Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Με μία "Κόκκινη" αφορμή...

Το έχω πει και το έχω γράψει αναλυτικά πολλές φορές την τελευταία (και βάλε) δεκαετία: οι επιχειρήσεις των ΜΜΕ συναποτελούν έναν παρασιτικό κλάδο ο οποίος επιζεί προσκολλημένος πάνω στους παραγωγικούς τομείς (πρωτογενείς και μεταποιητικούς) χωρίς ο ίδιος να παράγει προϊόντα ή αγαθά με την αυστηρή έννοια των όρων. Η οικονομική υγεία αυτών των επιχειρήσεων εξαρτάται απολύτως και είναι ευθέως ανάλογη της υγείας της ευρύτερης οικονομίας καθώς είναι απόλυτα εξαρτημένες τόσο από την αγοραστική δύναμη των αναγνωστών/ακροατών/θεατών όσο, πολύ περισσότερο, από τις δυνατότητες των διαφημιζομένων αφού τα μοναδικά (νόμιμα) έσοδά τους είναι από τις πωλήσεις (π.χ. εφημερίδων, περιοδικών) και οι διαφημίσεις.
Μία διευκρίνιση: μιλάμε πάντα για τις επιχειρήσεις ΜΜΕ και όχι φυσικά για τις έννοιες της ενημέρωσης και της δημοσιογραφίας που ναι μεν μέχρι κάποιο ιστορικό σημείο (πριν την ανάπτυξη των Νέων διαδικτυακών Μέσων και Τεχνολογιών) ήσαν απόλυτα σχεδόν ταυτισμένες με τις επιχειρήσεις αυτές.
Και μία ακόμη: οι επιχειρήσεις ΜΜΕ δεν υπήρξαν ποτέ υγιείς καθώς στην πραγματικότητα τα κέρδη τους δεν προέρχονταν από την αγορά, παρά μόνο ως ένα ποσοστό, αλλά από παράπλευα οφέλη που είχαν να κάνουν με την δύναμη, την εξουσία, τη στήριξη άλλων δραστηριοτήτων, άσχετων με την ενημέρωση και βέβαια με το κρατικό χρήμα. Για να ξέρουμε και τι λέμε δηλαδή...
Η "παραγωγή" ειδήσεων και η αναμετάδοσή τους με οποιονδήποτε αναλογικό, ηλεκτρονικό, ψηφιακό τρόπο, ΔΕΝ έχει να κάνει με την παραγωγή προϊόντων ούτε και με την προσφορά κάποιας υπηρεσίας που θα μπορούσαν να τιμολογηθούν ή έστω να αξιολογηθούν οικονομικά. Εκείνο που ουσιαστικά εκμεταλλεύονται οι επιχειρήσεις ΜΜΕ είναι οι χώροι ανάμεσα στα κείμενα και οι χρόνοι ανάμεσα στις εκφωνήσεις των ειδήσεων και αυτούς πουλάνε στους διαφημιζόμενους. Και μιλάμε πάντοτε γι αυτό που γίνεται "πάνω από το τραπέζι" για να μην περιπλέξουμε (ή δια-πλέξουμε) τα πράγματα.
Η ενημέρωση, πάλι, ούτε πουλιέται ούτε αγοράζεται. Και γι αυτόν ακριβώς το λόγο, όταν εμφανίστηκαν οι τεχνολογίες εκείνες που δίνουν δωρεάν τη δυνατότητα μετάδοσης ειδήσεων και στη συνέχεια η "κατανάλωσή" τους από τον καθένα, ο κλάδος των ΜΜΕ κλονίστηκε συνθέμελα.
Σε μία οικονομία όπου η πρωτογενής παραγωγή έχει γονατίσει -αν υποτεθεί ότι κάποτε στεκόταν στα πόδια της- είναι επόμενο και τα "παράσιτα" να μην περνούν και τις καλύτερες ημέρες τους. Ετσι ανακύπτει ένα διπλό πρόβλημα:
Πρώτον, τι γίνεται με τους εργαζόμενους (κάθε ειδικότητας) σε αυτόν τον κλάδο και δεύτερον τι γίνεται με την υπόθεση της ενημέρωσης. Είναι δύο ξεχωριστά ζητήματα που επιδέχονται ξεχωριστές αναλύσεις παρά το ότι τέμνονται σε πολλά σημεία.
Το πρώτο πρόβλημα, αυτό των εργαζομένων, αγγίζει τα όρια του υπαρξιακού ερωτήματος. Αλήθεια ποια είναι θέση του εργατικού κινήματος (...της Αριστερά, δηλαδή) για ολόκληρες ομάδες εργαζομένων σε "παρασιτικούς" κλάδους, για τους εργαζομένους στα Καζίνο, για να πούμε ένα παράδειγμα αρκετά εξώφθαλμο; Τους κατηγορεί για την επαγγελματική τους επιλογή και τους απορρίπτει συλλήβδην; Τους αποδέχεται και υπερασπίζεται τα δικαιώματά τους; Κρύβει το πρόβλημα κάτω από το χαλί ή το αναδεικνύει; Ποιές επεξεργασίες έχει κάνει η Αριστερά για τα ΜΜΕ και τους ερεγαζόμενους σε αυτά; Γιατί δεν μπορεί να στηρίξει ούτε τα δικά της ΜΜΕ; (Χθες το ΚΚΕ, σήμερα και αύριο ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα σε αυτά).
Η κουκουεδίστικη απάντηση "σε συνθήκες καπιταλισμού ζούμε, σύντροφε, δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς", δεν ικανοποιεί. Δεν αρκεί. Δεν λύνει κανένα πρόβλημα.
Το θέμα είναι τεράστιο και ταυτόχρονα είναι ένας από τους δείκτες του κατά πόσο μπορεί να υπάρξουν σύγχρονες, προοδευτικές απαντήσεις και προτάσεις για ένα νέο υπόδειγμα και στην Ενημέρωση...

Θα επανέλθω


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…