Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αντίο


  1. ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ
    ΚΩΣΤΗΣ
    ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ

    Αυτοί που δεν μιλούν

    Η παρακμή του ελληνικού κρατιδίου δεν μοιράζει απλώς φίμωτρα (πλέγματα δηλαδή για τη μουτσούνα των δίποδων ζώων), δεν υπαγορεύει απλώς να λέμε το ψωμί ψωμάκι, αλλά επιβάλλει και ένα είδος θορυβώδους σιωπής που κόβει τις φράσεις στη μέση, καταργεί ενίοτε τις χειραψίες και υποσκάπτει τεχνηέντως κάθε είδους συνομιλία. Οι πιο παρατηρητικοί έχουν να το λένε : είμαστε οι ίδιοι ή έχουμε αλλάξει χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι; Ζούμε στην ίδια χώρα ή μήπως μας νάρκωσαν και μας μετέφεραν σε κάποιο αλλόκοτο νησί; Είμαστε κάτοικοι, πολίτες, Έλληνες ή μαθαίνουμε καθημερινά τον ρόλο του αιχμαλώτου;
    Δεδομένου ότι πάσα κατάσταση δημιουργεί εκ των ενόντων και τον βάρδο της, ο εφευρέτης της λέξης «βασανίζομαι», που περπατάει πάνω στους τοίχους των Εξαρχείων σαν πελώρια σκουληκαντέρα, πέτυχε διάνα. Ουδεμία εξήγηση, ουδεμία πληροφορία, ένα σκέτο ρήμα σε παθητική φωνή και ουσιαστικά τα είπε όλα. Επιπλέον ουδεμία υπογραφή, κάτι τέλος πάντων που να υπαινίσσεται ηλικία, κοινωνική τάξη, επάγγελμα, φύλο, καταγωγή. Ένα ρήμα μόνο αρκεί για να συμπυκνώσει το ιδιωτικό αλλά και το δημόσιο χάος, μια στάση ζωής που γενικεύεται και γίνεται ανάποδος μύθος. Το πιο σημαντικό είναι ότι το «βασανίζομαι» καλύπτει πλέον κάθε διαγωγή, όχι μόνο επειδή λείπει το χρήμα, αλλά κυρίως επειδή κανείς δεν είναι πλέον εκείνος που ήταν.
    Όταν στήνονται δίκες στα καφενεία και αρχίζει το κατηγορητήριο της κυβερνήσεως (αλλά και της αντι-κυβερνήσεως), όπου το συμπέρασμα προηγείται των επιχειρημάτων, η συντροφιά θυμίζει παίχτες που τα έχασαν όλα και ανατρέχουν στις χαμένες παρτίδες (και πατρίδες) λες και υπάρχει περίπτωση να ξαναστηθεί η παρτίδα και να ξαναστήνεται επ’ άπειρον.
    Οι νέοι μιλούν (κι ας βασανίζονται), αντίθετα οι υπερήλικες και οι υπερφτωχοί το βουλώνουν διότι δεν βλέπουν καμιά διέξοδο. Όπως ξεχάστηκε το πετρέλαιο και ο πληθυσμός στράφηκε στις σόμπες με αναπόφευκτα θύματα, όπως οι καπνιστές των Εξαρχείων στράφηκαν προς τα τσιγάρα που πωλούν οι μετανάστες, όπως οι πένητες κάνουν ουρές και βασανίζονται να προλάβουν τρόφιμα σε φτηνή τιμή, οι πάντες – ακόμα και οι εύποροι – επινοούν έκτακτα μέτρα για να βασανιστούν λιγότερο.
    Ποιοί είναι λοιπόν αυτοί που δεν μιλούν; Οι άνθρωποι που ουδέποτε σκέφτηκαν ότι θα πληρώσουν τις τερατώδεις ατασθαλίες και τις δήθεν νομότυπες ληστείες με την αφαίρεση του καθημερινού πιάτου, με τη διακοπή του ρεύματος, με το γάλα του παιδιού, με την έξωση από το σπίτι, με την εξορία από τον ίδιο τον εαυτό τους.
    ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Εφεξής ο Κωστής Παπαγιώργης θα σταματήσει να μας μιλάει από αυτό εδώ το χώρο. Έφυγε. Σαν αποχαιρετιστήριο άρθρο διαλέξαμε ένα που είχε γράψει πριν ένα ακριβώς χρόνο (20 Μαρτίου 2013) από τη μέρα που πέθανε, αλλά και επειδή θα είναι πλέον ένας από αυτούς που δεν (θα μπορούν να) μιλούν…


