Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Και η θάλασσα θα μας ακολουθεί

Ούτε ο Τορωναίος μπροστά μου ούτε κι ο γλάρος που πετάει πάνω από το κεφάλι μας επιτρέπουν τη συγκέντρωση στο σημερινό άρθρο. Πολύ περισσότερο η κούραση του τελευταίου χρόνου, σωματική και ψυχική, που αδειάζει στην ψιλή άμμο της παραλίας της Ποτίδαιας. Κούραση την οποία μοιράζομαι με εκατομμύρια συμπολίτες μου και που τελειωμό δεν έχει.
Ανήκω στους τυχερούς που έχουν αγαπημένους συγγενείς σε ένα από το ομορφότερα μέρη της Ελλάδας, τη Χαλκιδική, και που η πόρτα τους παραμένει ανοιχτή για μια οικογένεια ταλαίπωρων «Αθηναίων» που κατάφεραν να ανηφορίσουν ξεκλέβοντας μερικές ημέρες του Αυγούστου. Δυστυχώς –όπως βλέπει κανείς και στην ψηφοφορία, δεξιά στη σελίδα- είμαστε λίγοι πλέον όσοι μπορούμε να έχουμε μια τέτοια «πολυτέλεια». Οι περισσότεροι θα «παραθερίσουν», όπως δηλώνουν, σπίτι τους καθώς δεν έχουν πλέον τα χρήματα ούτε για τις βενζίνες ή τα εισιτήρια να μετακινηθούν από αυτό.
Το κακό παρατράβηξε σε διάρκεια και δυστυχώς, όλα δείχνουν, τα πράγματα χειροτερεύουν παρά τα όσα δηλώνουν οι κυβερνώντες. Ο κύκλος της κρίσης έχει δρόμο ακόμη για να πάρει τη στροφή προς το κλείσιμό του. Σχέδιο δεν υπάρχει, ούτε εναλλακτικός δρόμος ούτε καν διάθεση να σώσουν οτιδήποτε μπορούσε να σωθεί. Στη χειρότερη περίοδο που έχει περάσει ο κόσμος από τον Παγκόσμιο πόλεμο και μετά, μας έλαχε να έχουμε τους πλέον «μικρούς», τους πλέον ανίκανους κυβερνήτες. Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη, μην πούμε και στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Με ελάχιστες εξαιρέσεις.
Όμως, την παραπάνω παράγραφο την έχουμε γράψει και ξαναγράψει σε εκατοντάδες εκδοχές, οι δημοσιολογούντες, τα τελευταία χρόνια και το μόνο που καταφέρνουμε αφού κανένας από τους παραλήπτες δεν την εισπράττει, είναι να προσθέτουμε επιπλέον φορτία μιζέριας στους αναγνώστες μας. Δεν έχουν νόημα οι διαπιστώσεις τέτοιου τύπου. Ιδιαίτερα τον Αύγουστο…
Κι αφού «δεν έχω νέα ευχάριστα να πω, καλύτερα να μην σας πω κανένα». Όχι ότι δεν υπάρχουν ειδήσεις όπως αρλουμπολογώντας ισχυριζόταν κάποτε ο Εκο. Ευχάριστες όμως δεν είναι. Ούτε σε εθνικό ούτε και διεθνές επίπεδο. Οσο για τους απολογισμούς, συλλογικούς και ατομικούς, ας τους αφήσουμε κι αυτούς καλύτερα. Οι απώλειες και οι απουσίες βαραίνουν περισσότερο κι από τα σύννεφα που έχουν μαζευτεί στον Χολωμόντα και τη βροχοκουρτίνα πάνω από το Μεταγγίτσι… Το ίδιο και το «σαν σήμερα» της 6ης Αυγούστου. Βαρύ σαν την βόμβα που πριν 69 χρόνια αφάνισε 70.000 ζωές στη Χιροσίμα…
Εκείνο που μας μένει είναι μια μυρωδιά καλοκαιριού, τα παιδιά μας που δεν λένε να χορτάσουν τη θάλασσα, η γεύση από τα νεκταρίνια και η φωνή της Κάρμεν Μακ Ρέι στο «I’m Glad There Is You”. Κι εκείνη η βεβαιότητα ότι ο Αύγουστος θα έρχεται και θα ξαναέρχεται όταν πια λέξεις και ονόματα όπως «Κρίση», «ΕΝΦΙΑ», «Σαμαράς», «Βενιζέλος», «Στουρνάρας», «Χαρδούβελης», «Πάγκαλος», «Γεωργιάδης» θα έχουν σβηστεί σαν γραφές πάνω στην άμμο…
Ας γεμίσουμε το βλέμμα και την καρδιά μας με Αύγουστο. Είναι το μόνο αντίδοτο σε έναν ακόμη μακρύ χειμώνα που έρχεται!




