Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο Άθως του Αλέξη και το Ήθος της εποχής μας

Πήγε το λοιπόν ο Αλέξης Τσίπρας, πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης (για να μην ξεχνιόμαστε) διήμερη επίσκεψη στο Άγιο Όρος ανταποκρινόμενος σε πρόσκληση της Ιερής Κοινότητας (πάλι να μην ξεχνιόμαστε) και αχός βαρύς ακούστηκε, πολλά τουφέκια πέσαν.
Το τι ειπώθηκε, τι γράφτηκε, τι σχολιάστηκε, δεν λέγεται. Δυστυχώς η κρίση δεν εξυγιαίνει τη χώρα και το δημόσιο λόγο από την φαιδρότητα. Ισα-ίσα την οξύνει και την περνάει στο επόμενο στάδιο, αυτό της θλιβερής γελοιότητας. Εν μέσω αυτής ξεχάστηκε και ο θεσμικός ρόλος του Τσίπρα και η θεσμική πρόσκληση των μοναχών. Μικροπράγματα, θα πει κανείς όταν η ίδια η Βουλή και το Σύνταγμα –εκ του οποίου εκπορεύονται και εντός του οποίου εδράζονται οι θεσμοί- έχουν γίνει κουρελούδες εδώ και χρόνια.
Ποιος πρόεδρος κόμματος και ποιος αρχηγός Αξιωματικής Αντιπολίτευσης; «Που πας, ρε τσιπράκο, στα μοναστήρια και τους αγίους;» αναρωτήθηκαν φωναχτά «ευσεβείς» πολιτικοί, δημοσιογράφοι αλλά και κάποιοι «σύντροφοι». Ο πολύς Άδωνις Γεωργιάδης το έθεσε ευγενικότερα το θέμα: «ο κύριος Τσίπρας και στον Χομεϊνί θα πήγαινε, αν αυτός ζούσε, προκειμένου να γίνει πρωθυπουργός». Έβαλε και το «κύριος» μπροστά!
Βεβαίως, οι της συγκυβέρνησης έχουν κάθε λόγο να αντιπολιτεύονται με όποιον τρόπο βρουν πρόσφορο τον αρχηγό του κόμματος που ήλθε πρώτο στην πρόσφατη ευρωεκλογική αναμέτρηση. Όχι μόνο κάνουν τη δουλειά τους αλλά το πιστεύουν κιόλας ότι είναι η «Δεξιά του Κυρίου» και ότι ο Κύριος δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει και Αριστερά…
Οι δηλώσεις τους, επίσημες και ανεπίσημες δεν εντυπωσιάζουν πλέον κανέναν ακόμη κι όταν αυτές τείνουν να υπερασπίζονται μέχρις εσχάτων έναν αντικομφορμισμό («είναι άθεος», «δεν βάφτισε το παιδί του», «έκανε πολιτικό γάμο», «τώρα θα φορέσει και γραβάτα») για τον οποίο καταγγέλλουν τον Τσίπρα. Μωραίνει γαρ Κύριος ους βούλεται απολέσαι…
Σε ό,τι μας αφορά, εκείνο που προκαλεί εντύπωση είναι η δημοσιογραφική αμνησία είτε αυτή έχει επέλθει λόγω γήρατος είτε είναι επιλεκτική λόγω Μέσου στο οποίο εργάζεται ο αμνήμων είτε επειδή ούτε μνήμη υπήρξε ποτέ ούτε κι έκατσε να το ψάξει λίγο το κατάκπληκτο μειράκιον. Έπρεπε να το αναφέρουν οι ίδιοι οι μοναχοί για να θυμηθούν όλοι οι παραπάνω την επίσκεψη του Χαρίλαου Φλωράκη στο Άγιο Όρος, το 1995. Αναφορά που κόντεψε να επιφέρει απανωτά εγκεφαλικά σε δεξιά και αριστερά troll που ξιφουλκούσαν οργισμένα για το «άνοιγμα» Τσίπρα στους «νοικοκυραίους» και στο «παπαδαριό».
