Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Και η θάλασσα θα μας ακολουθεί

Ούτε ο Τορωναίος μπροστά μου ούτε κι ο γλάρος που πετάει πάνω από το κεφάλι μας επιτρέπουν τη συγκέντρωση στο σημερινό άρθρο. Πολύ περισσότερο η κούραση του τελευταίου χρόνου, σωματική και ψυχική, που αδειάζει στην ψιλή άμμο της παραλίας της Ποτίδαιας. Κούραση την οποία μοιράζομαι με εκατομμύρια συμπολίτες μου και που τελειωμό δεν έχει.
Ανήκω στους τυχερούς που έχουν αγαπημένους συγγενείς σε ένα από το ομορφότερα μέρη της Ελλάδας, τη Χαλκιδική, και που η πόρτα τους παραμένει ανοιχτή για μια οικογένεια ταλαίπωρων «Αθηναίων» που κατάφεραν να ανηφορίσουν ξεκλέβοντας μερικές ημέρες του Αυγούστου. Δυστυχώς –όπως βλέπει κανείς και στην ψηφοφορία, δεξιά στη σελίδα- είμαστε λίγοι πλέον όσοι μπορούμε να έχουμε μια τέτοια «πολυτέλεια». Οι περισσότεροι θα «παραθερίσουν», όπως δηλώνουν, σπίτι τους καθώς δεν έχουν πλέον τα χρήματα ούτε για τις βενζίνες ή τα εισιτήρια να μετακινηθούν από αυτό.
Το κακό παρατράβηξε σε διάρκεια και δυστυχώς, όλα δείχνουν, τα πράγματα χειροτερεύουν παρά τα όσα δηλώνουν οι κυβερνώντες. Ο κύκλος της κρίσης έχει δρόμο ακόμη για να πάρει τη στροφή προς το κλείσιμό του. Σχέδιο δεν υπάρχει, ούτε εναλλακτικός δρόμος ούτε καν διάθεση να σώσουν οτιδήποτε μπορούσε να σωθεί. Στη χειρότερη περίοδο που έχει περάσει ο κόσμος από τον Παγκόσμιο πόλεμο και μετά, μας έλαχε να έχουμε τους πλέον «μικρούς», τους πλέον ανίκανους κυβερνήτες. Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη, μην πούμε και στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Με ελάχιστες εξαιρέσεις.
Όμως, την παραπάνω παράγραφο την έχουμε γράψει και ξαναγράψει σε εκατοντάδες εκδοχές, οι δημοσιολογούντες, τα τελευταία χρόνια και το μόνο που καταφέρνουμε αφού κανένας από τους παραλήπτες δεν την εισπράττει, είναι να προσθέτουμε επιπλέον φορτία μιζέριας στους αναγνώστες μας. Δεν έχουν νόημα οι διαπιστώσεις τέτοιου τύπου. Ιδιαίτερα τον Αύγουστο…
Κι αφού «δεν έχω νέα ευχάριστα να πω, καλύτερα να μην σας πω κανένα». Όχι ότι δεν υπάρχουν ειδήσεις όπως αρλουμπολογώντας ισχυριζόταν κάποτε ο Εκο. Ευχάριστες όμως δεν είναι. Ούτε σε εθνικό ούτε και διεθνές επίπεδο. Οσο για τους απολογισμούς, συλλογικούς και ατομικούς, ας τους αφήσουμε κι αυτούς καλύτερα. Οι απώλειες και οι απουσίες βαραίνουν περισσότερο κι από τα σύννεφα που έχουν μαζευτεί στον Χολωμόντα και τη βροχοκουρτίνα πάνω από το Μεταγγίτσι… Το ίδιο και το «σαν σήμερα» της 6ης Αυγούστου. Βαρύ σαν την βόμβα που πριν 69 χρόνια αφάνισε 70.000 ζωές στη Χιροσίμα…
Εκείνο που μας μένει είναι μια μυρωδιά καλοκαιριού, τα παιδιά μας που δεν λένε να χορτάσουν τη θάλασσα, η γεύση από τα νεκταρίνια και η φωνή της Κάρμεν Μακ Ρέι στο «I’m Glad There Is You”. Κι εκείνη η βεβαιότητα ότι ο Αύγουστος θα έρχεται και θα ξαναέρχεται όταν πια λέξεις και ονόματα όπως «Κρίση», «ΕΝΦΙΑ», «Σαμαράς», «Βενιζέλος», «Στουρνάρας», «Χαρδούβελης», «Πάγκαλος», «Γεωργιάδης» θα έχουν σβηστεί σαν γραφές πάνω στην άμμο…
Ας γεμίσουμε το βλέμμα και την καρδιά μας με Αύγουστο. Είναι το μόνο αντίδοτο σε έναν ακόμη μακρύ χειμώνα που έρχεται!




Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…