει:
– Ακούστε κύριε συνάδελφε. Ο Πρωθυπουργός είναι κορυφαίος θεσμός και δεν νομιμοποιείται ο οιοσδήποτε συντάκτης να αναφέρεται σ΄ αυτόν, παρά μόνον ο αρθρογράφος της εφημερίδας.
Αυτό ήταν το ήθος στο οποίο γαλουχηθήκαμε εμείς, πριν πλακώσουν οι κάθε είδους εργολάβοι κι έμποροι της δημοσιογραφίας. Και υπήρξαν πολλοί συνάδελφοι που ύψωσαν το ανάστημα τους σ΄ αυτούς τους εργολάβους, αρνούμενοι να τους υπηρετήσουν.
Διαφύλαξαν ως κόρη οφθαλμού το ήθος και την αξιοπρέπεια του δημοσιογράφου, προστατεύοντας ταυτόχρονα τις αξίες ενός Λαού που δεν εμπορευματοποιούνται.
Για να δούμε σήμερα αυτές τις αξίες να γίνονται αθύρματα στο πρόσωπο κάποιων αστέρων, που κατάντησαν να γίνονται εξώφυλλα σε λάιφ- στάιλ περιοδικά.
Δεν είναι όμως αυτή η δημοσιογραφία. Και η παρέμβαση του Εισαγγελέα είναι κάτι που αφορά τη Δικαιοσύνη. Στη συνείδηση όμως όλων εμάς που μάθαμε να τιμάμε την ΑΛΗΘΕΙΑ, έστω κι αν στρέφεται εναντίον μας, είναι κατάπτυστοι. Γιατί η αλήθεια και η Πατρίδα δεν εξαγοράζονται με... ολίγα αργύρια. Κι επειδή η Δημοσιογραφία αποτελεί κεντρικό πυλώνα της Δημοκρατίας έχουμε χρέος όλοι να την προστατεύσουμε από χαζοχαρούμενα πρώην μοντέλα που παριστάνουν τους δημοσιογράφους και... εκπροσώπους της διαπλοκής.
*Πηγή: imerodromos.gr

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…