Διαβάζονται ακόμη...

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Από την εφημερίδα "Ελλάδα", Σάββατο 3/11/12


Το πανό των φανατικών οπαδών της ΑΕΚ, «Ορίτζιναλ», σε κάποια γωνιά του Περιστερίου, είχε τη δική του ιστορία, αμιγώς πολιτική. «Ούτε να το σκέφτεστε», έγραφε το μήνυμα, κάτι σαν τον «τοίχο του Λοΐζου» και απευθυνόταν στη Χρυσή Αυγή που ήθελε να νοικιάσει γραφεία στην ίδια πολυκατοικία. Ήταν μία απάντηση στο κεντρικό σύνθημα των Χρυσαυγιτών «είμαστε πολλοί, είμαστε παντού, τα γήπεδα μας ανήκουν», για τα «τάγματα εφόδου» στα γήπεδα όλης της Ελλάδας, από την Καλαμάτα μέχρι την Κομοτηνή. Πρόβλεψη: Την τρέχουσα ποδοσφαιρική σεζόν η κερκίδα των «φανατικών», θα μετατραπεί σε πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα στους Χρυσαυγίτες και τους antifa. Αυτό το κλίμα έχει ήδη δημιουργηθεί και οσονούπω αναμένεται «έκρηξη». Θα σπάσει το αυγό του φιδιού… Χρυσαυγίτες υπάρχουν παντού, σε κάθε κερκίδα. Άλλωστε, πρόσφατη έρευνα της εταιρείας Marc για το «Έθνος της Κυριακής» παρουσίασε τα εξής ευρήματα: Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, σε ποσοστό 7% ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, το…

Τι κρύβεται πίσω από το "Χαμόγελο του Παιδιού";

Το πρόσωπο ενός σκληρού εργοδότη;
Αναδημοσιεύω την καταγγελία του ΠΑΜΕ και ψάχνω...


Αθήνα 2 Σεπτέμβρη 2010


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Θέμα: για το "χαμόγελο του παιδιού"



Ο πολυδιαφημισμένος φιλάνθρωπος των media, πρόεδρος του λεγόμενου "χαμόγελου του παιδιού" έδειξε για ακόμη μία φορά το άγριο, εργοδοτικό του πρόσωπο.

Ξανά απολύσεις, εκβιασμούς απέναντι στους εργαζόμενους όπως: "ή υποβάλετε παραίτηση, ή σας απολύω και σας κάνω μήνυση για κακοποίηση παιδιών"!!

Σήμερα, ο ίδιος εξαφανίστηκε από τον χώρο που είχε πάει αντιπροσωπεία του Π.Α.ΜΕ για να απαιτήσει ανάκληση απόλυσης, εργαζόμενης που για χρόνια δουλεύει στον χώρο, ενώ η υπεύθυνη του σπιτιού στα Μελίσια μπήκε στον χώρο μαζί με περιπολικό της αστυνομίας. Είναι ο ίδιος χώρος, που πριν 1 χρόνο είχε απολυθεί εργαζόμενη, επειδή είχε αντιδράσει στην τοποθέτηση καμερών παρακολούθησης στους χώρους των παιδιών και των εργαζομένων. Οι απολύσεις είναι συνήθης πρακτική του προέδρου του "χαμόγελου του παιδιού&quo…