Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Φούσκες», success stories και σκληρό πορνό

Την περασμένη εβδομάδα μια αμερικανική εταιρεία τεχνολογιών ονόματι Cynk Technology εκτόξευσε την χρηματιστηριακή της αξία στα 5 δισεκατομμύρια δολάρια. Το ποσό μπορεί να μην είναι συνηθισμένο, δεν είναι όμως και εξωφρενικό για τα δεδομένα των ΗΠΑ. Εκείνο που είναι εξωφρενικό είναι ότι Cynk απασχολεί έναν (1) εργαζόμενο, δεν έχει κέρδη, δεν έχει καν έσοδα και το μόνο περιουσιακό της στοιχείο είναι ένας site κι αυτό της κακιάς ώρας.
Success story ή «φούσκα»; Τι είναι success (επιτυχία) και τι «φούσκα»; Ποιος μπορεί να το πει;
Δεύτερη περίπτωση: Πριν λίγες εβδομάδες το κόστος δανεισμού της Ισπανίας σημείωσε πτωτικό ρεκόρ. Ένα κόστος που πριν λίγα χρόνια είχε εκτοξευτεί λόγω του ελλείμματος και της σχεδόν μηδενικής ανάπτυξης. Τι άλλαξε από τότε; Βγήκε η Ισπανία από την κρίση και εμφανίζεται τόσο ασφαλής για επενδύσεις; Μπήκε σε τροχιά ανάπτυξης; Επεσε η ανεργία; Όχι βέβαια!
Ξανά λοιπόν: Success story ή «φούσκα»; Τι είναι success (επιτυχία) και τι «φούσκα» τελικά;
Αντίστοιχα success stories (ή «φούσκες») κάνουν την εμφάνισή τους σε διάφορους τομείς της αμερικανικής αγοράς όπως στην αγορά έργων τέχνης, στις πωλήσεις αυτοκινήτων, στην αγορά ακριβών κατοικιών. Χωρίς να δικαιολογούνται από την γενικότερη εικόνα της οικονομίας, αμερικανικής και παγκόσμιας. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα ενός ουρανοξύστη, του One57, που ενώ βρίσκεται ακόμη στα αρχιτεκτονικά σχέδια έχει ήδη ξεπουλήσει με μέση τιμή αγοράς ενός διαμερίσματος στα 90 εκατ. δολάρια.
Πριν από ακριβώς μισό αιώνα έγινε μια ιστορική δική στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ. Επρόκειτο για την υπόθεση Jacobellis v. Ohio και αφορούσε μία γαλλική ταινία της εποχής , τους «Εραστές» (Les Amants) του Louis Malle με την Jeanne Moreau και Alain Cuny. Η ταινία είχε κατηγορηθεί ως πορνογραφική και είχε ζητηθεί να χαρακτηρισθεί «αυστηρώς ακατάλληλη» από την Πολιτεία του Οχάιο επειδή είχε μία δύο ερωτικές σκηνές. Ο κατηγορούμενος αιθουσάρχης, ο Nico Jacobellis κρίθηκε τελικά αθώος -όπως και η ταινία- καθώς κρίθηκε ότι το να χαρακτηρισθεί «σκληρό πορνό» θα συνιστούσε λογοκρισία, πράγμα αντισυνταγματικό.
Στην πραγματικότητα, ο λόγος που το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ «αθώωσε» την ταινία επειδή οι δικαστές δεν μπορούσαν να περιγράψουν νομικά το τι είναι και τι δεν είναι «σκληρό πορνό». Χαρακτηριστική είναι η φράση ενός από τους δικαστές, του Potter Stewart: «Με βάση το Σύνταγμα και του νόμους δεν μπορώ να πω με ακρίβεια τι είναι σκληρό πορνό. Μπορώ να το πω μόνο αν το δω κι οφείλω να ομολογήσω ότι βλέποντας την ταινία δεν το είδα».
Το ίδιο ακριβώς ισχύει με τα success stories και τις «φούσκες», αν δεν τα δούμε να «σκάνε» στα μούτρα μας, δεν μπορούμε να τα περιγράψουμε. Όμως η πρόσφατη κρίση που ξεκίνησε το 2008 θα έπρεπε να μας είχε κάνει όλους σοφότερους.
Οπως γράφει ο Omid Malekan στο Visual Stories blog – από το οποίο πήραμε τα παραπάνω παραδείγματα και την ιστορία για την υπόθεση Jacobellis v. Ohio- τα τελευταία έξι χρόνια οι κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ, της Ευρώπης και της Ιαπωνίας έχουν «τυπώσει» τρισεκατομμύρια δολάρια. Τα πρωτοφανή όμως αυτά ποσά δεν έφτασαν ποτέ στην πραγματική οικονομία αφού η κρίση παραμένει, επενδυτικές στρατηγικές δεν υπάρχουν, οι θέσεις εργασίας μειώνονται και οι μισθοί είτε πέφτουν είτε μένουν παγωμένοι. Κι αφού το χρήμα δεν μπορεί να μείνει ακίνητο, το παίρνει ο …άνεμος ή δημιουργεί «φούσκες» για να διοχετευτεί. Κι επειδή κανείς (πολιτικός ή τραπεζίτης) δεν θέλει να παραδεχτεί ότι δημιουργεί «φούσκες», τις βαφτίζει success stories.
Με άλλα λόγια: ό,τι έχουμε δει μέχρι τώρα είναι soft porno μπροστά σε αυτό που έρχεται. Διότι το ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε ή όχι να περιγράψουμε τις «φούσκες» αλλά το πότε θα σκάσουν. Και μάλιστα με πάταγο!
Τα χειρότερα, δυστυχώς, έρχονται!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…