Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πόσο λυπάμαι...

Είναι λίγα χρόνια τώρα που κάποιοι από εμάς κάναμε την επιλογή να μη μιλάμε. Αλλοι συνειδητά κι άλλοι γιατί στομώσανε. Δεν έχουν τι άλλο να πουν. Ή προτιμούν να μιλούν κοφτά, με μικρά μηνύματα των 140 χαρακτήρων στο twitter. Κυρίως να αναδημοσιεύουν λόγια άλλων που τα λένε καλύτερα, χειρότερα, δεν έχει σημασία. Μιλήσαμε πολύ τα "καλά" χρόνια, γράψαμε πολύ, διαβάσαμε πολύ, είδαμε πολλά, ακούσαμε πολλά. Ισως γιατί για εμάς τα χρόνια τα προηγούμενα δεν ήσαν ποτέ καλά. Το βλέπαμε το κακό με δρασκελιές να πλησιάζει. Το δείχναμε και κανείς δεν έστρεφε το κεφάλι να το δει. Τα βρίσκαν γραφικά όλα αυτά. "Μάντεις κακών". "Μαύροι ποιητές". Ετσι μας έλεγαν. Και μας προέτρεπαν να συνεχίσουμε διότι "έτσι θα γεννηθεί κάτι καινούργιο μέσα από όλο αυτό". Ετσι έλεγαν χωρίς φυσικά να το εννοούν, πολύ περισσότερο, να το θέλουν. Απλώς τους άρεσε η ματιά μας και πιο περισσότερο η οργή μας που όμως δεν ήταν ποτέ οργή. Ηταν η κραυγή μπροστά σε αυτό που ερχόταν. Η κραυγή πάνω από έναν ανοιγμένο τάφο που έχασκε μπροστά σε όλους μας. Η αλήθεια είναι ότι από κάποια στιγμή και μετά παίξαμε με αυτή την εντύπωση που είχαν οι άλλοι για εμάς. Γίναμε αυτάρεσκα οργισμένοι από τη μια λόγω αυταρέσκειας κι από την άλλη για να διασκεδάσουμε τους δικούς μας φόβους. Τους δικούς μας εφιάλτες. Γράφαμε. Γράφαμε. Γράφαμε. Χιλιάδες μικρά και μεγάλα κείμενα. Χιλιάδες στίχους. Κρεμούσαμε εικόνες. Μικρά δοκίμια. Αυτόματες γραφές. Γεμίζαμε τους τοίχους όταν μας τελείωναν οι οθόνες. Βρίζαμε, αφρίζαμε, σφαδάζαμε. Περάσαν τα χρόνια. Βρεθήκαμε απέναντι στις μαύρες θάλασσες των σκέψεών μας. Πάντα απέναντι. Πάντα μισοβυθισμένοι. Πάντα πνιγμένοι από όνειρα.Τη μισή μέρα έτσι. Την άλλη μισή αλλιώς. Μετά αποστραφήκαμε τη νύχτα. Την εγκαταλείψαμε και είπαμε να ζήσουμε "σαν άνθρωποι" την ημέρα μόνο. Συμβιβασμένοι με τον αφόρητο πόνο που προκαλεί το φως, με τον αφόρητο πόνο του να μην πίνεις δύο δράμια αλκοόλ κάθε βράδυ, με τον αφόρητο πόνο να μην γυρίζεις ξέπνοος. Δεν θέλαμε να πονάμνε άλλο. Δεν θέλαμε να προκαλούμε πόνο. Δεν θέλαμε να θυμόμαστε την αριστοκρατική καταγωγή του πόνο. Δεν θέλαμε θα δοκιμάζουμε νέες μεθόδους αυτοκαταστροφής. Και σιωπήσαμε.
Και να που τώρα, μπροστά σ' αυτά που συμβαίνουν -αυτά που κάποτε προβλέπαμε- δεν έχουμε λέξεις για να αφηγηθούμε. Τώρα που όλοι τα βλέπουν και τα ζουν εμείς είναι σαν να μη θέλουμε ούτε να τα δούμε ούτε να τα ζήσουμε πια. Είχαμε μάθει να μιλάμε μόνο για το "μετά. Αποδειχθήκαμε ανίκανοι να πούμε για το "τώρα".
Πόσο λυπάμαι!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…