Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το τέλος των εφημερίδων - Πρόλογος

(...συνέχεια από το προηγούμενο post και ξανά από την αρχή!)


Το τέλος των εφημερίδων είχε επέλθει πολύ πριν το περιγράψει ο Bernard Poulet το περιέγραψε και τα ανάλυσε στο βιβλίο του "Το Τέλος των εφημερίδων και το μέλλον της ενημέρωσης", το 2009.

Οι εφημερίδες απεβίωσαν ως "τετραπληγικοί ασθενείς": επειδή, 1ον, ξεπεράστηκε η τεχνολογία τους (χαρτί, εκτύπωση) και νικήθηκαν κατά κράτος από τις τεχνολογίες της εικόνας και τα ψηφιακά μέσα, 2ον έχασαν το timing της ειδησεογραφίας καθώς όταν κυκλοφορούν οι ειδήσεις τους είναι ήδη παλιές ενώ, παράλληλα άλλαξαν οι "αναγνωστικές" συνήθειες του κοινού, 3ον έπαψαν να αποτελούν ισχυρό όπλο στο κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό power game, 4ον, κατέρρευσε το επιχειρηματικό και εμπορικό τους μοντέλο.

Πίσω από κάθε μία από τις θανατηφόρες αυτές "πληγές" υπάρχουν μια σειρά από παράγοντες που συνετέλεσαν στον θάνατο του άλλοτε κραταιού αυτού Μέσου τους οποίους θα δούμε αναλυτικά -θέλω να ελπίζω- σε επόμενα ποστ.

"Τότε", θα αναρωτηθεί κάποιος "τι είναι όλα αυτά που κρέμονται από τα μανταλάκια στα περίπτερα;", γιατί δηλαδή κυκλοφορούν ακόμη εφημερίδες σε όλο τον κόσμο;

Κατ' αρχήν, αυτό που κρέμεται καθημερινά στα περίπτερα ΔΕΝ είναι εφημερίδες. Είναι χαρτοσακούλες με τυπωμένες ειδήσεις, άρθρα και αναλύσεις επάνω τους. Χαρτοσακούλες άδειες τις καθημερινές, φορτωμένες με αηδίες-προσφορές τα σαββατοκύριακα. Ουδεμία σχέση έχουν με τις εφημερίδες που κυκλοφορούσαν ως τα μέσα σχεδόν της δεκαετίας του '80. Μοιάζουν αλλά δεν είναι εφημερίδες. Το περίεργο δε είναι ότι συνεχίζουν να υπάρχουν, ως ζόμπι, χωρίς να έχουν και οποιαδήποτε εμπορική (ή πολιτική) αξία.

Τέτοιες αντιφάσεις έχουν βιώσει και συνεχίζουν να βιώνουν, χωρίς να μπορούν να τις αντιμετωπίσουν, παλιοί και νέοι εκδότες. Η κυκλοφορία των εφημερίδων αποτελεί μια καταδικασμένη εμμονή, τόσο δική τους όσο και των δημοσιογράφων που τις στελεχώνουν, ένα πείσμα υπέρ του παλιού που αρνούνται να το αποχωριστούν επειδή δεν γνωρίζουν ή φοβούνται τα νέα μέσα. Στην καλύτερη περίπτωση πρόκειται για έναν παρακμιακό ρομαντισμό. Στη χειρότερη, πρόκειται για ένα πλυντήριο χρήματος από κροίσους ή νεόπλουτους που έτσι ξεπλένουν τα έσοδά τους από άλλες δραστηριότητες που ουδεμία σχέση έχουν με την ενημέρωση.

Ανάμεσα στους ρομαντικούς "ηλίθιους" και στους μαφιόζους του Τύπου υπάρχουν ομάδες και συμφέροντα που εκμεταλλεύονται ακόμη, διασώζοντας τη δική τους ύπαρξη, που συντηρούν τις χάρτινες μούμιες της ενημέρωσης: διαφημιστικές εταιρείες, προμηθευτές χαρτιού και αναλώσιμων, τυπογράφοι, λιθογράφοι, σακουλοποιοί, περιπτεράδες, αποδελτιωτές, γραφεία Τύπου, εκδότες βιβλίων, δισκογραφικές, κόμματα, οργανώσεις κι ένα σωρό άλλοι που είτε εκ του πονηρού είτε διότι δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν τις εξελίξεις ξέμειναν στο χώρο σαν αχιβάδες πάνω σε πτώμα φάλαινας.

Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν φταίνε οι ίδιοι αλλά οι επιχειρήσεις και οι όμιλοι των Μέσων που δεν είδαν την αλλαγή και που όταν την είδαν την πολέμησαν με νύχια και με δόντια. Σε αντίθεση με άλλους κλάδους δεν κατάφεραν να καβαλήσουν το κύμα, να αλλάξουν προσανατολισμό, να εφεύρουν να προϊόντα και υπηρεσίες. «Το μοναστήρι να είναι καλά!» έλεγαν και συνεχίζουν να λένε όσοι «τυχεροί» έχουν παραμείνει στις εφημερίδες.

Μαζί με αυτούς παραμένει μια γερασμένη και διαρκώς μειούμενη μάζα αναγνωστών, τεχνολογικά αναλφάβητων που τους περισσεύουν ακόμη ένα-δύο ευρώ για να αγοράσουν την καθημερινή αλλά, κυρίως, την κυριακάτικη φυλλάδα τους. Φυσικά, το κοινό αυτό δεν αρκεί για να συντηρήσει τις "βαριές" επιχειρήσεις των εφημερίδων με τους εκατοντάδες εργαζόμενους, τα μεγάλα και κοστοβόρα κτήρια, τα τεράστια έξοδα εκτύπωσης και διανομής. Διότι, πέραν όλων των άλλων, οι εφημερίδες πάντοτε ήσαν ένα πολύ ακριβό "σπορ" για την επικοινωνία και την ενημέρωση.

Ομως τα πράγματα δεν ήσαν πάντοτε έτσι κι έχει σημασία να δούμε τι ήταν οι εφημερίδες τότε που κυριαρχούσαν στην ενημέρωση των πολιτών και αποτελούσαν, όπως συχνά λέγεται, έναν από τους πυλώνες της Δημοκρατίας ακόμη και όταν εξέφραζαν αντιδημοκρατικές θέσεις ή απόψεις. Κι έχει σημασία να καταγράψουμε την αξία που είχαν τότε για να δούμε το κενό που αφήνουν σήμερα και τις κινήσεις που θα πρέπει να γίνουν στο μέλλον στα Νέα Μέσα...

συνεχίζεται...







Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…