Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

There’s ‘Bad News About The News’ (but also a little good news)

When The Brookings Institution asked Robert Kaiser to write an essay about the state of journalism, they asked that the last section include some solutions.


“And I had to tell them when I was finished that there would be no such section,” said Kaiser, who worked for more than 50 years at The Washington Post and retired in February. Kaiser is also the author of several books, including “The News About The News.” His essay for Brookings, which came out Thursday, is entitled “The Bad News About the News.”


In several chapters he looks both back and ahead at American journalism.


“I have to say that that process made me less optimistic than I had been before it began,” Kaiser said in a phone interview.


It’s misleading, Kaiser said, to look at all the great journalists and platforms and what they’re producing online and think journalism is in good shape. There’s still no real business model.


From his essay:



Despite two decades of trying, no one has found a way to make traditional news-gathering sufficiently profitable to assure its future survival. Serious readers of America’s most substantial news media may find this description at odds with their daily experience. After all, The New York Times, The Wall Street Journal, and The Washington Post still provide rich offerings of good journalism every morning, and they have been joined by numerous online providers of both opinion and news—even of classic investigative reporting. Digital publications employ thousands of reporters and editors in new and sometimes promising journalistic enterprises. Is this a disaster?


Of course not—yet. But today’s situation is probably misleading. The laws of economics cannot be ignored or repealed. Nor can the actuarial tables. Only about a third of Americans under 35 look at a newspaper even once a week, and the percentage declines every year. A large portion of today’s readers of the few remaining good newspapers are much closer to the grave than to high school. Today’s young people skitter around the Internet like ice skaters, exercising their short attention spans by looking for fun and, occasionally, seeking out serious information. Audience taste seems to be changing, with the result that among young people particularly there is a declining appetite for the sort of information packages the great newspapers provided, which included national, foreign and local news, business news, cultural news and criticism, editorials and opinion columns, sports and obituaries, lifestyle features, and science news.




“I believe that the crucial factor in the future of journalism of the kind that democracy depends on is the survival of a small but vibrant group of really first class institutions that have shared values and traditions and the capacity to train and cultivate the next generation capable of doing this work,” Kaiser said.


The kind of investigative journalism that comes out of the Post, the Times and the Journal is hard work, he said. “It’s not something any old blogger can walk through the door and do.”


Long term, what happens if a new business model isn’t found and those papers fold?


“My pessimism is dependent, I should confess freely, on my theory that if we don’t have a New York Times, Washington Post or Wall Street Journal, we’re a much lesser place than we were with them.”


Now for the good news. Kaiser does see a few things that are working. The first is the ProPublica model.


“They’re a fourth pillar in that universe with the other three,” he said. “However, it depends on the will of people to pay for it as an act of charity.”


And that, he said, isn’t really a business model.


The other comes from Post owner Jeff Bezos, and Kaiser calls it the angel investor solution. For someone with Bezos’ money, owning the Post probably costs him the equivalent of lunch money.


The problem is, Kaiser said, Bezos is competitive.


“He won’t like idea that The Washington Post lives because he props it up. He would much prefer, I’m sure, to invest the new business model and, God willing, he’ll do that.”


Kaiser is also encouraged by sites such as Vox, The Upshot from the Times and Wonkblog from the Post.


“That’s good because policy is traditionally short changed in American journalism, like politics.”


There are also local sites, including Voice of San Diego, that provide a service to their communities.


“It’s entirely plausible to me that my doomsday scenario is accurate but won’t be seen to be happening for some number of years,” Kaiser said. “That’s possible. It’s also possible it could happen much faster.” … Read more


from Poynter. http://ift.tt/1vhAt5M








from WordPress http://ift.tt/1vhBkmQ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…