Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

RIP Facebook

Αν και δεινός χρήστης του διαδικτύου από το 1990, την ύπαρξη του Facebook την πληροφορήθηκα με αρκετή καθυστέρηση, την Ανοιξη του 2005 -ένα χρόνο μετά τη δημιουργία του- από τον Γιώργο Τούλα ακούγοντας ένα πρωί την εκπομπή του στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ3, στη Θεσσαλονίκη. Ο Γιώργος υπήρξε πάντα και παραμένει ο κομιστής νέων πραγμάτων στη ...μαρτυρική πόλη και μάλιστα με έναν τρόπο που σε προτρέπει, σχεδόν σε πειθαναγκάζει να τα δοκιμάσεις.
Δημιούργησα το profile μου λίγο καιρό αργότερα. Σύντομα βρήκα φίλους και γνωστούς, παλιούς συμμαθητές και συναδέλφους. Ξεκίνησα να γράφω παράλληλα με αυτό εδώ το blog αλλά και την ασχολία μου με τη διεύθυνση του ενθέτου Sunday, του Αγγελιοφόρου.
Υστερα έγινε συνήθεια. Τέτοια που λειτουργούσε σε βάρος του blog.
Κι αργότερα -αυτή τη φορά με προτροπή και κατήχηση του Αστέρη- μπήκα και στο Twitter.
Αυτό μου ταίριαζε πολύ καλύτερα. Σύντομα κείμενα, ακαριαία. Κόσμος διψασμένος, όπως κι εγώ, για πληροφορίες. Η αρμάδα των Social είχε αρχίσει να φτιάχνεται και να ρίχνεται στο πέλαγος.
Για να γίνει μετά δουλειά και τρόπος ζωής.
Ιδιαίτερα μετά την συμμετοχή μου στην ομάδα του enet.gr την Ανοιξη του 2010.
Επρεπε να κυλήσουν εκατοντάδες terabytes μέσα από τις οθόνες των υπολογιστών μου και να δημιουργήσω και εγώ μερικές δεκάδες ακόμη πριν φτάσουμε στο σήμερα.
Τα πράγματα όμως έφτασαν στο όριό τους.
Ιδιαίτερα με το Facebook που όπως φαίνεται απομακρύνεται πολύ από τον αρχικό του δρόμο, από την φρεσκάδα των πρώτων χρόνων, από το να είναι ένας κήπος εκπλήξεων, ένας παράδεισος νέων πραγμάτων.
Η υστερία του Ζούκεμπεργκ και της ομάδας του μετέτρεψαν αυτόν τον παράδεισο σε μια εφιαλτική δυστοπία. Εναν απέραντο σκουπιδότοπο όπου ακόμη και τα διαμάντια θόλωναν σαν σπασμένα γυαλιά σε νταμάρι. Το καμπανάκι χτύπησε πριν αρκετό καιρό.
Χθες ξαναχτύπησε εξ αιτίας μιας βλάβης της δημοφιλούς πλατφόρμας και κυρίως όσα γράφτηκαν γι αυτήν.
Το παιχνίδι πρέπει να πάρει τέλος. Και μάλιστα όχι όποτε το αποφασίσει ο κάθε Ζούκεμπεργκ αλλά όποτε το αποφασίσουμε ΕΜΕΙΣ που πάνω μας στηρίχτηκε η αυτοκρατορία του.
Game Over!
Το σάλπισμα ήλθε από φίλο και συνταξιδιώτη. Τον Mihalis Panayiotakis.
Ο ίδιος δηλώνει ότι σταματάει προσωρινά την ενασχόλησή του με το Facebook. Εγώ το κάνω πιο οριστικό. Το βάζω στον αυτόματο πιλότο, καταδικάζοντάς το ουσιαστικά σε θάνατο μετά από πρόσκρουση με κάποιον τυχαίο αστεροειδή...
Ετσι, ελπίζω ότι σιγά-σιγά θα επιστρέψω και πάλι εδώ, στο παλιό καλό μου καράβι καθώς έρχεται και πάλι η εποχή που θα έχουμε ανάγκη από πιο συγκροτημένα κείμενα, από πιο ολοκληρωμένα ταξίδια. Μας περιμένουν μάχες σκληρές...
Η πολυδιάσπαση δεν ωφελεί πλέον...
Διαβάστε όμως και τα επιχειρήματα του Μιχάλη και σκεφθείτε αν ήλθε και για εσάς η ώρα να φύγετε:

