Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Παραδοξότητες μιας προκήρυξης


Του Παντελή Μπουκάλα
Γνήσια ή κίβδηλη; Αυθεντική ή κατασκευασμένη (σε όποιο εργαστήριο ενοχοποιεί η καχυποψία του καθενός), με στόχο το «ψάρεμα»; Να ενοχληθούν δηλαδή οι πραγματικοί δράστες και στον θυμό τους να προδοθούν δημοσιοποιώντας τη δική τους προκήρυξη, περνώντας από τη φρικαλέα γραφή αίματος στη γραφή με μελάνη. Τα ερωτήματα, με σχετικά εύκολη απάντηση στην εποχή τής σχεδόν μονοπωλιακώς ασκούμενης τρομοκρατίας (από τη «17 Ν»), είναι πια περισσότερο περίπλοκα. Τώρα, ούτε καν η επιλογή του πρώτου αποδέκτη τού USB, και κατ’ ουσίαν επικοινωνιακού μεσάζοντα, δεν αντιστοιχεί στα πρότυπα. Αντί για κάποιο αντιεξουσιαστικό Μέσο προκρίθηκε λαϊκιστική ιστοσελίδα.
Κατά την αστυνομία, οι συντάκτες της προκήρυξης γνωρίζουν ιστορία. Γιατί; Επειδή λέει γνωρίζουν τον Νενέκο ή τον «αριστεροχουντισμό». Και; Στο Διαδίκτυο εντοπίζονται πανεύκολα πληροφορίες κάθε είδους. Ουδεμία ιστοριογραφική εμβρίθεια λοιπόν και ουδένα θεωρητικό εξοπλισμό πιστοποιεί η αναφορά στον Πήλιο Γούση ή τον Ντουρούτι.
Ισα ίσα, γεννά αμφιβολίες η υποχρέωση που ένιωσαν οι προκηρυξιογράφοι να εξηγήσουν με υλικό εγκυκλοπαίδειας ποιος είναι ο Ντουρούτι. Για να πείσουν ποιον ότι τυγχάνουν συνεχιστές της διεθνούς ιστορίας των αναρχικών; Τον εαυτό τους; Τη μερίδα του κοινού που υποθέτουν ότι τους αντιμετωπίζει ευνοϊκά; Την Αντιτρομοκρατική; Οποια κι αν είναι η επιθυμία τους, την υποσκάπτει η καταγγελτική φράση τους για «τους απογόνους του Εφιάλτη, του Πήλιου Γούση και του Νενέκου». Δύσκολα φαντάζεται κανείς μια αναρχική (ή «αναρχοκομμουνιστική») οργάνωση που να κατηγορεί τους αντιπάλους της με όρους «εθνικής προδοσίας», όταν το «εθνικός» απουσιάζει εκ προοιμίου από την ιδεολογία οποιασδήποτε αναρχικής/διεθνιστικής ομάδας.
Εκπληξη προκαλεί και η υπερβολική χρήση καθαρευουσιάνικων σχημάτων και λέξεων, χρήση τόσο κατάφωρα λαθεμένη ή στα όρια της αστειότητας, που να υποβάλλει την ιδέα πως είναι εσκεμμένη, και όχι προς επίδειξη λογιοσύνης αλλά προς αποπροσανατολισμό: «Να παρευρίσκεται είτε πλησίον τους είτε στα γραφεία τους», «στην προσπάθεια υφαρπαγής κατ’ ιδίων όφελος», «του πεσόντα Παύλου Φύσσα», «χωρίς να απολεστεί» (και μάλιστα ορθογραφημένο, με όμικρον, όπως σπανίως το βλέπουμε, ενώ μία αράδα πριν τρία αναφορικά «ό,τι» γράφονται σαν ειδικά, «ότι», και πιο κάτω το τείχος του Βερολίνου υποβιβάζεται σε «τοίχο»), «επικαιροποιημένη στο σήμερα συντελεί μόνο ως εφαλτήριο», «εγγυητής πάση θυσία της ομαλότητας της εργασιακής εκδούλευσης» («εκδούλευση» η μισθωτή σκλαβιά;), «επιχειρούν τον αναθεωρητισμό της ιστορίας» (όχι την αναθεώρηση;), «ο καθείς ημών». Πλήθος…
Μήπως οι «Μαχόμενες Επαναστατικές Λαϊκές Δυνάμεις» θέλουν να μπλοφάρουν, να φανούν διαφορετικές από αυτό που όντως είναι; Ενδεχόμενη καταφατική απάντηση ίσως δεν αφορά μόνο το «τριτεύον», τις ορθογραφικές γνώσεις και τη συγγραφική τους ικανότητα, αλλά και το πρωτεύον: τις πεποιθήσεις τους.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…