Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η αλήθεια γράφεται με κόκκινο

Αξιοι!..
«Πολλά φαντάσματα εισέβαλαν τις τελευταίες μέρες στη ζωή μας: Του Στάλιν, του Ζαχαριάδη, της σκοτεινής αριστερής ορθοδοξίας, των εγκλημάτων που βαραίνουν όλες ανεξαιρέτως τις αριστερές πλάτες»... γράφει ο Καρτερός στην «Αυγή της Κυριακής», 24/11/2013. Για τα εγκλήματα που μιλά ο Καρτερός, η «Αυγή», ο ΣΥΡΙΖΑ και κάθε ομογάλακτός τους μιλούν και οι αστοί, αναπαράγοντας τη θεωρία των άκρων. Με τους αστούς λοιπόν αντάμα κύριοι αριστεροί, κόντρα στο εργατικό κίνημα και στο λαό. Οσο για τα «φαντάσματα» που δεν «εισέβαλαν», θέλατε και τα βάλατε στη ζωή σας, δίνοντας εξετάσεις στο σύστημα, ότι με την αντιΚΚΕ μανία σας είστε στην εμπροσθοφυλακή της συντήρησής του. Αξιοι!..
Οι «φουκαράδες» οι αστοί... 
Γράφει στο κύριο άρθρο της η «Καθημερινή της Κυριακής» 24/11/2013: «Ενα μεγάλο τμήμα της ελληνικής αστικής τάξης βρίσκεται σε αδιέξοδο. Πληρώνει εξωφρενικά ποσά σε φόρους... Καλείται και πάλι να πληρώσει υπέρογκους φόρους για τα ακίνητα, ενώ αντιμετωπίζει το φάσμα της τυπικής ή ουσιαστικής δήμευσης της περιουσίας του». Κοίτα λοιπόν κάτι παράξενα πράγματα... Μεγάλο τμήμα των αστών κινδυνεύει να ξεκληριστεί ε; Και μεις νομίζαμε ότι ο λαός είναι σε αδιέξοδο... Να τους βοηθήσουμε τους φουκαράδες τους αστούς, μη λιμοκτονήσουν κιόλας από τους πολλούς φόρους, ε; Και ας τους μειώνει η κυβέρνηση, με το νομοσχέδιο, κατά 50% τη φορολογία των ακινήτων των επιχειρήσεων. Τόσο άδικη η κυβέρνηση. Μόνο που όταν ακούς τέτοια να περιμένεις κι άλλες... λυπητερές. Για να σωθούν οι αστοί, οι εργαζόμενοι πρέπει να «είναι ζωντανοί στην κόλαση». Πάρτο αλλιώς λοιπόν... Στο δικό μας δρόμο κόντρα στους αστούς και την εξουσία τους.

Κι άλλα διαπιστευτήρια
«Σήμερα όλοι, ακόμα και οι μεγάλοι εγχώριοι βιομηχανικοί παράγοντες, ανακαλύπτουν πως τα κυβερνητικά σχήματα που στήριξαν δεν υπηρετούσαν τα δικά τους συμφέροντα. Σοβαροί επιχειρηματίες της πραγματικής οικονομίας δεν μπορούν να περιμένουν από πολιτικά ανδρείκελα που σύρονται από τους δανειστές να υπερασπιστούν τα εθνικά μας συμφέροντα. Ο γερο - Στασινόπουλος του ομίλου της Βιοχάλκο, αποφάσισε να μεταφέρει την έδρα ενός από τους μεγαλύτερους βιομηχανικούς ομίλους της χώρας στις Βρυξέλλες, αγανακτισμένος από την ανυπαρξία αναπτυξιακής πολιτικής και την αναλγησία των κυβερνώντων. Η ώρα για την κυβέρνηση της Αριστεράς δεν είναι μεθαύριο, είναι σήμερα» («Η Αυγή της Κυριακής», 24/11/2013). Ο ΣΥΡΙΖΑ μιλά για ανάλγητη πολιτική της κυβέρνησης απέναντι στους βιομήχανους, για μη εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους και τους «κλείνει το μάτι» δίνοντας άλλη μια φορά διαπιστευτήρια, ως δύναμη που θα τους υπηρετήσει.

Για ποιον αντίπαλο;
Κριτική στις δυνάμεις του ΠΑΜΕ ασκεί το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και της «Αυτόνομης Παρέμβασης», Γιώργος Χαρίσης, μπροστά στο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ που ξεκινά αύριο. Σε συνέντευξή του, δηλώνει ότι «οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ (...) χάνουν από το στόχαστρό τους τον κοινό μας αντίπαλο» και τις καλεί «σε κοινό εργατικό μέτωπο που θα άλλαζε ακόμη και σήμερα τις ηγεσίες των συνδικάτων, θα λειτουργούσε πολλαπλασιαστικά στη βάση, θα μαζικοποιούσε και θα έκανε πιο αποτελεσματικούς τους αγώνες». Αλλά για ποιον κοινό αντίπαλο μιλούν οι δυνάμεις, που, με την πολιτική τους υπηρετούν τους μεγαλοεπιχειρηματίες, που θέλουν κίνημα υπέρ μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να διαχειριστεί το σύστημα, με τις δυνάμεις που καλούν σε αγώνα κόντρα στο κεφάλαιο και την εξουσία του; Σε ποιο εργατικό μέτωπο καλούν αυτοί, που γιγάντωσαν τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό μαζί με ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ, αφήνοντας το κίνημα απροετοίμαστο στη λαίλαπα της κρίσης, που συγκροτούσαν και συγκροτούν αντιΠΑΜΕ μέτωπο στα συνδικάτα σε όφελος των εργοδοτών;http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=26%2F11%2F2013&id=14889&pageNo=2&direction=1

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…