Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο δρόμος είναι μπροστά αλλά δεν τον βλέπουμε

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το προηγούμενο κείμενο του Γιάννη Μαυρή.
Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το προ-προηγούμενο κείμενο του Χριστόφορου Κάσδαγλη...

...και σκέφτομαι ότι ένα κλικ αριστερά θέλει για να γυρίσει ο κόσμος τούμπα.

Και για να γυρίσει ο κόσμος τούμπα χρειάζεται ο καθένας ξεχωριστά να αποφασίσει ότι ΑΥΤΟ ακριβώς θέλει: Την Αλλαγή!

Τη ριζική αλλαγή της σημερινής κατάστασης κοινωνικά αλλά και ατομικά.

Οσο εύκολο όμως κι αν ακούγεται αυτό έχει μία βασική προϋπόθεση: τη συνειδητή αποδοχή ότι τίποτα δεν μπορεί να γυρίσει να πίσω. Τίποτα δεν μπορεί να είναι ξανά το ίδιο όπως πριν λίγα χρόνια, όπως πριν την κρίση. Τίποτα όμως!

Κι από την άλλη, ότι μπροστά μας υπάρχει ένα τεράστιο κενό. Ενα φαράγγι χωρίς καμιά εμφανή γέφυρα με το απέναντι μέλλον.

Συμβαίνει όμως πράγματι αυτό; Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα διέξοδο του μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα; Και; Αυτοκτονούμε;

Η δυστυχία του να έχουμε αποκοπεί από την ιστορική γνώση, όχι μόνο αυτής που εμπεριέχεται στα βιβλία, αλλά της άλλης που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά και γίνεται κοινωνικό DNA δεν μας επιτρέπει να δούμε μπροστά παρά μόνο αυτό το κενό.

Στην πραγματικότητα εκείνο που μας λείπει είναι το εργαλείο με το ποίο θα μπορούσαμε να περιγράψουμε τις παραπάνω από μία γέφυρες που μας περιμένουν για να διαβούμε το δρόμο προς την επόμενη ημέρα.

Κι αυτό το εργαλείο δεν μπορεί να είναι άλλο παρά η πολιτική, όχι με την τρέχουσα φθαρμένη σημασία της αλλά με το πρωτογενές νόημά της, δηλαδή την έκφραση της συλλογικής απαίτησης για αλλαγή.

Αισθανόμενοι ότι η εξέλιξη έχει παγώσει, αφημένοι στη μοίρα των οικονομικών κύκλων και του τροχού που -που θα πάει;- θα γυρίσει από μόνος του κάποια στιγμή, αποδεχόμενοι την κρίση σχεδόν ως φυσικό φαινόμενο, περιμένουμε να κοπάσει η καταιγίδα. Κι όσο το κάνουμε αυτό τόσο η καταιγίδα δυναμώνει μέσα μας και γύρω μας.

Με αυτόν τον τρόπο, ηθελημένα ή αθέλητα κρατάμε όρθια τα απομεινάρια του παρελθόντος, όλα αυτά δηλαδή που μας έφεραν ως εδώ και ορθώνονται ακόμη ως τείχη ή ως φαράγγια μπροστά μας. Ταυτόχρονα προσπαθούμε να κολυμπήσουμε ανάποδα το ποτάμι της ιστορίας νομίζοντας ότι κάπου εκεί πίσω βρίσκεται η σωτηρία. Το αποτέλεσμα είναι κάθε τι πάνω στο οποίο κρατιόμαστε ή να αποκόβεται ή να μας πληγώνει. Το να αφεθούμε στη ροή του ποταμιού και να παρασυρθούμε θα ήταν σωτήριο από μόνο του ως ένα βαθμό. Το να επιταχύνουμε αυτή την κίνηση κολυμπώντας ή κάνοντας κουπί προς τα εμπρός θα μας έκανε να κερδίσουμε χρόνο μέχρι να βγούμε στη θάλασσα.

Λένε: μας δες ο κόσμος αδιαφορεί, ο κόσμος δεν κατεβαίνει στους δρόμους, ο κόσμος δεν αντιδρά. Και κανείς δεν τους λέει ότι ο κόσμος θα κατέβει στους δρόμους όταν νιώσει ότι μετά δεν υπάρχει γυρισμός στο σπίτι. Μετά θα υπάρχει η ανατροπή! Μετά θα υπάρχει η αλλαγή!

Κι αυτή την αλλαγή θα πρέπει τώρα -έστω και με καθυστέρηση- να ξεκινήσουμε να την περιγράφουμε. Γιατί αυτή η αλλαγή είναι ο δρόμος μπροστά που δεν βλέπουμε!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…