Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πόσο λυπάμαι...

Είναι λίγα χρόνια τώρα που κάποιοι από εμάς κάναμε την επιλογή να μη μιλάμε. Αλλοι συνειδητά κι άλλοι γιατί στομώσανε. Δεν έχουν τι άλλο να πουν. Ή προτιμούν να μιλούν κοφτά, με μικρά μηνύματα των 140 χαρακτήρων στο twitter. Κυρίως να αναδημοσιεύουν λόγια άλλων που τα λένε καλύτερα, χειρότερα, δεν έχει σημασία. Μιλήσαμε πολύ τα "καλά" χρόνια, γράψαμε πολύ, διαβάσαμε πολύ, είδαμε πολλά, ακούσαμε πολλά. Ισως γιατί για εμάς τα χρόνια τα προηγούμενα δεν ήσαν ποτέ καλά. Το βλέπαμε το κακό με δρασκελιές να πλησιάζει. Το δείχναμε και κανείς δεν έστρεφε το κεφάλι να το δει. Τα βρίσκαν γραφικά όλα αυτά. "Μάντεις κακών". "Μαύροι ποιητές". Ετσι μας έλεγαν. Και μας προέτρεπαν να συνεχίσουμε διότι "έτσι θα γεννηθεί κάτι καινούργιο μέσα από όλο αυτό". Ετσι έλεγαν χωρίς φυσικά να το εννοούν, πολύ περισσότερο, να το θέλουν. Απλώς τους άρεσε η ματιά μας και πιο περισσότερο η οργή μας που όμως δεν ήταν ποτέ οργή. Ηταν η κραυγή μπροστά σε αυτό που ερχόταν. Η κραυγή πάνω από έναν ανοιγμένο τάφο που έχασκε μπροστά σε όλους μας. Η αλήθεια είναι ότι από κάποια στιγμή και μετά παίξαμε με αυτή την εντύπωση που είχαν οι άλλοι για εμάς. Γίναμε αυτάρεσκα οργισμένοι από τη μια λόγω αυταρέσκειας κι από την άλλη για να διασκεδάσουμε τους δικούς μας φόβους. Τους δικούς μας εφιάλτες. Γράφαμε. Γράφαμε. Γράφαμε. Χιλιάδες μικρά και μεγάλα κείμενα. Χιλιάδες στίχους. Κρεμούσαμε εικόνες. Μικρά δοκίμια. Αυτόματες γραφές. Γεμίζαμε τους τοίχους όταν μας τελείωναν οι οθόνες. Βρίζαμε, αφρίζαμε, σφαδάζαμε. Περάσαν τα χρόνια. Βρεθήκαμε απέναντι στις μαύρες θάλασσες των σκέψεών μας. Πάντα απέναντι. Πάντα μισοβυθισμένοι. Πάντα πνιγμένοι από όνειρα.Τη μισή μέρα έτσι. Την άλλη μισή αλλιώς. Μετά αποστραφήκαμε τη νύχτα. Την εγκαταλείψαμε και είπαμε να ζήσουμε "σαν άνθρωποι" την ημέρα μόνο. Συμβιβασμένοι με τον αφόρητο πόνο που προκαλεί το φως, με τον αφόρητο πόνο του να μην πίνεις δύο δράμια αλκοόλ κάθε βράδυ, με τον αφόρητο πόνο να μην γυρίζεις ξέπνοος. Δεν θέλαμε να πονάμνε άλλο. Δεν θέλαμε να προκαλούμε πόνο. Δεν θέλαμε να θυμόμαστε την αριστοκρατική καταγωγή του πόνο. Δεν θέλαμε θα δοκιμάζουμε νέες μεθόδους αυτοκαταστροφής. Και σιωπήσαμε.
Και να που τώρα, μπροστά σ' αυτά που συμβαίνουν -αυτά που κάποτε προβλέπαμε- δεν έχουμε λέξεις για να αφηγηθούμε. Τώρα που όλοι τα βλέπουν και τα ζουν εμείς είναι σαν να μη θέλουμε ούτε να τα δούμε ούτε να τα ζήσουμε πια. Είχαμε μάθει να μιλάμε μόνο για το "μετά. Αποδειχθήκαμε ανίκανοι να πούμε για το "τώρα".
Πόσο λυπάμαι!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…