Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αστισμός, ελίτ και αξιακά πρότυπα

Στην απελευθέρωση της Αθήνας, τον Οκτώβριο 1944, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος βρισκόταν σε συνεχείς διαβουλεύσεις με τους ΕΛΑΣίτες έχοντας ως βασική έγνοια να διατηρηθεί η τάξη και η ειρήνη στην πρωτεύουσα. Τότε, η χώρα διατηρούσε ακόμη στο δυναμικό της πρόσωπα από την αστική τάξη με απόλυτη επίγνωση των εννοιών του συλλογικού καλού, της πατρίδας, του εθνικού συμφέροντος.
Σήμερα, όμως, διερωτώμεθα πραγματικά αν στην πολύ πιθανή περίπτωση που η Αριστερά κληθεί από τον ελληνικό λαό να αναλάβει τη διακυβέρνηση, θα υπάρξουν τέτοια πρόσωπα που θα προτάξουν το πατριωτικό συμφέρον πάνω από το προσωπικό ή το συντεχνιακό. Και είναι ένα ερώτημα κρίσιμο, κατά τη γνώμη μας, διότι η κατάσταση της χώρας είναι τέτοια, που απαιτούνται απελευθερωτικές πρωτοβουλίες με αποκλειστικό γνώμονα τη χωρίς καθυστερήσεις έξοδο από μια κρίση, η οποία λαμβάνει διαστάσεις ανθρωπιστικής τραγωδίας και απειλεί ευθέως τη συνέχεια της ελληνικής κοινωνίας.
Ορόλος των ελίτ, όσο και εάν δεν εννοούμε το συγκεκριμένο όρο όπως τον θέλει η νεοφιλελεύθερη ανάγνωση του ανθρώπινου προσώπου (άτομο κατ' αυτούς), των κοινωνιών και της πολιτικής τάξης, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι είναι ιδιαίτερα αναγκαίος σε συνθήκες σαν του '44, που δεν απέχουν και πολύ στην πραγματικότητα από τις σημερινές. Σε συνθήκες, δηλαδή, έκτακτης ανάγκης, με στοιχεία οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης και απονομιμοποίησης από την πλειοψηφική βάση των αντιπροσωπευτικών πολιτικών θεσμών.
Εκτός αν θεωρεί κανείς πως η χώρα δεν διανύει έκτακτες συνθήκες, δεν πεθαίνουν άνθρωποι από τη φτώχεια, πως δεν απώλεσε την εθνική κυριαρχία της και ότι ο φιλολαϊκός μέχρι το 2012 πρωθυπουργός της, που -για να μην ξεχνιόμαστε- εξελέγη εξαιτίας της συγκεκριμένης ρητορικής που τότε ανέπτυξε, εξαπατώντας και αυτός τους πολίτες, όπως έπραξε και ο συμφοιτητής του Γιώργος Παπανδρέου, διατηρεί ακόμη το ηθικό και πολιτικό ειδικό βάρος και την πολιτική νομιμοποίηση να συνεχίσει να ασκεί τα καθήκοντά του παρέα με το σοσιαλιστή Ευάγγελο Βενιζέλο και τα ρετάλια του ΠΑΣΟΚ.
Στη μεταπολίτευση, που ανέδειξε τη νέα πλουτοκρατία, κυρίως, όμως, στη φρικώδη δεκαετία του '90, όταν η διαπλοκή της περιόδου του εκσυγχρονισμού υπέσκαπτε ανενόχλητη την παραγωγική βάση, τα ελάχιστα, δημιουργικά αστικά τμήματα με παραγωγικό αίτημα και πατριωτικό προσανατολισμό, που δεν συναίνεσαν στον παρασιτισμό και τον ευτελισμό του δημόσιου βίου, συμπιέστηκαν σε τέτοιο βαθμό -έως αφανισμού- ώστε τώρα, με τη χώρα στην άβυσσο, να προκύπτει επιτακτικά η ανάγκη δημιουργίας ενός νέου αστισμού χωρίς τις παθογένειες των τωρινών, κυρίαρχων και διεφθαρμένων ελίτ.
Ενός αστισμού, που θα συμβάλει να στηθεί μετωπικό ανάχωμα στο νεοφιλελευθερισμό, απαλλαγμένου από τη μικρότητα της διευθύνουσας τάξης, τη σημερινή κακιστοκρατία με τα χαμηλά αξιακά πρότυπα, που αγκομαχά να κρατηθεί στην εξουσία υποβοηθούμενη από πολιτικά και πνευματικά σκουπίδια, τα οποία συνεχίζουν να κατακλύζουν το δημόσιο χώρο και να ταλαιπωρούν τις ζωές μας.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…