Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Hold my hand

Μπήκαν στο βαγόνι αμίλητοι. Την οδήγησε στις δύο άδειες θέσεις, απέναντί μου. Πήγε να πέσει. Την κράτησε. "Ξεκινάει απότομα!". Κάθησαν. Του άρπαξε το χέρι και το έσφιξε στο δικό της. Το βλέμμα της είχε μείνει έξω, στο σταθμό. Γύρω στα πενήντα. Ομορφη. Με γκριζογάλαζα μάτια. Σκούρα ρούχα. Σκούρο κουστούμι κι εκείνος και παλτό από πάνω. Μαύρη γραβάτα. Τα χέρια τους σφιχτά το ένα μέσα στο άλλο. Τους κοίταζα με φευγαλέες ματιές. Εκείνος με κοίταξε στα μάτια σαν να ήθελε να μου εξηγήσει την κατάστασή τους. Ή σαν να ήθελε να προλάβει μια ερώτηση που φυσικά δεν θα τολμούσα ποτέ να κάνω. Τι τους συμβαίνει; Τους φαντάστηκα λίγο καιρό πριν να κατεβαίνουν με το πολυτελές ΙΧ τους στο κέντρο. Το είχαν, δεν το είχαν ακόμη; Δεν ξέρω. Πάντως το μετρό τους ερχόταν λίγο άβολο, δεν φαίνονταν βετεράνοι των δημόσιων μέσων μεταφοράς. Το μαρτυρούσαν τα χέρια τους, τα ρούχα τους, ο τρόπος που κάθονταν. Μπορείς και τα ξεχωρίζεις αυτά όταν έχεις κάνει ατέλειωτα μίλια κάτω από την πόλη. Εκείνη συνέχιζε να κοιτάζει έξω από τα σκοτεινά παράθυρα. Πρέπει να είχε κλάψει πολύ τις προηγούμενες ώρες. Πάρα πολύ. Πρέπει να είχε κλάψει ποτάμια ολόκληρα και πια δεν είχε δάκρυα. Τα δάχτυλά της σφίγγονταν όλο και περισσότερο στα δικά του. Είχαν φουσκώσει οι φλέβες τους. Με το άλλο χέρι της άγγιξε το μπράτσο και την χάιδεψε απαλά. Με ξανακοίταξε στα μάτια κι ύστερα χάθηκε και το δικό του βλέμμα στα απέναντι παράθυρα. Πως να είναι να μένεις για πάντα κάτω από τη γη; Για πάντα στο σκοτάδι; Χωρίς σταθμό. Χωρίς ένα άλλο τραίνο να περνάει δίπλα σου. Μόνος. Ολομόναχος. Πως να είναι; Δύσκολη η διαδρομή τους. Αβάσταχτη. Το μαρτυρούσαν τα χέρια τους. Κάποια στιγμή γέρνει το κεφάλι του και της λέει: "Τουλάχιστον ησύχασε τώρα ο άνθρωπος. Δόξα το Θεό!". Ενα χοντρό δάκρυ -που βρέθηκε ένα ακόμη;- φάνηκε στα μάγουλά της. "Επόμενη στάση: Ευαγγελισμός". Σηκώθηκαν. Κατέβηκαν. «Χους ει και εις χουν απελεύσει». Χέρι με χέρι... Για να χαιρετήσουν... Εναν κρύο Δεκέμβριο, στην Αθήνα...

Διαβάζονται ακόμη...

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Από την εφημερίδα "Ελλάδα", Σάββατο 3/11/12


Το πανό των φανατικών οπαδών της ΑΕΚ, «Ορίτζιναλ», σε κάποια γωνιά του Περιστερίου, είχε τη δική του ιστορία, αμιγώς πολιτική. «Ούτε να το σκέφτεστε», έγραφε το μήνυμα, κάτι σαν τον «τοίχο του Λοΐζου» και απευθυνόταν στη Χρυσή Αυγή που ήθελε να νοικιάσει γραφεία στην ίδια πολυκατοικία. Ήταν μία απάντηση στο κεντρικό σύνθημα των Χρυσαυγιτών «είμαστε πολλοί, είμαστε παντού, τα γήπεδα μας ανήκουν», για τα «τάγματα εφόδου» στα γήπεδα όλης της Ελλάδας, από την Καλαμάτα μέχρι την Κομοτηνή. Πρόβλεψη: Την τρέχουσα ποδοσφαιρική σεζόν η κερκίδα των «φανατικών», θα μετατραπεί σε πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα στους Χρυσαυγίτες και τους antifa. Αυτό το κλίμα έχει ήδη δημιουργηθεί και οσονούπω αναμένεται «έκρηξη». Θα σπάσει το αυγό του φιδιού… Χρυσαυγίτες υπάρχουν παντού, σε κάθε κερκίδα. Άλλωστε, πρόσφατη έρευνα της εταιρείας Marc για το «Έθνος της Κυριακής» παρουσίασε τα εξής ευρήματα: Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, σε ποσοστό 7% ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, το…

Τι κρύβεται πίσω από το "Χαμόγελο του Παιδιού";

Το πρόσωπο ενός σκληρού εργοδότη;
Αναδημοσιεύω την καταγγελία του ΠΑΜΕ και ψάχνω...


Αθήνα 2 Σεπτέμβρη 2010


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Θέμα: για το "χαμόγελο του παιδιού"



Ο πολυδιαφημισμένος φιλάνθρωπος των media, πρόεδρος του λεγόμενου "χαμόγελου του παιδιού" έδειξε για ακόμη μία φορά το άγριο, εργοδοτικό του πρόσωπο.

Ξανά απολύσεις, εκβιασμούς απέναντι στους εργαζόμενους όπως: "ή υποβάλετε παραίτηση, ή σας απολύω και σας κάνω μήνυση για κακοποίηση παιδιών"!!

Σήμερα, ο ίδιος εξαφανίστηκε από τον χώρο που είχε πάει αντιπροσωπεία του Π.Α.ΜΕ για να απαιτήσει ανάκληση απόλυσης, εργαζόμενης που για χρόνια δουλεύει στον χώρο, ενώ η υπεύθυνη του σπιτιού στα Μελίσια μπήκε στον χώρο μαζί με περιπολικό της αστυνομίας. Είναι ο ίδιος χώρος, που πριν 1 χρόνο είχε απολυθεί εργαζόμενη, επειδή είχε αντιδράσει στην τοποθέτηση καμερών παρακολούθησης στους χώρους των παιδιών και των εργαζομένων. Οι απολύσεις είναι συνήθης πρακτική του προέδρου του "χαμόγελου του παιδιού&quo…