Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο Φαύλος

«Κάτοικος Κηφισιάς, ο οποίος τυγχάνει να είναι αδελφός του κ. Γεωργιάδη, δήλωσε άπορος και μέσω Κοινωνικού Ιατρείου πέτυχε την εισαγωγή του στο «Ελπίς». Χειρουργήθηκε δωρεάν. Κι αν πράγματι είναι άπορος, δεν είναι εκεί το θέμα...
Το ζήτημα είναι, όμως, ότι η διοίκηση του νοσοκομείου έσπευσε να του επιφυλάξει διακριτική μεταχείριση, προφανώς επειδή είναι αδελφός του υπουργού Υγείας. Τον μετέφερε σε... «σουίτα». «Αξιος» ο μισθός της διοίκησης, που η επιλογή της αποτελεί διπλή πρόκληση.
Τόσο προς τους ανέργους και ανασφάλιστους, από τους οποίους ζητούν να πληρώσουν για τη νοσηλεία τους, ακόμα κι αν αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας, όσο και προς κάθε πολίτη. Συμβαίνει ο σημερινός υπουργός Υγείας να είναι αυτός που υπερασπίστηκε σθεναρά την καθιέρωση εισιτηρίου για την εισαγωγή σε δημόσια νοσηλευτικά ιδρύματα.
Η διακριτική μεταχείριση, κοινώς ρουσφέτι, είναι γνωστό ότι αποτελεί συνήθη πρακτική σε δημόσιους φορείς και οργανισμούς στη χώρα. Η Υγεία δεν αποτελεί εξαίρεση και το παράδειγμα του αδελφού του κ. Γεωργιάδη προφανώς δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό.
Ακόμα κι αν ο υπουργός Υγείας δεν προέβη σε καμία παρέμβαση, η κατάληξη είναι ενδεικτική του πώς λειτουργούν διορισμένα πρόσωπα σε θέσεις ευθύνης σε ιδρύματα του Δημοσίου. Μάλιστα, σε ένα Δημόσιο, που πλέον επιλέγει να είναι σκληρό σε όσους δεν έχουν να πληρώσουν, αλλά στο παρασκήνιο εξακολουθεί να λειτουργεί με πλάγια μέσα για τους λίγους με εκλεκτικές συγγένειες. Το ρουσφέτι είναι προαπαιτούμενο!
Και τα κάνουν όλα αυτά αυτοί οι άνθρωποι, που στέλνουν ειδοποιήσεις με το λογαριασμό για να πληρώσουν ασθενείς, που αδυνατούν να εξασφαλίσουν τα στοιχειώδη, σε μια εποχή που ακόμα και η δημόσια Υγεία στη χώρα αποτελεί «πολυτέλεια».
Δεν είναι βιλαέτι τους το Δημόσιο, αλλά έτσι το χρησιμοποιούν. Δεν μπορεί να υπάρχει πλέον καμία ανοχή σε τέτοιες πρακτικές. Δεν μπορούν να κοροϊδεύουν τους πολίτες, που στενάζουν καθημερινά, ακόμα και μπροστά στα μάτια τους. Απύθμενο το θράσος!».

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…