Έτσι λοιπόν, η διήμερη επίσκεψη του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στην Αθωνική πολιτεία δεν ήταν παρά ένα από τα «ανοίγματα που πραγματοποιεί η Κουμουνδούρου για να διευρύνει το πολιτικό της ακροατήριο και στην προσπάθεια να αποκατασταθούν πλήρως οι σχέσεις με την Εκκλησία, αλλά και με το εκκλησιαστικό ακροατήριο, που φαίνεται να προσεγγίζει με καχυποψία το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης» (Καθημερινή 8.8.2014) και όχι η εκπλήρωση ενός χρέους οποιουδήποτε Έλληνα πολιτικού αντιλαμβάνεται την πολιτισμική και ιστορική σημασία του Αγίου Όρους. Γι’ αυτό ίσως το λόγο περίττευαν εντελώς δημοσιογραφικές περιγραφές του τύπου: «σε έναν τόπο όπου επικρατεί η γαλήνη και η λήθη των εγκοσμίων και πολλοί οδηγούνται στην ψυχική αγαλλίαση και την πνευματική ανάταση, τα σήμαντρα κτυπούσαν μέσα από το θρόισμα του ανέμου στα δέντρα» (Το Βήμα 16.2.2014) που συνόδευαν το ρεπορτάζ για την επίσκεψη του πρωθυπουργού κ. Σαμαρά, στις αρχές του χρόνου.
Λογικό! Ο Τσίπρας πήγε, σιγά μην εμφανιζόταν στον ουρανό και το «Εν Τούτω Νίκα»!
Ευτυχώς δηλαδή που ο πρόεδρος έκανε τη δήλωση «Εσείς οι μοναχοί έχετε κάνει τρόπο ζωής το σύνθημα των Ζαπατίστας “όλα για όλους, τίποτα για μας”» για να ξαναπάρουν μπρος τα Trolls στο Twitter και στο Facebook και να αρχίσει και πάλι ο δημόσιος «διάλογος» για το αν πρέπει ή δεν πρέπει «ένα αριστερός, ένας επαναστάτης» να επισκεφθεί το Όρος.
Πρωταγωνιστές αυτού του φεστιβάλ φαιδρότητας οι καθαρότεροι, καθαροί αριστεροί και οι συνεπέστεροι και σκληροπυρηνικότεροι επαναστάτες του καναπέ και του φραπέ. Οι οποίοι, δικαιολογημένα (;) δεν γνωρίζουν τίποτα για τον κοινοβιακό μοναχισμό και τα διακονήματα, δηλαδή τις υποχρεώσεις που έχει ένας μοναχός έναντι του συνόλου των αδελφών του. Φοβάμαι όμως ότι δεν έχουν καν ακουστά για κάποιους κομμουνιστές ποιητές όπως ο Κώστας Βάρναλης, ο Γιάννης Ρίτσος, ο Τάσος Λειβαδίτης που έγραψαν αριστουργήματα για την Παναγία και το Χριστό και που μελοποιημένα τραγουδήθηκαν από χιλιάδες αριστερούς. Ή για τους ανταρτοπαπάδες της Εθνικής μας Αντίστασης.
Δυστυχώς λεπτομέρειες! Σε ένα τεράστιο ψηφιδωτό κατάντιας του δημόσιου λόγου και της συλλογικής μνήμης…
Υ.Γ. Με αφορμή την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στο Άγιο Όρος ήθελα σήμερα να σας γράψω για το πώς μου είχε περιγράψει τη δική του επίσκεψη εκεί ο παππούς μου, ο Τίτος Βανδής μαζί με τον σύντροφό του Χαρίλαο Φλωράκη. Εκρινα ότι δεν είναι της ώρας. Πικρό με γλυκό δεν ταιριάζει. Χαλούν και τα δύο. Μέρες που είναι όμως, παρακαλώ σας, βρείτε και διαβάστε τη «Μάνα του Χριστού» του Κωστή Βάρναλη. Την ευλογία σας!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…