Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο δρόμος είναι μπροστά αλλά δεν τον βλέπουμε

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το προηγούμενο κείμενο του Γιάννη Μαυρή.
Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το προ-προηγούμενο κείμενο του Χριστόφορου Κάσδαγλη...

...και σκέφτομαι ότι ένα κλικ αριστερά θέλει για να γυρίσει ο κόσμος τούμπα.

Και για να γυρίσει ο κόσμος τούμπα χρειάζεται ο καθένας ξεχωριστά να αποφασίσει ότι ΑΥΤΟ ακριβώς θέλει: Την Αλλαγή!

Τη ριζική αλλαγή της σημερινής κατάστασης κοινωνικά αλλά και ατομικά.

Οσο εύκολο όμως κι αν ακούγεται αυτό έχει μία βασική προϋπόθεση: τη συνειδητή αποδοχή ότι τίποτα δεν μπορεί να γυρίσει να πίσω. Τίποτα δεν μπορεί να είναι ξανά το ίδιο όπως πριν λίγα χρόνια, όπως πριν την κρίση. Τίποτα όμως!

Κι από την άλλη, ότι μπροστά μας υπάρχει ένα τεράστιο κενό. Ενα φαράγγι χωρίς καμιά εμφανή γέφυρα με το απέναντι μέλλον.

Συμβαίνει όμως πράγματι αυτό; Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα διέξοδο του μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα; Και; Αυτοκτονούμε;

Η δυστυχία του να έχουμε αποκοπεί από την ιστορική γνώση, όχι μόνο αυτής που εμπεριέχεται στα βιβλία, αλλά της άλλης που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά και γίνεται κοινωνικό DNA δεν μας επιτρέπει να δούμε μπροστά παρά μόνο αυτό το κενό.

Στην πραγματικότητα εκείνο που μας λείπει είναι το εργαλείο με το ποίο θα μπορούσαμε να περιγράψουμε τις παραπάνω από μία γέφυρες που μας περιμένουν για να διαβούμε το δρόμο προς την επόμενη ημέρα.

Κι αυτό το εργαλείο δεν μπορεί να είναι άλλο παρά η πολιτική, όχι με την τρέχουσα φθαρμένη σημασία της αλλά με το πρωτογενές νόημά της, δηλαδή την έκφραση της συλλογικής απαίτησης για αλλαγή.

Αισθανόμενοι ότι η εξέλιξη έχει παγώσει, αφημένοι στη μοίρα των οικονομικών κύκλων και του τροχού που -που θα πάει;- θα γυρίσει από μόνος του κάποια στιγμή, αποδεχόμενοι την κρίση σχεδόν ως φυσικό φαινόμενο, περιμένουμε να κοπάσει η καταιγίδα. Κι όσο το κάνουμε αυτό τόσο η καταιγίδα δυναμώνει μέσα μας και γύρω μας.

Με αυτόν τον τρόπο, ηθελημένα ή αθέλητα κρατάμε όρθια τα απομεινάρια του παρελθόντος, όλα αυτά δηλαδή που μας έφεραν ως εδώ και ορθώνονται ακόμη ως τείχη ή ως φαράγγια μπροστά μας. Ταυτόχρονα προσπαθούμε να κολυμπήσουμε ανάποδα το ποτάμι της ιστορίας νομίζοντας ότι κάπου εκεί πίσω βρίσκεται η σωτηρία. Το αποτέλεσμα είναι κάθε τι πάνω στο οποίο κρατιόμαστε ή να αποκόβεται ή να μας πληγώνει. Το να αφεθούμε στη ροή του ποταμιού και να παρασυρθούμε θα ήταν σωτήριο από μόνο του ως ένα βαθμό. Το να επιταχύνουμε αυτή την κίνηση κολυμπώντας ή κάνοντας κουπί προς τα εμπρός θα μας έκανε να κερδίσουμε χρόνο μέχρι να βγούμε στη θάλασσα.

