Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο δρόμος είναι μπροστά αλλά δεν τον βλέπουμε

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το προηγούμενο κείμενο του Γιάννη Μαυρή.
Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το προ-προηγούμενο κείμενο του Χριστόφορου Κάσδαγλη...

...και σκέφτομαι ότι ένα κλικ αριστερά θέλει για να γυρίσει ο κόσμος τούμπα.

Και για να γυρίσει ο κόσμος τούμπα χρειάζεται ο καθένας ξεχωριστά να αποφασίσει ότι ΑΥΤΟ ακριβώς θέλει: Την Αλλαγή!

Τη ριζική αλλαγή της σημερινής κατάστασης κοινωνικά αλλά και ατομικά.

Οσο εύκολο όμως κι αν ακούγεται αυτό έχει μία βασική προϋπόθεση: τη συνειδητή αποδοχή ότι τίποτα δεν μπορεί να γυρίσει να πίσω. Τίποτα δεν μπορεί να είναι ξανά το ίδιο όπως πριν λίγα χρόνια, όπως πριν την κρίση. Τίποτα όμως!

Κι από την άλλη, ότι μπροστά μας υπάρχει ένα τεράστιο κενό. Ενα φαράγγι χωρίς καμιά εμφανή γέφυρα με το απέναντι μέλλον.

Συμβαίνει όμως πράγματι αυτό; Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα διέξοδο του μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα; Και; Αυτοκτονούμε;

Η δυστυχία του να έχουμε αποκοπεί από την ιστορική γνώση, όχι μόνο αυτής που εμπεριέχεται στα βιβλία, αλλά της άλλης που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά και γίνεται κοινωνικό DNA δεν μας επιτρέπει να δούμε μπροστά παρά μόνο αυτό το κενό.

Στην πραγματικότητα εκείνο που μας λείπει είναι το εργαλείο με το ποίο θα μπορούσαμε να περιγράψουμε τις παραπάνω από μία γέφυρες που μας περιμένουν για να διαβούμε το δρόμο προς την επόμενη ημέρα.

Κι αυτό το εργαλείο δεν μπορεί να είναι άλλο παρά η πολιτική, όχι με την τρέχουσα φθαρμένη σημασία της αλλά με το πρωτογενές νόημά της, δηλαδή την έκφραση της συλλογικής απαίτησης για αλλαγή.

Αισθανόμενοι ότι η εξέλιξη έχει παγώσει, αφημένοι στη μοίρα των οικονομικών κύκλων και του τροχού που -που θα πάει;- θα γυρίσει από μόνος του κάποια στιγμή, αποδεχόμενοι την κρίση σχεδόν ως φυσικό φαινόμενο, περιμένουμε να κοπάσει η καταιγίδα. Κι όσο το κάνουμε αυτό τόσο η καταιγίδα δυναμώνει μέσα μας και γύρω μας.

Με αυτόν τον τρόπο, ηθελημένα ή αθέλητα κρατάμε όρθια τα απομεινάρια του παρελθόντος, όλα αυτά δηλαδή που μας έφεραν ως εδώ και ορθώνονται ακόμη ως τείχη ή ως φαράγγια μπροστά μας. Ταυτόχρονα προσπαθούμε να κολυμπήσουμε ανάποδα το ποτάμι της ιστορίας νομίζοντας ότι κάπου εκεί πίσω βρίσκεται η σωτηρία. Το αποτέλεσμα είναι κάθε τι πάνω στο οποίο κρατιόμαστε ή να αποκόβεται ή να μας πληγώνει. Το να αφεθούμε στη ροή του ποταμιού και να παρασυρθούμε θα ήταν σωτήριο από μόνο του ως ένα βαθμό. Το να επιταχύνουμε αυτή την κίνηση κολυμπώντας ή κάνοντας κουπί προς τα εμπρός θα μας έκανε να κερδίσουμε χρόνο μέχρι να βγούμε στη θάλασσα.

Λένε: μας δες ο κόσμος αδιαφορεί, ο κόσμος δεν κατεβαίνει στους δρόμους, ο κόσμος δεν αντιδρά. Και κανείς δεν τους λέει ότι ο κόσμος θα κατέβει στους δρόμους όταν νιώσει ότι μετά δεν υπάρχει γυρισμός στο σπίτι. Μετά θα υπάρχει η ανατροπή! Μετά θα υπάρχει η αλλαγή!

Κι αυτή την αλλαγή θα πρέπει τώρα -έστω και με καθυστέρηση- να ξεκινήσουμε να την περιγράφουμε. Γιατί αυτή η αλλαγή είναι ο δρόμος μπροστά που δεν βλέπουμε!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…