Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οταν ακούω "ηθοποιός" το χέρι μου πάει στο περίστροφο

"Οταν ακούω διανοούμενος το χέρι μου πάει στο περίστροφο" αναφώνησαν εν χορώ τα παπαγαλάκια του ΣΚΑΪ, του ΜΕΓΚΑ και των ΔΟΛιων πορνοφυλλάδων βλέποντας τον πρύτανη να παίζει (που ακούστηκε!) Θάτρο. Διότι οι θαυμαστές του Γκέμπελς δεν είναι μόνο αυτοί που ψωνίζουν μαύρα μπλουζάκια και ρόπαλα στο μαγαζί του Παναγιώταρου. Τι δουλειά έχουν άλλωστε οι καθοδηγητές του Φασισμού και του Ναζισμού με την πλέμπα της βάσης;
Εβλεπα αυτόν τον διοπτροφόρο γελωτοποιό στην εκπομπή του τηλε-εισαγγελέα να σκίζει τα ρούχα του με τον Πελεγρίνη "που παίζει θέατρο για πενήντα θεατές στο Παρίσι, την ώρα που το παιδί μου και χιλιάδες παιδιά χάνουν το εξάμηνο στα πανεπιστήμια".
Θέατρο! Τι φοβερό! Τι τρομερό! Τι ανήκουστο, να παίζει κάποιος Θέατρο!
Τι φοβερό! Τι τρομερό! Τι ανήκουστο, να παίζει ένας δάσκαλος Θέατρο! Ενας δάσκαλος θα πρέπει να παράγει γνώση... Οχι, όχι... Ενας δάσκαλος θα πρέπει να παράγει ήθος... Απαπα! Λάθος! Ενας δάσκαλος θα πρέπει να παράγει άνεργους πτυχιούχους! Αυτό, μάλιστα! Ενας δάσκαλος θα πρέπει να κάνει τα στραβά μάτια όταν η κοινωνία υποφέρει. Αντίθετα θα πρέπει να μάθει την κοινωνία να ΜΗΝ υποφέρει! Να μην αντιδρά! Να μην απεργεί! Να υπομένει! Να βγάζει το σκασμό!
Τους πείραξε πολύ που ο Πελεγρίνης παίζει θέατρο σε μία χώρα που γέννησε το θέατρο για να διδάξει τους Πολίτες της Ηθος. Εχουν δίκιο! Διότι αυτή πλέον δεν είναι χώρα, την ρήμαξαν την χώρα. Αυτή η χώρα δεν γεννάει τίποτα πια παρά μόνο Φόβο και Υποταγή.Διότι αυτή η χώρα δεν έχει πια Πολίτες. Εχει φορολογούμενους και παπαγαλάκια.
Τους πείραξε πολύ που ο καθηγητής Πελεγρίνης είναι ΚΑΙ Ηθοποιός. Συνιστά ύβρη το να ποιείς ήθος στις ημέρες της κυριαρχίας των ανήθικων.
Τους πείραξε πολύ που ο καθηγητής Πελεγρίνης δεν είναι σαν κάτι άλλους καθηγητές που με μισή εργασία και με άλλη μισή επιστημονική δημοσίευση έγιναν Υπουργοί.
Τους πείραξε πάρα πολύ!


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…