Quasi-hiatus alert: Το παρόν προφίλ τελεί εν υπνώσει. Υπνοβατεί. Εξ ου και η φωτογραφία

Έφτασε ο καιρός να κάνουμε μια παύση. Ο συσσωρευμένος όγκος όλων αυτών που έχω να διεκπεραιώσω (γράψω, οργανώσω, συντονίσω, κατασκευάσω) στο επόμενο τρίμηνο είναι πλέον τόσος, που η πλατφόρμα τεχνητής Διαταραχής Διάσπασης Προσοχής, το εγκεφαλικό τικ του facebook, είναι πλέον μια πολυτέλεια. Δεν είναι μόνο ότι κατακερματίζει τον ανεπαρκή χρόνο μου, δεν είναι ότι γίνεται ένας νευρωτικός εθισμός, λειτουργεί και σαν μηχανή εγκεφαλικής αποεστίασης. Η παράλληλη επεξεργασία πολλαπλών θεμάτων είναι ίσως ένα από τα επίκτητα ταλέντα του καιρού μας, πέφτει όμως πάνω σε ένα τείχος παραγωγικότητας και διάθεσης. Το πρώτο είναι το αυτονόητο, το δεύτερο είναι ήσσον αλλά στην περίπτωσή μου ισχυρό. Καλύτερα να γράφω συγκροτημένα στο μπλογκ ή να πετάω καμιά ατάκα στην τουίτα παρά να συσσωρεύω λάικ ως μετρική δημοφιλίας σε ποστάκια που είναι προορισμένα για το υπερεφήμερο. Και πολλά άλλα τώρα, που δεν θέλω να πιάσω.

Παρόλα αυτά το προφίλ δεν κλείνει. Αναστέλεται η λειτουργία του μέχρι το 2014. Και πάλι ούτε αναστέλλεται ακριβώς: Θα συνεχίζω να ποστάρω άρθρα που θα έχω γράψει αλλού, εκδηλώσεις στις οποίες θα συμμετέχω κτλ. Δηλαδή θα συγκεντρώνει τις δραστηριότητές μου. Αν είναι κάτι το συγκλονιστικά ενδιαφέρον το οποίο δεν έχει ποσταριστεί θα το περνάω στο https://www.facebook.com/histologion -αραιά και πού. Στα σχόλια δεν θα συμμετέχω εκτός και δω τέρατα. Θα τσεκάρω τα pm και θα τσεκάρω τα βασικά που κυκλοφορούν όλα μαζί για ένα αυστηρό τέταρτο κάθε μεσημέρι. Απλά θα είναι αμεσότερο να επικοινωνεί κανείς μαζί μου μέσω email. Μέσα στις επόμενες μέρες θα απεγκαταστήσω το app από το κινητό. Θα μπλοκάρω το f/b σαν σάιτ στον υπολογιστή του γραφείου. Η ζωή μου θα περιέχει λιγότερο από 1.05% facebook μέχρι το νέον έτος, (και μαζί λιγότερο από 0.05% από τις περσόνες που στήνουν σκηνοθεσίες αυτοαναφορικότητας στο μαγαζί του Ζούκερμπεργκ). Είχα γράψει παλιότερα τους λόγους για τους οποίους αποστρέφομαι το f/b το οποίο όμως είναι αναγκαίο κακό στην δουλειά μου http://histologion-gr.blogspot.gr/2009/04/facebookem-dano.html . Η αρχιτεκτονική του, η αναζητησιμότητά του, η περιτοίχιση των δεδομένων του, η πολιτική απορρήτου του, η διεπαφή του όλα είναι μια πρσβολή στον χρήστη. Παρόλα αυτά η διαδικτυακή παρέα που φτιάχνει είναι εθιστική. Και δεν γίνεται να μείνεις μακρυά του αν δουλεύεις στο διαδίκτυο. Προσωπικά όμως η ανάγκη της αποδικτύωσης, είναι και μια ευκαιρία αποτοξίνωσης από τις, πολλές πρόσφατα, τοξίνες του φεισμπουκισμού. Ραντεβού σε πλήρη λειτουργία (ελπίζω πιο ελαφριά πάντως) το 2014 πάλι.


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…