Διαβάζονται ακόμη...

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Από την εφημερίδα "Ελλάδα", Σάββατο 3/11/12


Το πανό των φανατικών οπαδών της ΑΕΚ, «Ορίτζιναλ», σε κάποια γωνιά του Περιστερίου, είχε τη δική του ιστορία, αμιγώς πολιτική. «Ούτε να το σκέφτεστε», έγραφε το μήνυμα, κάτι σαν τον «τοίχο του Λοΐζου» και απευθυνόταν στη Χρυσή Αυγή που ήθελε να νοικιάσει γραφεία στην ίδια πολυκατοικία. Ήταν μία απάντηση στο κεντρικό σύνθημα των Χρυσαυγιτών «είμαστε πολλοί, είμαστε παντού, τα γήπεδα μας ανήκουν», για τα «τάγματα εφόδου» στα γήπεδα όλης της Ελλάδας, από την Καλαμάτα μέχρι την Κομοτηνή. Πρόβλεψη: Την τρέχουσα ποδοσφαιρική σεζόν η κερκίδα των «φανατικών», θα μετατραπεί σε πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα στους Χρυσαυγίτες και τους antifa. Αυτό το κλίμα έχει ήδη δημιουργηθεί και οσονούπω αναμένεται «έκρηξη». Θα σπάσει το αυγό του φιδιού… Χρυσαυγίτες υπάρχουν παντού, σε κάθε κερκίδα. Άλλωστε, πρόσφατη έρευνα της εταιρείας Marc για το «Έθνος της Κυριακής» παρουσίασε τα εξής ευρήματα: Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, σε ποσοστό 7% ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, το…

Τι κρύβεται πίσω από το "Χαμόγελο του Παιδιού";

Το πρόσωπο ενός σκληρού εργοδότη;
Αναδημοσιεύω την καταγγελία του ΠΑΜΕ και ψάχνω...


Αθήνα 2 Σεπτέμβρη 2010


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Θέμα: για το "χαμόγελο του παιδιού"



Ο πολυδιαφημισμένος φιλάνθρωπος των media, πρόεδρος του λεγόμενου "χαμόγελου του παιδιού" έδειξε για ακόμη μία φορά το άγριο, εργοδοτικό του πρόσωπο.

Ξανά απολύσεις, εκβιασμούς απέναντι στους εργαζόμενους όπως: "ή υποβάλετε παραίτηση, ή σας απολύω και σας κάνω μήνυση για κακοποίηση παιδιών"!!

Σήμερα, ο ίδιος εξαφανίστηκε από τον χώρο που είχε πάει αντιπροσωπεία του Π.Α.ΜΕ για να απαιτήσει ανάκληση απόλυσης, εργαζόμενης που για χρόνια δουλεύει στον χώρο, ενώ η υπεύθυνη του σπιτιού στα Μελίσια μπήκε στον χώρο μαζί με περιπολικό της αστυνομίας. Είναι ο ίδιος χώρος, που πριν 1 χρόνο είχε απολυθεί εργαζόμενη, επειδή είχε αντιδράσει στην τοποθέτηση καμερών παρακολούθησης στους χώρους των παιδιών και των εργαζομένων. Οι απολύσεις είναι συνήθης πρακτική του προέδρου του "χαμόγελου του παιδιού&quo…