Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η κόρη, το σπίτι και οι χαρτοπετσέτες

Ανήκω στην τελευταία γενιά Ελλήνων που τη στοίχειωσε το σόφισμα «Όποιος δεν έχει παντρέψει κόρη και δεν έχει χτίσει σπίτι, δεν ξέρει τι είναι ζωή». Η τύχη το έφερε να μην αποκτήσω κόρη και η συνειδητή επιλογή του νομάδα των πόλεων να μην χτίσω σπίτι. Έτσι, μπορεί να μην μάθω «τι είναι ζωή» όπως την εννοεί ο «σοφός» αλλά δεν έχω και τον πόνο και την αγωνία όλων εκείνων που πληρώνουν φόρους ακίνητης περιούσιας ή έχουν το άγχος του πως θα πληρώσουν τις δόσεις ενός στεγαστικού. Έχω όμως συγγενείς και φίλους που υποφέρουν από τον εφιάλτη ότι μπορεί να χάσουν το σπίτι τους λόγω αδυναμίας να καταβάλουν τις δόσεις τους.
Μία τέτοια περίπτωση είναι αγαπημένος μου άνθρωπος που συνάντησα τις προάλλες με το εγκεφαλικό στο τσεπάκι. «Θα μου το φάνε το σπίτι, φίλε! Θα το χάσω!» μου είπε σχεδόν ξέπνοα με τον τρόμο να του έχει σκάψει το πρόσωπο. Προσπάθησα να τον χαλαρώσω λίγο με το κοινότοπο πλέον «μην σκας, όλος ο κόσμος έτσι είναι, θα βρεθεί λύση!». Ψέματα λέμε. Ο ένας στον άλλον. Λύση δεν πρόκειται να βρεθεί σύντομα όταν η οικονομία της χώρας –άρα και τα οικονομικά του νοικοκυριού μας- βρίσκεται μεταξύ ακινησίας και χρεοκοπίας. Παρηγοριά στον άρρωστο προσφέρουμε. Και ο φίλος είναι διπλά και τριπλά «άρρωστος». Καθίσαμε και τα γράψαμε σε μια χαρτοπετσέτα: Άνεργος ολόκληρο το 2012, με τα 1.400 μικτά του μισθού της συζύγου του, απλήρωτος ο ίδιος κοντά πέντε μήνες (μικτό μισθό 1.700). Δηλαδή οικογενειακό εισόδημα 43.400 ευρώ, αν πληρωθεί μέσα στο χρόνο, που φαίνεται χλωμό. Ο ίδιος υπολογίζει πως θα πάρουν μέχρι το τέλος του 2014, περίπου 32.000 ευρώ. Βγάλε φόρους, βγάλε ασφαλιστικές κρατήσεις, υπολογίζει καθαρά 20.000. Και αν! Δηλαδή 1.666 το μήνα για να φάνε, να ντυθούν, να πληρώσουν φροντιστήρια (έχουν δύο παιδιά) και λογαριασμούς. Δόση δανείου; Με τις μειώσεις και τις ρυθμίσεις που έκαναν: 650 για τα επόμενα δώδεκα χρόνια. Όπως καταλαβαίνετε, η εξίσωση ΔΕΝ βγαίνει! Με 1.011 ευρώ δεν ζει τετραμελής οικογένεια.
Πήραμε δεύτερη χαρτοπετσέτα. Πόσο ήταν το αρχικό δάνειο; «διακόσια χιλιάρικα!». Πόσο ήταν η αξία του σπιτιού; «Άλλα εκατό χιλιάρικα!». Τον κοίταξα με εκεί το βλέμμα «εμ, ήθελες 300 χιλιάδων σπίτι!». Το κατάλαβε. «Μέχρι το 2009 έπαιρνα 5.000 το μήνα και η Ελένη άλλα 2.300! Βγαίναμε άνετα!». Σωστά. Βγαίναμε άνετα, τώρα δεν βγαίνουμε πουθενά! Πόσα χρωστάς ακόμη; «Περίπου άλλα 100 χιλιάρικα!».
