Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ούτε ένα ψέμα δεν μας είπε το παιδί

"Αγαπητοί συνάδελφοι,
Ο χρόνος τελειώνει. Η κυβέρνηση δεν θα αποφύγει το πικρό ποτήριον. Δεν υπάρχει ίχνος χαιρεκακίας σε μια τέτοια διαπίστωση. Κανείς δεν μπορεί να επιχαίρει για ενδεχόμενη αποτυχία της χώρας που θα έχει τραγικές συνέπειες, διότι ο λογαριασμός πλέον δεν θα πάει στα γνωστά υποζύγια αλλά σε όλους. Η πρόσκρουση στην πραγματικότητα, εάν αυτή αποτελεί συνάμα και το μοναδικό δρόμο για να βγούμε από τα αδιέξοδα δεν μπορεί παρά να είναι ευπρόσδεκτη. Γι αυτό οι κυβερνώντες, το επαναλαμβάνω για μια ακόμη φορά, οφείλουν, έστω την ύστατη ώρα να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Δεν μπορούν να νίπτουν τας χείρας τους ως Πόντιος Πιλάτος και να «απειλούν» με δημοψηφίσματα και εκλογές."

Το απόσπασμα είναι από ομιλία του βουλευτή του ΠΟΤΑΜΙΟΥ (πρώην βουλευτή της ΔΗΜΑΡ, πρώην στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ) Σπύρου Λυκούδη στη Βουλή.
Το πιθανότερο είναι να μην εννοούσε ακριβώς αυτό που είπε αλλά μια πρόσκαιρη δυσλεξία να τον οδήγησε σε αυτή τη διατύπωση. 
Παρ' όλα αυτά κατά λάθος είπε την αλήθεια που δεν τολμούν να πουν τόσο το κόμμα του όσο και ο Σαμαράς και Βενιζέλος αλλά και όλα μαζί τα ΜΜΕ: Το ζητούμενο, αυτά τα πέντε χρόνια της κρίσης και των μνημονίων, είναι να μην θιγούν όλοι οι άλλοι πλην των γνωστών υποζυγίων (των μισθωτών, των συνταξιούχων, των μικρομεσαίων ελεύθερων επαγγελματιών). Ποιοί είναι "όλοι οι άλλοι"; Οι τράπεζες, οι μεγαλοεπιχειρηματίες που έχουν βγάλει τα λεφτά τους έξω, οι καναλάρχες, οι μεγαλοεργολάβοι, οι εφοπλιστές, οι μεγαλοσυνταξιούχοι των τραπεζών και των ΔΕΚΟ, οι δικαστικοί, οι βουλευτές αλλά και όσοι στηρίζουν και στηρίζονται στην μαύρη οικονομία και στο ξέπλυμα χρήματος. Δηλαδή οι ελίτ που κυβερνούν αυτόν τον τόπο.
Γι αυτές τις ελίτ εκφράζεται η αγωνία, για χάρη τους η καθημερινή καταστροφολογία, στο όνομά τους οι πιέσεις για έναν γρήγορο συμβιβασμό. Οι Μαρίες Αντουανέτες των μνημονίων δεκάρα τσακιστή δεν δίνουν για τα συνήθη υποζύγια. "Αν δεν έχουν ψωμί, ας φάνε παντεσπάνι!" βρε αδελφέ.
Μέχρι και οι δανιστές μας το έχουν καταλάβει και το ομολογούν από καιρό εις καιρόν: "Να πληρώσουν και οι πλούσιοι" διαμηνύουν. Οχι ότι συναισθάνονται την αδικία αλλά διότι οι πολιτικές που οι ίδιοι υπαγορεύουν ασκούνταν, όλα αυτά τα χρόνια, κάπως ...άγαρμπα.
Η κατά λάθος ειπωθήσα αλήθεια κρύβει όμως και μία ακόμη διαπίστωση: πως τα γνωστά υποζύγια έχουν πλέον εξαντληθεί από την χρόνια αφαίμαξη και τώρα πλέον αισθάνονται ότι δεν έχουν τίποτα παραπάνω να χάσουν είτε έτσι (με συμβιβασμό) είτε αλλιώς (με ρήξη), παρά μόνο τις αλυσσίδες τους, όπως θα έλεγε και κλασσικός του μαρξισμού. Κάποιοι έχουν ήδη ξεπεράσει τον φόβο και κάποιοι άλλοι μοιάζουν με ασθενείς στο τελευταίο στάδιο της αρρώστιας τους που ζητούν να τους βγάλουν τους ορούς και τα σωληνάκια από το βασανισμένο κορμί τους. Κι αυτό σκορπάει πραγματικά τον τρόμο στις τάξεις των μνημονιακών. Διότι τόσο αυτός που δεν φοβάται όσο και ο απελπισμένος δεν χειραγωγούνται. Βεβαίως και τα γνωστά υποζύγια δεν θα ήθελαν να βγούμε από την Ευρώπη. Βεβαίως και δεν επιθυμούν να ζήσουν την άγνωστη κατάσταση μιας πιθανής επιστροφής στη δραχμή. Οταν είσαι πολυτραυματίας το μόνο που θα σου έλειπε είναι να πηδάς μαντρότοιχους. Φυσιολογικό είναι. Επίσης αρκετοί αντιλαμβάνονται ότι και στο σενάριο της ρήξης και της εξόδου ωφελημένοι θα είναι και πάλι οι έχοντες και κατέχοντες (τα χρήματά του στο εξωτερικό). Και μάλιστα διπλά! Μονά-ζυγά δικά τους δηλαδή οι "όλοι οι άλλοι". Αν και ζητούμενο θα είναι το αν θα μπορούν να συνεχίσουν να πατούν τα πόδια τους στην Ελλάδα τα χρόνια που θα ακολουθήσουν της καταστροφής...
Οχι, η λύση δεν είναι η έξοδος από την ευρωζώνη. Αυτό θα αποτελεί συνέχεια, με άλλη μορφή, πολύ χειρότερη ίσως, της τραγωδίας που ζούμε (οχι όλοι, τα γνωστά υποζύγια, μόνο).
Λύση θα είναι να δούμε κατάματα της αλήθεια που εκστόμισε ο Σπύρος Λυκούδης και να την ακολουθήσουμε: να πληρώσουν -επιτέλους!- όλοι οι άλλοι! Με το καλό ή με το άγριο!


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…