Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ενα παραμύθι για τη γειτονιά

Της Λίνας Λιάκου
Στην οικογένεια μας, ποστάρουμε πράγματα που μας αρέσουν στο facebook, ανταλλάσσουμε απόψεις στο twitter, ο καθένας από μας έχει το δικό του blog όπου δημοσιεύουμε τη δουλειά μας ή σκέψεις γενικά, δημιουργούμε στο foursquare λίστες με πράγματα και μέρη που πήγαμε και μας αρέσουν, συνεργαζόμαστε με ανθρώπους που δεν έχουμε δει ποτέ από κοντά στο GitHub.
Κατά τα άλλα μένουμε στον τέταρτο όροφο μιας πολυκατοικίας, με τους ενοίκους της οποίας δεν έχουμε ουδεμία επαφή παρά μόνο σε κάτι συνελεύσεις πολυκατοικίας, για τις οποίες ρίχνουμε κλήρο για το ποιος από τους τρεις μας θα έχει τη “χαρά” να πάει.  
Πώς θα ήταν όμως οι γειτονιές μέσα στις οποίες ζούμε αν τα social media έπαιρναν σάρκα και οστά; Πόσο διαφορετική θα ήταν η καθημερινότητά μας αν χρησιμοποιούσαμε στην πολυκατοικία μας, στο οικοδομικό μας τετράγωνο και στη γειτονιά μας έστω κάποια από τα ψηφιακά εργαλεία και τις διαδικασίες που χρησιμοποιούμε στις online κοινότητές μας;
Καταρχήν, θα είχαμε ποσοτικά δεδομένα για το πού ζούμε, πόσοι είμαστε, πόσα παιδιά έχουμε, αλλά και τι ενέργεια καταναλώνουμε. Δεδομένα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουμε για την επίλυση προβλημάτων της καθημερινότητας μας, αλλά και σαν εργαλείο διεκδίκησης και πίεσης προς το δήμο (πχ. τι και πόσο ανακυκλώνουμε, τι όγκο σκουπιδιών παράγουμε, πόσους κάδους  χρειαζόμαστε, πότε πρέπει να βγάζουμε τα σκουπίδια μας;)
Κατά δεύτερον, θα μοιραζόμασταν μεταξύ μας, γνώση, δεξιότητες αλλά και πόρους. Γιατί αν εγώ δουλεύω από το σπίτι και χρειάζομαι το αυτοκίνητο μόνο το Σαββατοκύριακο ενώ ο γείτονάς μου το χρησιμοποιεί όλη την εβδομάδα αλλά τα σαββατοκύριακα μένει σπίτι γιατί να μην μπορούμε να το μοιραζόμαστε; Γιατί πρέπει να έχουμε 15 διαφορετικές συνδέσεις Wifi και δεν μπορούμε να έχουμε κοινόχρηστο δίκτυο σε όλη την πολυκατοικία; Και γιατί η κυρία στον τρίτο όροφο που μαγειρεύει έτσι και αλλιώς για την οικογένειά της καθημερινά δεν μπορεί να δίνει, για ένα μικρό αντίτιμο, μια μερίδα φαγητού στον παππού στον πρώτο;
Και αν αυτά ακούγονται σε κάποιους γνωστά, είναι γιατί, από το Carpooling και το Ασύρματο Μητροπολιτικό Δίκτυο μέχρι το Cookisto, όλα είναι υπηρεσίες και εφαρμογές που υπάρχουν και λειτουργούν online, σήμερα. Πώς λοιπόν θα μπορέσουμε να μοχλεύσουμε τις υπάρχουσες τεχνολογίες για να ωφεληθούμε στο τοπικό επίπεδο; Πώς μπορούν τα εργαλεία αυτά να βοηθήσουν τις τοπικές κοινότητες να οργανωθούν; Να μάθουν να διαχειρίζονται μόνοι τους πόρους τους: από τα άδεια διαμερίσματα, τα απορρίμματα και τη θέρμανση μέχρι τη φροντίδα των παιδιών και των  ηλικιωμένων.
Εδώ λοιπόν έρχεται ο ρόλος του Δήμου να προσφέρει το πλαίσιο, τα εργαλεία και την τεχνογνωσία του. Και μέσα σε αυτό να δώσει στους κατοίκους τη δυνατότητα να οργανώνονται, να δημιουργούν μοντέλα συνεργασίας και να βρίσκουν λύσεις μόνοι τους για τη γειτονιά τους, για το άμεσο περιβάλλον τους, εκεί όπου ζουν, κινούνται και μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Ο δήμος πρέπει να δρα υποστηρικτικά, να αναγνωρίζει τις δυναμικές, να επεμβαίνει όταν του ζητείται, να δημιουργεί κανάλια επικοινωνίας μεταξύ των κοινοτήτων της πόλης.
Φυσικά και υπάρχουν παραδείγματα ομάδων κατοίκων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη που μόνοι τους έχουν οργανωθεί και έχουν δημιουργήσει τοπικά δίκτυα συνεργασίας και αλληλεγγύης παράγοντας καινοτόμα συστήματα και μεθόδους οργάνωσης (από αυτοδιαχειριζόμενους παιδικούς σταθμούς, μέχρι ηλιακά αερόθερμα στις ταράτσες). Το ερώτημα είναι αφενός πώς ενεργοποιεί κανείς όλο τον υπόλοιπο πληθυσμό. Πώς ενεργοποιεί δηλαδή ανθρώπους σαν και εμένα που θα προτιμήσω να βάλω ερώτηση σε online forum για το πώς αλλάζουμε μία λάμπα παρά να χτυπήσω την πόρτα του γείτονά μου. Και αφετέρου πώς μπορεί να δημιουργηθεί ένα δίκτυο επικοινωνίας σε μητροπολιτικό επίπεδο που θα συνδέει την τοπική γνώση και καινοτομία και θα λειτουργεί σαν φορέας ανταλλαγής γνώσης και καλών πρακτικών.
Γιατί, όταν μιλάμε για συμμετοχή και συνεργασία αυτό δεν αφορά μόνο το επίπεδο των κοινωνικών σχέσεων αλλά την ουσιαστική βελτίωση της ίδιας της ποιότητας ζωής μας˙ δηλαδή του φυσικού, αστικού, κοινωνικού αλλά και οικονομικού μας περιβάλλοντος.
*Η Λίνα Λιάκου, είναι αρχιτέκτονας και μέλος της ερευνητικής ομάδας του Reactivate Athens υπεύθυνη για την συλλογή και επεξεργασία των ιδεών από το κόσμο.

Μπείτε και κάντε like εδώ για να ενημερώνεστε για όλα τα γραμμένα αποκλειστικά για το parallaximag.gr άρθρα.
- See more at: http://www.parallaximag.gr/parallax-view/ena-paramythi-gia-ti-geitonia#sthash.to6quL1X.dpuf

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…