Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αντίο


  1. ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ
    ΚΩΣΤΗΣ
    ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ

    Αυτοί που δεν μιλούν

    Η παρακμή του ελληνικού κρατιδίου δεν μοιράζει απλώς φίμωτρα (πλέγματα δηλαδή για τη μουτσούνα των δίποδων ζώων), δεν υπαγορεύει απλώς να λέμε το ψωμί ψωμάκι, αλλά επιβάλλει και ένα είδος θορυβώδους σιωπής που κόβει τις φράσεις στη μέση, καταργεί ενίοτε τις χειραψίες και υποσκάπτει τεχνηέντως κάθε είδους συνομιλία. Οι πιο παρατηρητικοί έχουν να το λένε : είμαστε οι ίδιοι ή έχουμε αλλάξει χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι; Ζούμε στην ίδια χώρα ή μήπως μας νάρκωσαν και μας μετέφεραν σε κάποιο αλλόκοτο νησί; Είμαστε κάτοικοι, πολίτες, Έλληνες ή μαθαίνουμε καθημερινά τον ρόλο του αιχμαλώτου;
    Δεδομένου ότι πάσα κατάσταση δημιουργεί εκ των ενόντων και τον βάρδο της, ο εφευρέτης της λέξης «βασανίζομαι», που περπατάει πάνω στους τοίχους των Εξαρχείων σαν πελώρια σκουληκαντέρα, πέτυχε διάνα. Ουδεμία εξήγηση, ουδεμία πληροφορία, ένα σκέτο ρήμα σε παθητική φωνή και ουσιαστικά τα είπε όλα. Επιπλέον ουδεμία υπογραφή, κάτι τέλος πάντων που να υπαινίσσεται ηλικία, κοινωνική τάξη, επάγγελμα, φύλο, καταγωγή. Ένα ρήμα μόνο αρκεί για να συμπυκνώσει το ιδιωτικό αλλά και το δημόσιο χάος, μια στάση ζωής που γενικεύεται και γίνεται ανάποδος μύθος. Το πιο σημαντικό είναι ότι το «βασανίζομαι» καλύπτει πλέον κάθε διαγωγή, όχι μόνο επειδή λείπει το χρήμα, αλλά κυρίως επειδή κανείς δεν είναι πλέον εκείνος που ήταν.
    Όταν στήνονται δίκες στα καφενεία και αρχίζει το κατηγορητήριο της κυβερνήσεως (αλλά και της αντι-κυβερνήσεως), όπου το συμπέρασμα προηγείται των επιχειρημάτων, η συντροφιά θυμίζει παίχτες που τα έχασαν όλα και ανατρέχουν στις χαμένες παρτίδες (και πατρίδες) λες και υπάρχει περίπτωση να ξαναστηθεί η παρτίδα και να ξαναστήνεται επ’ άπειρον.
    Οι νέοι μιλούν (κι ας βασανίζονται), αντίθετα οι υπερήλικες και οι υπερφτωχοί το βουλώνουν διότι δεν βλέπουν καμιά διέξοδο. Όπως ξεχάστηκε το πετρέλαιο και ο πληθυσμός στράφηκε στις σόμπες με αναπόφευκτα θύματα, όπως οι καπνιστές των Εξαρχείων στράφηκαν προς τα τσιγάρα που πωλούν οι μετανάστες, όπως οι πένητες κάνουν ουρές και βασανίζονται να προλάβουν τρόφιμα σε φτηνή τιμή, οι πάντες – ακόμα και οι εύποροι – επινοούν έκτακτα μέτρα για να βασανιστούν λιγότερο.
    Ποιοί είναι λοιπόν αυτοί που δεν μιλούν; Οι άνθρωποι που ουδέποτε σκέφτηκαν ότι θα πληρώσουν τις τερατώδεις ατασθαλίες και τις δήθεν νομότυπες ληστείες με την αφαίρεση του καθημερινού πιάτου, με τη διακοπή του ρεύματος, με το γάλα του παιδιού, με την έξωση από το σπίτι, με την εξορία από τον ίδιο τον εαυτό τους.
    ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Εφεξής ο Κωστής Παπαγιώργης θα σταματήσει να μας μιλάει από αυτό εδώ το χώρο. Έφυγε. Σαν αποχαιρετιστήριο άρθρο διαλέξαμε ένα που είχε γράψει πριν ένα ακριβώς χρόνο (20 Μαρτίου 2013) από τη μέρα που πέθανε, αλλά και επειδή θα είναι πλέον ένας από αυτούς που δεν (θα μπορούν να) μιλούν…


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…