Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ούτε ένα ψέμα δεν μας είπε το παιδί

"Αγαπητοί συνάδελφοι,
Ο χρόνος τελειώνει. Η κυβέρνηση δεν θα αποφύγει το πικρό ποτήριον. Δεν υπάρχει ίχνος χαιρεκακίας σε μια τέτοια διαπίστωση. Κανείς δεν μπορεί να επιχαίρει για ενδεχόμενη αποτυχία της χώρας που θα έχει τραγικές συνέπειες, διότι ο λογαριασμός πλέον δεν θα πάει στα γνωστά υποζύγια αλλά σε όλους. Η πρόσκρουση στην πραγματικότητα, εάν αυτή αποτελεί συνάμα και το μοναδικό δρόμο για να βγούμε από τα αδιέξοδα δεν μπορεί παρά να είναι ευπρόσδεκτη. Γι αυτό οι κυβερνώντες, το επαναλαμβάνω για μια ακόμη φορά, οφείλουν, έστω την ύστατη ώρα να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Δεν μπορούν να νίπτουν τας χείρας τους ως Πόντιος Πιλάτος και να «απειλούν» με δημοψηφίσματα και εκλογές."

Το απόσπασμα είναι από ομιλία του βουλευτή του ΠΟΤΑΜΙΟΥ (πρώην βουλευτή της ΔΗΜΑΡ, πρώην στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ) Σπύρου Λυκούδη στη Βουλή.
Το πιθανότερο είναι να μην εννοούσε ακριβώς αυτό που είπε αλλά μια πρόσκαιρη δυσλεξία να τον οδήγησε σε αυτή τη διατύπωση. 
Παρ' όλα αυτά κατά λάθος είπε την αλήθεια που δεν τολμούν να πουν τόσο το κόμμα του όσο και ο Σαμαράς και Βενιζέλος αλλά και όλα μαζί τα ΜΜΕ: Το ζητούμενο, αυτά τα πέντε χρόνια της κρίσης και των μνημονίων, είναι να μην θιγούν όλοι οι άλλοι πλην των γνωστών υποζυγίων (των μισθωτών, των συνταξιούχων, των μικρομεσαίων ελεύθερων επαγγελματιών). Ποιοί είναι "όλοι οι άλλοι"; Οι τράπεζες, οι μεγαλοεπιχειρηματίες που έχουν βγάλει τα λεφτά τους έξω, οι καναλάρχες, οι μεγαλοεργολάβοι, οι εφοπλιστές, οι μεγαλοσυνταξιούχοι των τραπεζών και των ΔΕΚΟ, οι δικαστικοί, οι βουλευτές αλλά και όσοι στηρίζουν και στηρίζονται στην μαύρη οικονομία και στο ξέπλυμα χρήματος. Δηλαδή οι ελίτ που κυβερνούν αυτόν τον τόπο.
Γι αυτές τις ελίτ εκφράζεται η αγωνία, για χάρη τους η καθημερινή καταστροφολογία, στο όνομά τους οι πιέσεις για έναν γρήγορο συμβιβασμό. Οι Μαρίες Αντουανέτες των μνημονίων δεκάρα τσακιστή δεν δίνουν για τα συνήθη υποζύγια. "Αν δεν έχουν ψωμί, ας φάνε παντεσπάνι!" βρε αδελφέ.
Μέχρι και οι δανιστές μας το έχουν καταλάβει και το ομολογούν από καιρό εις καιρόν: "Να πληρώσουν και οι πλούσιοι" διαμηνύουν. Οχι ότι συναισθάνονται την αδικία αλλά διότι οι πολιτικές που οι ίδιοι υπαγορεύουν ασκούνταν, όλα αυτά τα χρόνια, κάπως ...άγαρμπα.
Η κατά λάθος ειπωθήσα αλήθεια κρύβει όμως και μία ακόμη διαπίστωση: πως τα γνωστά υποζύγια έχουν πλέον εξαντληθεί από την χρόνια αφαίμαξη και τώρα πλέον αισθάνονται ότι δεν έχουν τίποτα παραπάνω να χάσουν είτε έτσι (με συμβιβασμό) είτε αλλιώς (με ρήξη), παρά μόνο τις αλυσσίδες τους, όπως θα έλεγε και κλασσικός του μαρξισμού. Κάποιοι έχουν ήδη ξεπεράσει τον φόβο και κάποιοι άλλοι μοιάζουν με ασθενείς στο τελευταίο στάδιο της αρρώστιας τους που ζητούν να τους βγάλουν τους ορούς και τα σωληνάκια από το βασανισμένο κορμί τους. Κι αυτό σκορπάει πραγματικά τον τρόμο στις τάξεις των μνημονιακών. Διότι τόσο αυτός που δεν φοβάται όσο και ο απελπισμένος δεν χειραγωγούνται. Βεβαίως και τα γνωστά υποζύγια δεν θα ήθελαν να βγούμε από την Ευρώπη. Βεβαίως και δεν επιθυμούν να ζήσουν την άγνωστη κατάσταση μιας πιθανής επιστροφής στη δραχμή. Οταν είσαι πολυτραυματίας το μόνο που θα σου έλειπε είναι να πηδάς μαντρότοιχους. Φυσιολογικό είναι. Επίσης αρκετοί αντιλαμβάνονται ότι και στο σενάριο της ρήξης και της εξόδου ωφελημένοι θα είναι και πάλι οι έχοντες και κατέχοντες (τα χρήματά του στο εξωτερικό). Και μάλιστα διπλά! Μονά-ζυγά δικά τους δηλαδή οι "όλοι οι άλλοι". Αν και ζητούμενο θα είναι το αν θα μπορούν να συνεχίσουν να πατούν τα πόδια τους στην Ελλάδα τα χρόνια που θα ακολουθήσουν της καταστροφής...
Οχι, η λύση δεν είναι η έξοδος από την ευρωζώνη. Αυτό θα αποτελεί συνέχεια, με άλλη μορφή, πολύ χειρότερη ίσως, της τραγωδίας που ζούμε (οχι όλοι, τα γνωστά υποζύγια, μόνο).
Λύση θα είναι να δούμε κατάματα της αλήθεια που εκστόμισε ο Σπύρος Λυκούδης και να την ακολουθήσουμε: να πληρώσουν -επιτέλους!- όλοι οι άλλοι! Με το καλό ή με το άγριο!


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…