Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Hold my hand

Μπήκαν στο βαγόνι αμίλητοι. Την οδήγησε στις δύο άδειες θέσεις, απέναντί μου. Πήγε να πέσει. Την κράτησε. "Ξεκινάει απότομα!". Κάθησαν. Του άρπαξε το χέρι και το έσφιξε στο δικό της. Το βλέμμα της είχε μείνει έξω, στο σταθμό. Γύρω στα πενήντα. Ομορφη. Με γκριζογάλαζα μάτια. Σκούρα ρούχα. Σκούρο κουστούμι κι εκείνος και παλτό από πάνω. Μαύρη γραβάτα. Τα χέρια τους σφιχτά το ένα μέσα στο άλλο. Τους κοίταζα με φευγαλέες ματιές. Εκείνος με κοίταξε στα μάτια σαν να ήθελε να μου εξηγήσει την κατάστασή τους. Ή σαν να ήθελε να προλάβει μια ερώτηση που φυσικά δεν θα τολμούσα ποτέ να κάνω. Τι τους συμβαίνει; Τους φαντάστηκα λίγο καιρό πριν να κατεβαίνουν με το πολυτελές ΙΧ τους στο κέντρο. Το είχαν, δεν το είχαν ακόμη; Δεν ξέρω. Πάντως το μετρό τους ερχόταν λίγο άβολο, δεν φαίνονταν βετεράνοι των δημόσιων μέσων μεταφοράς. Το μαρτυρούσαν τα χέρια τους, τα ρούχα τους, ο τρόπος που κάθονταν. Μπορείς και τα ξεχωρίζεις αυτά όταν έχεις κάνει ατέλειωτα μίλια κάτω από την πόλη. Εκείνη συνέχιζε να κοιτάζει έξω από τα σκοτεινά παράθυρα. Πρέπει να είχε κλάψει πολύ τις προηγούμενες ώρες. Πάρα πολύ. Πρέπει να είχε κλάψει ποτάμια ολόκληρα και πια δεν είχε δάκρυα. Τα δάχτυλά της σφίγγονταν όλο και περισσότερο στα δικά του. Είχαν φουσκώσει οι φλέβες τους. Με το άλλο χέρι της άγγιξε το μπράτσο και την χάιδεψε απαλά. Με ξανακοίταξε στα μάτια κι ύστερα χάθηκε και το δικό του βλέμμα στα απέναντι παράθυρα. Πως να είναι να μένεις για πάντα κάτω από τη γη; Για πάντα στο σκοτάδι; Χωρίς σταθμό. Χωρίς ένα άλλο τραίνο να περνάει δίπλα σου. Μόνος. Ολομόναχος. Πως να είναι; Δύσκολη η διαδρομή τους. Αβάσταχτη. Το μαρτυρούσαν τα χέρια τους. Κάποια στιγμή γέρνει το κεφάλι του και της λέει: "Τουλάχιστον ησύχασε τώρα ο άνθρωπος. Δόξα το Θεό!". Ενα χοντρό δάκρυ -που βρέθηκε ένα ακόμη;- φάνηκε στα μάγουλά της. "Επόμενη στάση: Ευαγγελισμός". Σηκώθηκαν. Κατέβηκαν. «Χους ει και εις χουν απελεύσει». Χέρι με χέρι... Για να χαιρετήσουν... Εναν κρύο Δεκέμβριο, στην Αθήνα...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…