Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σενάριο πολιτικής φαντασίας ή αληθινή ιστορία;

Αναζητώντας ποιος ωφελείται από το έγκλημα στο Κερατσίνι


Στις αρχές Μαΐου του 2010, μια γενική πανελλαδική απεργία εναντίον των μέτρων λιτότητας που είχε πάρει η τότε κυβέρνηση παρέλυσε τη χώρα. Μαζικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις έλαβαν χώρα σε πολλές πόλεις, ενώ στην Αθήνα πραγματοποιήθηκε μία από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις των τελευταίων ετών, στην οποία συμμετείχαν εκατό με εκατόν πενήντα χιλιάδες κόσμου.
Το φινάλε ήταν μακάβριο: παρά την επέμβαση της Πυροσβεστικής, τρεις τραπεζικοί υπάλληλοι έχασαν τη ζωή τους από ασφυξία, εγκλωβισμένοι στο φλεγόμενο υποκατάστημα της Marfin Bank στην οδό Σταδίου, όπου κουκουλοφόροι είχαν ρίξει μολότοφ σπάζοντας τα τζάμια. Περιττό να προσθέσουμε ότι οι υπαίτιοι παραμένουν άγνωστοι.
Το αποτρόπαιο αυτό γεγονός κατάφερε να κάμψει προσωρινά το αγωνιστικό φρόνημα του πληθυσμού. Επί έναν ολόκληρο χρόνο ο κόσμος εξαφανίστηκε από τους δρόμους και η κυβέρνηση εξακολούθησε να επιδίδεται ανενόχλητη στο θεάρεστο αντιλαϊκό έργο της. Ωσπου, την άνοιξη του 2011, οι Αγανακτισμένοι κατέλαβαν την πλατεία Συντάγματος κι ένα σωρό άλλες ελληνικές πλατείες.
Κι έτσι φτάνουμε στο φετινό Σεπτέμβριο, όπου η κρίση έχει κυριολεκτικά γονατίσει τη χώρα. Στις 16 του μηνός, με εμπροσθοφυλακή τους εργαζομένους στη δημόσια εκπαίδευση, τους οποίους η κυβέρνηση απειλεί να αποδεκατίσει με ένα κύμα απολύσεων, η Ελλάδα παραλύει ξανά. Η συμμετοχή των εκπαιδευτικών στην απεργία είναι πρωτοφανής (περισσότεροι από το 90% των καθηγητών παίρνουν μέρος) και η διαδήλωσή τους στην Αθήνα αποδεικνύεται μεγαλειώδης.
Η κυβέρνηση τα χρειάζεται πραγματικά. Εχει ήδη αναγγελθεί απεργία ολόκληρου του δημοσιοϋπαλληλικού κλάδου, για την ίδια εβδομάδα. Πώς μπορεί να αναχαιτιστεί το φουσκωμένο ποτάμι αντίδρασης των εργαζομένων; Τα κατεστημένα μέσα ενημέρωσης επιχειρούν να αποκρύψουν τις πληροφορίες για τη μαζική συμμετοχή των καθηγητών στην απεργία. Ομως αυτό δεν είναι αρκετό.
Λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 17ης του μηνός, σε μια εργατική συνοικία του Πειραιά, στο Κερατσίνι, μια πολυπληθής ομάδα από χρυσαυγίτες διαπληκτίζεται με λίγους νεαρούς αριστερούς έξω από μια καφετέρια. Ανάμεσα στους τελευταίους, και ο 34χρονος Παύλος Φύσσας, γιος συνδικαλιστή στο Σωματείο Μετάλλου, και ράπερ με το ψευδώνυμο Killah Ρ. Μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας, ο 45χρονος χρυσαυγίτης Γιώργος Ρουπακιάς έχει σφάξει τον αντιφασίστα ακτιβιστή μ' ένα μαχαίρι.
Από το πρωί της 18ης Σεπτεμβρίου, το θλιβερό νέο κάνει το γύρο της χώρας. Μέχρι τώρα η νεοναζιστική συμμορία, που έχει εισέλθει και στο Κοινοβούλιο και που οι σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης την ανακηρύσσουν τρίτο κόμμα, ξυλοκοπούσε και δολοφονούσε μετανάστες. Ο Παύλος Φύσσας είναι ο πρώτος Ελληνας που πέφτει θύμα τους.
Εκτοτε, η δημόσια ζωή αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από το στυγερό έγκλημα. Αντιφασιστικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας όχι μόνο στο αιματοβαμμένο Κερατσίνι, αλλά και στη Θεσσαλονίκη και σ' άλλες πόλεις, ακόμα και στο εξωτερικό. Σε μια επίδειξη σκόπιμης παράνοιας, το επιτελείο της δεξιάς κυβέρνησης εξισώνει τους φασίστες με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο τελευταίος μιλά για σχέδιο πολιτικής αποσταθεροποίησης. Η συζήτηση ανάβει, για το εάν πρέπει να βγει εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή.
Κι όπως είναι φυσικό, το απεργιακό κύμα περνά σε δεύτερη μοίρα. Το θέμα υποβαθμίζεται στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και στο γραπτό Τύπο. Ηδη κάποιοι καθηγητές, που συμμετείχαν στην απεργία τις πρώτες μέρες, επιστρέφουν στη δουλειά. Σχεδόν κανείς δεν ενδιαφέρεται για το κατά πόσο πέτυχε η απεργία όλων των δημοσίων υπαλλήλων. Η ατζέντα των θεμάτων που απασχολούν την κοινωνία άλλαξε οριστικά.
Αν σκεφτεί κανείς πως ο δολοφόνος, ο οποίος έχει ομολογήσει την πράξη του, έτρεξε να διαπράξει το φόνο ύστερα από τηλεφωνήματα που δέχτηκε στο σπίτι του, οι υποψίες γιγαντώνονται. Μήπως πρόκειται για προβοκάτσια με στόχο να κοπάσουν οι απεργίες και οι μαζικές αντιδράσεις απέναντι στην κυβερνητική πολιτική; Μήπως είναι μια οργανωμένη απόπειρα κατατρομοκράτησης του πληθυσμού; Μήπως πίσω από το φόνο στο Κερατσίνι, όπως και πίσω από τους νεκρούς της Marfin, κρύβονται οι ίδιοι εγκέφαλοι;
Στην αστυνομική λογοτεχνία, η αναζήτηση των ενόχων γίνεται με βάση το ποιος επωφελείται από το έγκλημα. Πρόκειται, άραγε, για σενάριο πολιτικής φαντασίας και για άλλη μία θεωρία συνωμοσίας; Ή μήπως, όσο παρατραβηγμένη κι αν μας φαίνεται, μιλάμε για μια αληθινή ιστορία;

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…