Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ένας άλλος -πιο μεγάλος- ΣΥΡΙΖΑ

Του Χριστόφορου Κάσδαγλη

Έναντι του σημερινού αδιεξόδου στα πανεπιστήμια, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει τη δυνατότητα (ίσως και την υποχρέωση) να κάνει την έκπληξη, να παρέμβει ηγεμονικά και να συμβάλει στην αναζήτηση διεξόδου επί τη βάσει αρχών.
Διάβασα με μεγάλη προσοχή τη χθεσινή ανακοίνωση που εξέδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ (εδώ) μετά την αυταρχική -όσο και αψυχολόγητη- ενέργεια της πειθαρχικής δίωξης εναντίον του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με ένα προς ένα τα σημεία της ανακοίνωσης. Εκθειάζει τον απεργιακό αγώνα του διοικητικού προσωπικού, αναγνωρίζει ότι ο διάλογος που εξελίσσεται με το υπουργείο αποτελεί επιθυμητή εξέλιξη και καρπό των αγωνιστικών κινητοποιήσεων, καταδικάζει τη νέα όξυνση του κλίματος και τον τορπιλισμό του διαλόγου, απορρίπτει ως πρωτοφανή τη δίωξη εναντίον του κ. Πελεγρίνη απαλλάσσοντάς τον από την ευθύνη για τη μη λειτουργία του πανεπιστημίου και αποδίδοντάς την στην κυβέρνηση και στον υπουργό Παιδείας.

Σωστά όλ’ αυτά, θα μπορούσα να τα προσυπογράψω ένα προς ένα. Κατά έναν παράδοξο τρόπο ωστόσο, ενώ τα συστατικά φαίνονται σωστά, η ανακοίνωση δεν με καλύπτει. Κάτι λείπει εδώ. Θα μπορούσε να είναι η ανακοίνωση οποιασδήποτε αριστερής ομάδας, όχι όμως, κατά την άποψή μου, ενός μεγάλου αριστερού κόμματος που βρίσκεται στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Θα μπορούσε να είναι η ανακοίνωση ενός κόμματος του 4%, αλλά όχι ενός κόμματος του 27%, που κινείται σε τροχιά διεκδίκησης της εξουσίας.

Δεν υποστηρίζω ότι ένα κόμμα του 27% οφείλει να αλλοιώσει τη φυσιογνωμία και τις πολιτικές του απόψεις – κάθε άλλο. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο ανέφερα προκαταβολικά ότι τα επιμέρους συστατικά της ανακοίνωσης μου φαίνονται άμεμπτα.

Ισχυρίζομαι ωστόσο ότι αυτό που αλλάζει λόγω μεγέθους, θεσμικού ρόλου και τροχιάς εξουσίας είναι η οπτική γωνία και η αίσθηση του τάιμινγκ. Ο αγώνας του διοικητικού προσωπικού των πανεπιστημίων βρίσκεται σε οριακή καμπή, ενώ η πρόσφατη υποχώρηση του υπουργείου γεννά προσδοκίες ότι μπορεί να προκύψει μια σχετικά ισορροπημένη λύση επ’ ωφελεία των ίδιων των απεργών, της δυνατότητας των πανεπιστημίων να λειτουργήσουν με κάποια επάρκεια και της επιστροφής των φοιτητών στα μαθήματα. Δεν συμμερίζομαι τις υστερικές κραυγές των δελτίων ειδήσεων που επιχειρούν να διογκώσουν τη σημασία και τις συνέπειες από τη μακρά διακοπή της λειτουργίας των πανεπιστημίων, ή τον κατά βάση πλασματικό κίνδυνο απώλειας του εξαμήνου. Πιστεύω άλλωστε ότι στην προκειμένη περίπτωση οι φοιτητές επιχειρείται να χρησιμοποιηθούν από το κράτος και τα ΜΜΕ μάλλον ως μοχλός πίεσης εναντίον των απεργών. Ωστόσο, δεν θα διαφωνήσει κανείς ότι μια σειρά κοινωνικών προβλημάτων έχουν προκύψει σε βάρος των φοιτητών και των οικογενειών τους - αυτές εξάλλου είναι οι φυσικές συνέπειες ενός μακροχρόνιου απεργιακού αγώνα.

Σ’ αυτή τη συγκυρία, κι ενώ η αντιπαράθεση βρίσκεται σε σημείο καθοριστικό, προσωπικά θα περίμενα από τον ΣΥΡΙΖΑ αντί να αναμηρυκάζει το προφανές, να αναλάμβανε πρωτοβουλία προς κάθε κατεύθυνση για την εξεύρεση δίκαιης και άμεσης λύσης προς όφελος όλων των εμπλεκομένων. Η Αριστερά είναι εύλογο να υπερασπίζεται τα συμφέροντα των εργαζομένων, ιδίως στη σημερινή συγκυρία της ολόπλευρης επίθεσης εναντίον των κοινωνικών κατακτήσεών τους και εναντίον του δημόσιου χαρακτήρα της Παιδείας και του κοινωνικού κράτους. Την ίδια ώρα, όμως, έχει την υποχρέωση να δει τη συνολική εικόνα και να αναλάβει πρωτοβουλίες κάτω από ένα ευρύτερο πρίσμα που θα αγκαλιάζει, εκτός από τον αγώνα των εργαζομένων, τη λειτουργία των πανεπιστημίων και την άρση του κοινωνικού αδιεξόδου. Επιπλέον έχει τη δυνατότητα να το κάνει, καθώς η κυβέρνηση έχει περιορισμένες δυνατότητες να επιβάλει την πολιτική της (μπορεί όμως να παρατείνει το αδιέξοδο απευθυνόμενη στα συντηρητικά αντανακλαστικά μέρους της κοινωνίας), ενώ ο συσχετισμός των δυνάμεων στα πανεπιστήμια παρέχει αυξημένο ειδικό βάρος στην Αριστερά.

Μια πρωτοβουλία λοιπόν του ΣΥΡΙΖΑ, ενδεχομένως του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα, που θα καλούσε όλα τα μέρη να κάνουν ανακωχή με συγκεκριμένες προϋποθέσεις αποκλιμάκωσης της έντασης και να αναζητήσουν ένα συμβιβασμό επί τη βάσει αρχών, θα προσέφερε μεγάλη υπηρεσία. Δεν θα ήταν χείρα βοηθείας στην κυβέρνηση, θα ήταν χείρα βοηθείας στους απεργούς, στους καθηγητές, στα πανεπιστήμια, στους φοιτητές και στους γονείς τους. Δεν ξέρω αν από μια τέτοια εξέλιξη η κυβέρνηση θα έβγαινε ηττημένη, είμαι όμως βέβαιος ότι οι μνημονιακές πολιτικές θα έβγαιναν τραυματισμένες και η πίστη στη δυνατότητα των αγώνων να φέρουν αποτελέσματα ενισχυμένη.

Θα ήταν επίσης μια καλή άσκηση ηγεμονίας, όρος απαραίτητος για να κερδίσει κανείς την κυβέρνηση, πολύ δε περισσότερο την εξουσία.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…