Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτώβριος, 2013

Αστισμός, ελίτ και αξιακά πρότυπα

Του ΣΠΥΡΟΥ ΚΑΡΑΛΗ Στην απελευθέρωση της Αθήνας, τον Οκτώβριο 1944, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος βρισκόταν σε συνεχείς διαβουλεύσεις με τους ΕΛΑΣίτες έχοντας ως βασική έγνοια να διατηρηθεί η τάξη και η ειρήνη στην πρωτεύουσα. Τότε, η χώρα διατηρούσε ακόμη στο δυναμικό της πρόσωπα από την αστική τάξη με απόλυτη επίγνωση των εννοιών του συλλογικού καλού, της πατρίδας, του εθνικού συμφέροντος. Σήμερα, όμως, διερωτώμεθα πραγματικά αν στην πολύ πιθανή περίπτωση που η Αριστερά κληθεί από τον ελληνικό λαό να αναλάβει τη διακυβέρνηση, θα υπάρξουν τέτοια πρόσωπα που θα προτάξουν το πατριωτικό συμφέρον πάνω από το προσωπικό ή το συντεχνιακό. Και είναι ένα ερώτημα κρίσιμο, κατά τη γνώμη μας, διότι η κατάσταση της χώρας είναι τέτοια, που απαιτούνται απελευθερωτικές πρωτοβουλίες με αποκλειστικό γνώμονα τη χωρίς καθυστερήσεις έξοδο από μια κρίση, η οποία λαμβάνει διαστάσεις ανθρωπιστικής τραγωδίας και απειλεί ευθέως τη συνέχεια της ελληνικής κοινωνίας. Ορόλος των ελίτ, όσο και εάν δεν εννοούμε το συγκεκρι…

Ρομά στο φούρνο με φιλελεύθερες πατάτες

Ο μύθος περί "παρανοϊκού" Χίτλερ που έχει περάσει ακόμη και σε ιστορικά βιβλία αποδεικνύεται εξαιρετικά χρήσιμος ακόμη και στις ημέρες -ή μάλλον, πολύ περισσότερο στις ημέρες μας!

Χαρακτηρίζοντας "τρελό" τον Χίτλερ, τον Μουσολίνι, τον Παπαδόπουλο όλα τα άλλα φαίνονται απολύτως λογικά ακόμη κι αν σηκώνουν ...τρελόχαρτο!

Νομίζει άραγε κανείς ότι ο Χίτλερ κυκλοφορούσε με μια ρέγκα στο καπέλο, φορούσε παπούτσια κλόουν και έλεγε ασυναρτησίες;

Νομίζει άραγε κανείς ότι δεν θα μπορούσε να δώσει μια ωραιότατη, στρωτή συνέντευξη στον Γιάννη Πρετεντέρη, στον Μπάμπη Παπαδημητρίου ή στον Γιώργο Παπαδάκη;

Καλύτερος κι από τον Κασιδιάρη θα ήταν ο Αδόλφος! Και ευγενέστερος! Σίγουρα λιγότερο γελοίος από τον Μιχαλολιάκο!

Οι φασίστες και οι ναζιστές δεν έλεγαν και δεν συνεχίζουν να λένε ασυνάρτητα πράγματα. Λογικοφανέστατα είναι τα επιχειρήματά τους γι αυτό και "πιάνουν". Δεν είναι σουρεαλιστές. Ομως ο ρεαλισμός τους είναι τραγωδία. Είναι ένας απάνθρωπος κυνισμός. Τα λογικ…

RIP Facebook

Αν και δεινός χρήστης του διαδικτύου από το 1990, την ύπαρξη του Facebook την πληροφορήθηκα με αρκετή καθυστέρηση, την Ανοιξη του 2005 -ένα χρόνο μετά τη δημιουργία του- από τον Γιώργο Τούλα ακούγοντας ένα πρωί την εκπομπή του στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ3, στη Θεσσαλονίκη. Ο Γιώργος υπήρξε πάντα και παραμένει ο κομιστής νέων πραγμάτων στη ...μαρτυρική πόλη και μάλιστα με έναν τρόπο που σε προτρέπει, σχεδόν σε πειθαναγκάζει να τα δοκιμάσεις.
Δημιούργησα το profile μου λίγο καιρό αργότερα. Σύντομα βρήκα φίλους και γνωστούς, παλιούς συμμαθητές και συναδέλφους. Ξεκίνησα να γράφω παράλληλα με αυτό εδώ το blog αλλά και την ασχολία μου με τη διεύθυνση του ενθέτου Sunday, του Αγγελιοφόρου.
Υστερα έγινε συνήθεια. Τέτοια που λειτουργούσε σε βάρος του blog.
Κι αργότερα -αυτή τη φορά με προτροπή και κατήχηση του Αστέρη- μπήκα και στο Twitter.
Αυτό μου ταίριαζε πολύ καλύτερα. Σύντομα κείμενα, ακαριαία. Κόσμος διψασμένος, όπως κι εγώ, για πληροφορίες. Η αρμάδα των Social είχε αρχίσει να φτιάχνεται και ν…

