Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δασκάλα

Την βρήκα εδώ: https://www.facebook.com/sofia.lampiki 

Και διάβασα αυτό:

Πριν χρόνια, σε ένα σχολείο που δούλευα, έρχεται μια μάνα στο διάλειμμα να με ρωτήσει πώς πάει ο γιός της, έχει και το παιδί μαζί.
Με πετυχαίνει στο διάδρομο, μπουλούκια τα παιδιά και οι συνάδελφοι, χειμώνας με κρύο, κανείς δεν είχε βγεί στην αυλή.
Το παιδί ήταν ένα ήσυχο παληκαράκι μέτριος μαθητής στα Ελληνικά, αλλά καλός όπως μου είχαν πει οι άλλοι συνάδελφοι στη Φυσικοχημεία και τα μαθηματικά.
Ποτέ δεν αποπαίρνω μανάδες, πάντα βρίσκω κάτι καλό να πω για τα παιδιά τους, αλλά της είπα ότι στα Ελληνικά είναι μέτριος και πρέπει να προσπαθήσει λιγάκι.
Γυρίζει τότε η μάνα και τραβάει ένα χαστούκι στο παληκαράκι εκεί, μπροστά σ΄όλον τον κόσμο.Κοκκινίζει το παιδί, χαμηλώνει τα μάτια έτοιμο να μπήξει τα κλάματα.
Βουτάω τη μάνα απ το μπράτσο και σούρνοντας τη χώνω στην τουαλέτα των καθηγητών, από πίσω έντρομη η διευθύντρια είχε δει τη σκηνή .
Κλειδώνω την τουαλέτα, απέξω η διευθύντρια "άνοιξε Σοφία,να μπω κι εγώ"
Κουφή εγώ.Της λέω της μάνας:"άκου κυρά μου, χτύπησες το παιδί σου, έχω 50 μάρτυρες, φωνάζω την αστυνομία και σε χώνω μέσα, θα φωνάξω και την Πρόνοια."
Άρχισε να φωνάζει αυτή "με ποιο δικαίωμα;" , της λέω "μη με προκαλείς και σου χώσω μπουνιά εδώ που δεν μας βλέπει κανείς,θα βγεις έξω και θα ζητήσεις ΔΥΝΑΤΑ συγγνώμη απ το παιδί μπροστά σ΄όλον τον κόσμο που είδε το χαστούκι κι αν μάθω ότι το ξανακούμπησες θα ρθω σπίτι με τον εισαγγελέα, κατάλαβες;'
Χέστηκε.
έκανε ό,τι της είπα.
Η διευθύντρια είχε χάσει απέξω 10 χρόνια απ τη ζωή της.
"Τί έγινε μέσα;" με ρώτησε μετά
"Μια απλή φιλική κουβέντα,όλα καλά" της απάντησα.
Δεν ξαναχτύπησε το παιδί το οποίο με ακολουθούσε σα σκυλάκι και μου έλεγε όλα του τα προβλήματα μέχρι που αποφοίτησε και πέρασε στο Μαθηματικό Αθήνας.



Δασκάλα!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…