Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μπαμπά, μήπως να γίνει ένας πόλεμος;

Οι ερωτήσεις τους είναι συχνά απροσδόκητες και πολλές φορές σοκαριστικές, όμως αυτή ξεπέρασε το όριο:

-Μπαμπά, μήπως να γίνει ένας πόλεμος;
-Τι λες παιδί μου; Που να γίνει πόλεμος;
-Εδώ, στην Ελλάδα.
-Τι πόλεμος να γίνει στην Ελλάδα;
-Δεν ξέρω. Με τους Τούρκους. Μεταξύ μας. Ενας πόλεμος όπως γίνεται στη Συρία.
- Γιατί να γίνει ένας πόλεμος όπως στη Συρία.
- Για να μάθουμε να φερόμαστε
- Σε ποιούς;
- Σε όλους. Σε όλους τους άλλους ανθρώπους. Γιατί μόνο αν ζήσουμε πόλεμο θα μάθουμε τι σημαίνει πόλεμος. Τι σημαίνει να έχεις πεθαμένους στο σπίτι. Τι σημαίνει να φεύγεις για να σωθείς και μετά να σε διώχνουν από παντού.
- Δεν χρειάζεται να συμβεί κάτι τέτοιο για να μάθουμε, γιε μου. Αρκεί να διαβάσουμε λίγη Ιστορία.
- Με δουλεύεις ρε μπαμπά, τώρα; Ποιος διαβάζει Ιστορία; Πας καλά;

Ποιός διαβάζει Ιστορία; Πάμε καλά; Εχει δίκιο. Μεγάλο δίκιο.
Και τι να μάθουμε;

Οτι οι Σύροι πρόσφυγες, ΟΛΟΙ οι πρόσφυγες δεν είναι βρωμιά; Δεν είναι ένας λεκές στην πλατεία Συντάγματος;

Εχει δίκιο το παιδί. Οπως όλα τα παιδιά. Πριν λίγες ημέρες κατέβηκε όλο χαρά μαζί μου στο Σύνταγμα και άφησε μια μεγάλη σακούλα με ρούχα στα προσφυγόπουλα. Χάρηκε πολύ που το κάναμε αυτό. Φανταζόταν κάποιο από αυτά να φοράει το περσινό, κόκκινο μπουφάν του, τα τζιν παντελόνια του που δεν του έκαναν πια. Φεύγοντας είχε ψηλώσει πέντε πόντους για την πράξη του.

Σήμερα έμαθε ότι κάποια ανθρωπόμορφα τέρατα τους στίβαξαν σε κλούβες και τους πέταξαν στον σκουπιδοτενεκέ του Κέντρου Αλλοδαπών.

-Αραγε να πρόλαβαν να μοιραστούν τα ρούχα που τους δώσαμε;
- Δεν ξέρω παιδί μου. Ελπίζω πως ναι. Ομως να ξέρεις πως αυτά τα καθάρματα είναι ικανά για όλα. Αυτό να μην το ξεχνάς...


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…