Τρίτη χαρτοπετσέτα: Πόση είναι η σημερινή αξία του σπιτιού που (δεν) έχεις; «Περίπου 150 με 180 χιλιάδες πουλιούνται στην περιοχή, παρόμοια με το δικό μας». Μάλιστα. Άρα έχει χάσει και το 50 με 55% της αξίας του! Βούρκωσε… «Ναι…». Η τέταρτη χαρτοπετσέτα έγινε μούσκεμα…
Πέμπτη χαρτοπετσέτα: πόσο έχουν τα νοίκια για ένα σπίτι σαν το δικό σου στην περιοχή; «Γύρω στα 400 ευρώ, βρίσκεις και με 350 όμως… Γιατί ρωτάς;». Ήταν αυτονόητο γιατί ρωτούσα: για τα επόμενα 12 χρόνια θα πληρώνει 650 ευρώ το μήνα για ένα σπίτι που (ακόμη) δεν του ανήκει. Την ίδια στιγμή θα μπορούσε να πληρώνει 350 με 400 ευρώ νοίκι για ένα σπίτι που επίσης δεν θα του ανήκει αλλά δεν θα πληρώνει και τους φόρους του. Και να του μένουν και 200-300 ευρώ στην τσέπη για την οικογένεια. Προφανώς δεν ήταν αυτονόητο για εκείνον. «Τι εννοείς;;;» με ρώτησε γουρλώνοντας τα μάτια σαν να είδε τον κροκόδειλο της Κρήτης να πετιέται μπροστά του.
«Να μην πληρώσεις άλλο τις δόσεις σου!»
«Και να χάσω το σπίτι;»
«Δεν το είχες ποτέ για να το χάσεις! Λεφτά θα κερδίσεις!».
«Και τα λεφτά που έδωσα μέχρι τώρα; Τα διακόσια;».
«Αυτά τα έζησες! Τα χάρηκες! Πάνε!».
«Μα να χάσω το σπίτι μου; Να βγω στο νοίκι; Και αύριο;»
«Αύριο; Εδώ δεν τα βγάζεις πέρα σήμερα. Το αύριο σκέφτεσαι; Σκέψου το αύριο των παιδιών σου όχι ενός σπιτιού. Αν χάσεις το σήμερα, αύριο δεν θα υπάρξει ποτέ!».
Ξέρω ότι πολλοί που διαβάζετε αυτές τις γραμμές ίσως νιώσετε το ίδιο που ένιωσε ο αγαπημένος φίλος. Ίσως πάλι πείτε ότι μιλάω εκ του ασφαλούς αφού δεν έχω περιουσία. Κι άλλοι ίσως ότι δέχομαι να μας «φάνε οι τράπεζες τα σπίτια». Τίποτα από όλα αυτά. Τις χαρτοπετσέτες τις έχω κρατήσει. Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, έξι το λαδόξυδο. Τελεία!
Ζωή δεν είναι ούτε να χτίσεις σπίτι ούτε να έχεις τον εφιάλτη που πολλούς από εμάς τους έχει οδηγήσει ακόμη και στον τάφο. Ζωή είναι να ΖΕΙΣ και να προσαρμόζεσαι όσο καλύτερα μπορείς στην εποχή σου. Ζωή είναι να μπορείς να αλλάζεις και να μην θέλεις ή να ελπίζεις να γυρίσεις πίσω σε αυτό που έζησες κάποτε…
Ζωή είναι να απαλλαγούμε κι από ανόητα σοφίσματα που μας οδήγησαν εδώ που βρισκόμαστε: να πονάμε πιο πολύ για τα τούβλα και τις λαμαρίνες παρά για την ίδια μας τη ζωή.
Αν όλα πάνε καλά στα επόμενα χρόνια, τα σπίτια μας θα τα ξαναχτίσουμε. Όσο όμως δεν πάνε, οφείλουμε να μείνουμε όρθιοι και όχι θαμμένοι κάτω από αυτά.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…