Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο Πρετεντέρης και η δημοσιογραφία της κοροϊδίας

Αυτά είναι ΧΑΛΙΑ της ελληνικής δημοσιογραφίας:


Μεταξύ της λεγόμενης "έγκριτης δημοσιογραφίας", μεταξύ των μεγάλων ΜΜΕ και της εξουσίας, υπάρχουν σχέσεις αμοιβαίας υποστήριξης. Σε σημείο μάλιστα που τα σύνορα μεταξύ ενημέρωσης και προπαγάνδας είναι δυσδιάκριτα.
Αλλά... υπάρχει ένα αλλά. Ή, αν θέλετε, ένα όριο, μια επαγγελματική αξιοπρέπεια. Αυτό όμως συμβαίνει στις κανονικές χώρες της Ευρώπης. Στην Ελλάδα, αυτή η συνοριακή γραμμή έχει καταργηθεί. Και έχει αντικατασταθεί από τη δημοσιογραφία α λα καρτ. Πρόθυμη να υποστηρίξει σήμερα ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που υποστήριζε χθες. Πάντα στο όνομα της Δημοκρατίας, της ομαλότητας και του εθνικού συμφέροντος.
Ακολουθούν δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα της α λα καρτ δημοσιογραφίας. Το ένα δημοσιεύτηκε χθες στα "Νέα", το άλλο πριν από την προεδρική εκλογή του 2009 στο "Βήμα". Ο Πρετεντέρης του 2009 απαντά στον Πρετεντέρη του 2014. Ή αντίθετα! Διαλέγετε και παίρνετε!..