Υστερόγραφο περί καλής και κακής βίας

Οσο κουραστικό είναι να εξηγείς τα αυτονόητα και τα λυμένα εδώ και αιώνες ζητήματα άλλο τόσο επιτακτικό είναι να το κάνεις μερικές φορές.
Τέτοια περίπτωση είναι και τα επιχειρήματα περί "άκρων" και "καλής και κακής βίας".
Μόνο αγράμματοι θα μπορούσαν να ανοίξουν μια τέτοια συζήτηση. Μόνο ιστορικά αναλφάβητοι.
Κι όμως αυτοί οι αγράμματοι και ιστορικά αναλφάβητοι καταφέρνουν να μονοπωλούν την καθημερινή πολιτική ατζέντα με τις ανοησίες τους.
Η όλη συζήτηση θα μπορούσε άμεσα να τερματιστεί με την παράθεση κάποιων ιστορικών παραδειγμάτων από τους Τυραννοκτόνους της αρχαιότητας μέχρι τη "φωτιά και τσεκούρι" του Κολοκοτρώνη και από την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου μέχρι την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου από τον Αλέκο Παναγούλη. Για να περιοριστούμε μόνο στην Ελλάδα...
Ολα αυτά ήταν Βία!
Ηταν "καλή" ή "κακή" βία. Μόνο ένας ηλίθιος θα μπορούσε ακόμη και να θέσει το ερώτημα.
Ούτε παιδάκι νηπιαγωγείου δεν θα το έκανε.

Υστερόγραφο #2034

Περιμένουμε ένα καλό νέο από κάπου, από κάποιον, για κάτι. Μέρα με την ημέρα. Ωρα με την ώρα.
Λες: από αυτό το τηλέφωνο που χτυπάει θα ακούσω κάτι καλό.
Ενα σχέδιο που προχωράει.
Εναν άνθρωπο που προχωράει.
Μάταια.
Κάθε φορά ακούς για μια μικρή ή για μια μεγάλη συμφορά.
Ακούς τη φωνή της αγωνίας ή της παραίτησης.
Ακούς για κάτι που δεν έχει αλλάξει. Στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Δεν ακούγεται τίποτα καλό κι από κανέναν.
Και περιμένεις...

...ή δεν περιμένεις πια. Απλώς ησυχάζεις όταν δεν χτυπάει ούτε τηλέφωνο ούτε κουδούνι ούτε πόρτα...

Οταν δεν ακούς τίποτα και για κανέναν

Κι είσαι όλο και πιο βέβαιος ότι αργά ή γρήγορα θα θέλεις να κλείσεις τα αυτιά σου για να μην ακούς τον τσιριχτό ήχο της βόμβας που πέφτει από τα αεροπλάνα, τις δεκάδες οβίδες που θα κατεδαφίζουν τα διπλανά σπίτια, τα ουρλιαχτά των παιδιών με τα κομμένα χέρια και πόδια.

Ντριιιν...

Εφυγε ένας σπουδαίος άνθρωπος

Πέθανε αργά χτες το βράδυ ο Ρούσσος Παπαδάκης Αντιεισαγγελέας Αρείου Πάγου και πρόεδρος της Ένωσης Εισαγγελέων σε ηλικία 65 ετών μετά από μακρά μάχη με τον καρκίνο. Ο Ρούσσος Παπαδάκης ήταν επιστημονικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου Αιγαίου Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών, μέλος της συντακτικής επιτροπής της Χάρτας «προς μία εκπαιδευτική μεταρρύθμιση με βάση τις ανθρώπινες αξίες» που έχουν προσυπογράψει ακαδημαϊκοί και πανεπιστημιακοί.  Οι παρεμβάσεις του είχαν συζητηθεί σε πανελλήνιο επίπεδο.  Συγκλονιστική ήταν η εξομολόγηση που έκανε πέρσι τον Σεπτέμβριο προσφωνώντας τον Κον Μπεντίτ. «Πρέπει να είμαστε ήρωες και όχι μηδενικά(We must be Heroes, not Zeros)» , είχε πει τότε Ρούσσος Παπαδάκης. Ολόκληρη η προσφώνηση: “Στον αγωνιστή Κον Μπεντίντ Θα ήθελα να σας εκφράσω τη βαθιά μου ευγνωμοσύνη για τη θαρραλέα στάση σας,  αφού σκεφτήκατε τη  τωρινή δοκιμασία που περνάει η χώρα μου.Σύντομα θα γιορτάσουμε την 44η επέτειο του Μάη του ’68. Πιστεύω πως έχει έρθει η ώρα να ανοίξουμε ένα νέο κύκλο μίας…

Νίκος Πουλαντζάς – In memoriam Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδαilesxi.worpress.com(03/10/2013) για μια από πρώτο χέρι κατανόηση της πολιτικής σκέψης του Νίκου Πουλαντζά στα χρόνια της ωριμότητάς του σχετικά με το κράτος, τις κοινωνικές τάξεις και τη στρατηγική για την κοινωνική αλλαγή και τη μετάβαση στο σοσιαλισμό στα τέλη της δεκαετίας του ’70, σε μια συγκυρία όπου ακόμα ο νεοφιλελευθερισμός ήταν στις απαρχές του και δεν είχε εγκατασταθεί ως κεντρική στρατηγική στην Ευρώπη.     Στη μνήμη του Νίκου Πουλαντζά, που σαν σήμερα αυτοκτόνησε πριν από 33 χρόνια, αναδημοσιεύουμε στη Λέσχη μια συζήτηση με τον Henri Weber που έγινε τον Ιούνιο του 1977 και δημοσιεύθηκε στο τεύχος 16 του περιοδικού Critique Communiste. Στην Ελλάδα η συζήτηση αυτή είχε στο μεγαλύτερο μέρος της μεταφρασθεί από την Τζούλια Τσακίρη για το περιοδικό ΑΝΤΙ στα τεύχη 83 και 85 σε δύο μέρη, το 1977. Δημοσιεύθηκε ξανά στο περιοδικό Θέσεις στο τεύχος 27 το 1989 με την επιμέλεια του κειμένου, αλλά και με μετάφραση μεγάλων κομματιών που έλειπαν από το ΑΝΤΙ…