Λένε: μας δες ο κόσμος αδιαφορεί, ο κόσμος δεν κατεβαίνει στους δρόμους, ο κόσμος δεν αντιδρά. Και κανείς δεν τους λέει ότι ο κόσμος θα κατέβει στους δρόμους όταν νιώσει ότι μετά δεν υπάρχει γυρισμός στο σπίτι. Μετά θα υπάρχει η ανατροπή! Μετά θα υπάρχει η αλλαγή!

Κι αυτή την αλλαγή θα πρέπει τώρα -έστω και με καθυστέρηση- να ξεκινήσουμε να την περιγράφουμε. Γιατί αυτή η αλλαγή είναι ο δρόμος μπροστά που δεν βλέπουμε!

Διαβάζονται ακόμη...

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Από την εφημερίδα "Ελλάδα", Σάββατο 3/11/12


Το πανό των φανατικών οπαδών της ΑΕΚ, «Ορίτζιναλ», σε κάποια γωνιά του Περιστερίου, είχε τη δική του ιστορία, αμιγώς πολιτική. «Ούτε να το σκέφτεστε», έγραφε το μήνυμα, κάτι σαν τον «τοίχο του Λοΐζου» και απευθυνόταν στη Χρυσή Αυγή που ήθελε να νοικιάσει γραφεία στην ίδια πολυκατοικία. Ήταν μία απάντηση στο κεντρικό σύνθημα των Χρυσαυγιτών «είμαστε πολλοί, είμαστε παντού, τα γήπεδα μας ανήκουν», για τα «τάγματα εφόδου» στα γήπεδα όλης της Ελλάδας, από την Καλαμάτα μέχρι την Κομοτηνή. Πρόβλεψη: Την τρέχουσα ποδοσφαιρική σεζόν η κερκίδα των «φανατικών», θα μετατραπεί σε πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα στους Χρυσαυγίτες και τους antifa. Αυτό το κλίμα έχει ήδη δημιουργηθεί και οσονούπω αναμένεται «έκρηξη». Θα σπάσει το αυγό του φιδιού… Χρυσαυγίτες υπάρχουν παντού, σε κάθε κερκίδα. Άλλωστε, πρόσφατη έρευνα της εταιρείας Marc για το «Έθνος της Κυριακής» παρουσίασε τα εξής ευρήματα: Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, σε ποσοστό 7% ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, το…

Τι κρύβεται πίσω από το "Χαμόγελο του Παιδιού";

Το πρόσωπο ενός σκληρού εργοδότη;
Αναδημοσιεύω την καταγγελία του ΠΑΜΕ και ψάχνω...


Αθήνα 2 Σεπτέμβρη 2010


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Θέμα: για το "χαμόγελο του παιδιού"



Ο πολυδιαφημισμένος φιλάνθρωπος των media, πρόεδρος του λεγόμενου "χαμόγελου του παιδιού" έδειξε για ακόμη μία φορά το άγριο, εργοδοτικό του πρόσωπο.

Ξανά απολύσεις, εκβιασμούς απέναντι στους εργαζόμενους όπως: "ή υποβάλετε παραίτηση, ή σας απολύω και σας κάνω μήνυση για κακοποίηση παιδιών"!!

Σήμερα, ο ίδιος εξαφανίστηκε από τον χώρο που είχε πάει αντιπροσωπεία του Π.Α.ΜΕ για να απαιτήσει ανάκληση απόλυσης, εργαζόμενης που για χρόνια δουλεύει στον χώρο, ενώ η υπεύθυνη του σπιτιού στα Μελίσια μπήκε στον χώρο μαζί με περιπολικό της αστυνομίας. Είναι ο ίδιος χώρος, που πριν 1 χρόνο είχε απολυθεί εργαζόμενη, επειδή είχε αντιδράσει στην τοποθέτηση καμερών παρακολούθησης στους χώρους των παιδιών και των εργαζομένων. Οι απολύσεις είναι συνήθης πρακτική του προέδρου του "χαμόγελου του παιδιού&quo…