Η κοροϊδία
Του Γιάννη Πρετεντέρη (ΒΗΜΑ, 17/01/2009)
Εξ όσων γνωρίζω, πουθενά στο Σύνταγμα δεν γράφει ότι το ΠΑΣΟΚ υποχρεούται να ξαναψηφίσει τον Παπούλια για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Εξ όσων γνωρίζω, το Σύνταγμα ούτε καν υποχρεώνει το ΠΑΣΟΚ να ψηφίσει όποιον υποψήφιο του προτείνει η Ν.Δ. προκειμένου να μη γίνουν εκλογές.
Ακόμη χειρότερα: το Σύνταγμα ουδόλως απαγορεύει σε ένα κόμμα να χρησιμοποιήσει την προεδρική εκλογή για να οδηγήσει τη χώρα σε βουλευτικές εκλογές. Το αντίθετο. Το Σύνταγμα συνδέει ευθέως την προεδρική εκλογή με τις βουλευτικές, πράγμα που σημαίνει ότι δεν βλέπει κανένα ατόπημα αν τις συνδέσει και το ΠΑΣΟΚ.
Γιατί τα λέω αυτά; Διότι αδυνατώ να αντιληφθώ το «θεσμικό ατόπημα» που (σύμφωνα με τη Ν.Δ.) θα διαπράξει το ΠΑΣΟΚ, αν προκαλέσει βουλευτικές εκλογές οδηγώντας σε αδιέξοδο την προεκλογική εκλογή. Πώς μπορεί να αποτελεί «θεσμικό ατόπημα» κάτι που προβλέπεται από το Σύνταγμα;
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Εκτός από το Σύνταγμα, υπάρχει και η πολιτική. Αρέσει, δεν αρέσει στη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ είναι πολιτικά υποχρεωμένο να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές μόλις έχει τη νόμιμη ευκαιρία. Οταν η αντιπολίτευση κρίνει ότι η κυβέρνηση βλάπτει τον τόπο, τότε οι κάλπες είναι μονόδρομος. Για λόγους στοιχειώδους πολιτικής εντιμότητας: πώς είναι δυνατόν να θεωρεί το ΠΑΣΟΚ ότι η Ν.Δ. βλάπτει τον τόπο και να ψηφίζουν μαζί Πρόεδρο;
Γι' αυτό θεωρώ ότι οι αντιδράσεις στα όσα είπαν ο Ρέππας, ο Πάγκαλος και οι άλλοι είναι εντελώς προσχηματικές. Και τις προσχηματικές αντιδράσεις από την πλευρά της κυβέρνησης μπορώ να τις κατανοήσω. Αλλά οι προσχηματικές αντιδράσεις από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ ποιον εξυπηρετούν; Τη θεσμική ευρυθμία του τόπου; Ή τις προσωπικές φιλοδοξίες εκείνων που δεν πρόλαβαν να το πουν πρώτοι;
Ούτε έχει κανέναν λόγο το ΠΑΣΟΚ να αντιδρά ενοχικά στο αυτονόητο. Προφανώς θα προκαλέσει εκλογές- αν δεν έχουν γίνει νωρίτερα... Και, αν τις κερδίσει, προφανώς θα εκλέξει Πρόεδρο της αρεσκείας του, έστω και με 151 ψήφους. Δεν καταλαβαίνω γιατί απαγορεύεται να κάνει το ΠΑΣΟΚ αυτό που η Ν.Δ. και ο Μητσοτάκης έκαναν το 1990. Χωρίς τύψεις και χωρίς δισταγμούς.
Τα σημειώνω αυτά διότι στην προκειμένη περίπτωση έχουμε την επανάληψη ενός γνωστού φαινομένου: η Ν.Δ. ψέγει το ΠΑΣΟΚ για «θεσμική αταξία», τη στιγμή που η Ν.Δ. είναι εκείνη που διαπρέπει στις «θεσμικές αταξίες». Και με τις αταξίες δεν έχω πρόβλημα. Αλλά η κοροϊδία δεν μου αρέσει.
Διχασμός
Του Γιάννη Πρετεντέρη (ΤΑ ΝΕΑ, 1.9.2014)
Η επιστροφή από τις διακοπές συνοδεύεται από ένα εξαιρετικά απλό ερώτημα: ποιον συμφέρει να μην εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας και να γίνουν εκλογές;
Η απάντηση είναι εξίσου απλή: κανέναν. Εκτός ίσως από κάποιους ανεγκέφαλους ή τυχοδιώκτες. Για τρεις λόγους.
Πρώτον, επειδή μια εκβιαστική προσφυγή στις κάλπες θα οδηγήσει τη χώρα σε βαθύτατο διχασμό, ο οποίος δεν θα γεφυρωθεί το βράδυ των εκλογών. Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα.
Υπενθυμίζω ότι το 2009 η ανερμάτιστη εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου να μπλοκάρει την προεδρική εκλογή οδήγησε μεν σε εκλογές, αλλά τον άφησε χωρίς συμμάχους και χωρίς στοιχειώδη συναίνεση τη στιγμή του Μνημονίου - τη συνέχεια την ξέρουμε...
"Όταν κατουράς στη θάλασσα, θα το βρεις στο αλάτι" έλεγε ο Χαρίλαος Φλωράκης.
Δεύτερον, επειδή δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι εκείνοι που επιδιώκουν σήμερα το μπλοκάρισμα της προεδρικής εκλογής θα κερδίσουν τις βουλευτικές εκλογές που μπορεί να προκύψουν.
Είναι ακόμη λιγότερο βέβαιο ότι θα καταφέρουν να κυβερνήσουν ή έστω να συμμετάσχουν στην κυβέρνηση, ιδίως αν καταργηθεί ή τροποποιηθεί εν τω μεταξύ το μπόνους των 50 εδρών.
Μεταξύ μας, δεν είναι καν βέβαιο ότι θα μπορέσουν να εκλέξουν Πρόεδρο ακόμη και μετά τις εκλογές, αφού μέσα στο διχαστικό κλίμα που θα έχει δημιουργηθεί η σημερινή συμπολίτευση θα τους επιφυλάξει προφανώς αντίστοιχη μεταχείριση και μάλλον θα δυσκολευτούν να βγάλουν Πρόεδρο παρέα με το ΚΚΕ και τη Χρυσή Αυγή - άλλο κόμμα δεν προβλέπεται να κυκλοφορεί στη Βουλή...
Ενδεχομένως βεβαίως να καταλήξουν σε κάποιον "Πρόεδρο μειοψηφίας", αλλά όλοι αντιλαμβανόμαστε το πλήγμα που θα έχει υποστεί τότε η δημοκρατία μας.
Τρίτον, η λογική "σε εμποδίζω με κάθε τρόπο να κυβερνήσεις" είναι πάντα διπλής κατεύθυνσης.
Όσοι επιλέξουν να ανατρέψουν τη σημερινή κυβέρνηση με τέτοιες διαδικασίες είναι βέβαιο πως ανάλογες μεθοδεύσεις θα αντιμετωπίσουν όταν (και αν...) γίνουν κάποια στιγμή κυβέρνηση με τη σειρά τους. Και μάλιστα στο πολλαπλάσιο. Τότε το "μία σου και μία μου" δεν θα έχει όρια, ούτε τελειωμό.
Αυτό φυσικά μπορεί να μην ενδιαφέρει τον Καμμένο ή την Τζάκρη, που μάλλον θα μας κουνήσουν μαντίλι στις εκλογές, αλλά είναι βέβαιο ότι δεν ενδιαφέρει την αξιωματική αντιπολίτευση; Και είναι φυσιολογικό να μην ενδιαφέρει την κοινωνία και τη χώρα;
Όλα τελικά υπακούουν σε έναν πολύ απλό κανόνα: η επιλογή του διχασμού στην πολιτική δεν έχει ημερομηνία λήξης. Ούτε μόνο ένα ημίχρονο. Ούτε παίζεται μια κι έξω.
Γι' αυτό και τον διχασμό επιδιώκουν συνήθως μόνο οι ανεγκέφαλοι και οι τυχοδιώκτες.
Α! Και ο Παπανδρέου το 2009...


- από την Αυγή

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…