Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η Οργή που τυφλώνει

Αχός βαρύς ακούστηκε για τη φωτογραφία που θα δημοσίευε χθες το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ.
Και τι δεν ειπώθηκε...

Η θλίψη και η οργή για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα ξεχείλισε με μια σταγόνα...

Στα λόγια μόνο, βέβαια...

Τα ανακλαστικά λειτούργησαν.

Ομως, μέσα στις δίκαιες αντιδράσεις βγήκε και η πλήρης σύγχυση της γενιάς μας και της νεότερης γενιάς που μπέρδεψαν την καταδίκη της εφημερίδας με την ίδια την φωτογραφία, το κάδρο με την εικόνα, τον πρότερο ανέντιμο βίο με το ίδιο το ντοκουμέντο.

Γιατί η φωτογραφία του Παύλου που ψυχομαχάει ΕΙΝΑΙ ο ορισμός του ιστορικού ντοκουμέντου. Οπως η φωτογραφία του νεκρού διαδηλωτή της Θεσσαλονίκης και του Επιτάφιου.
Οπως η φωτογραφία του νεκρού Τσε στο πλυσταριό.
Οπως η φωτογραφία της εκτέλεσης ενός βιετκόγκ στη μέση του δρόμου από αστυνομικό.
Οπως η φωτογραφία της καμμένης από ναπάλμ βιετναμέζας.
Οπως χιλιάδες άλλες φωτογραφίες θυμάτων της ανθρώπινης θηριωδίας.

Οπως χιλιάδες φωτογραφίες που έγιναν σύμβολα, που έγιναν πλακάτ κατά του πολέμου, κατά του φασισμού.

Επιπλέον είναι το πειστήριο ενός εγκλήματος.

Μεγάλη σημασία έχει το ποιος την τράβηξε τη φωτογραφία του Παύλου και το γιατί δεν βρέθηκε στα χέρια της οικογένειας πρώτα, του ανακριτή μετά και της εφημερίδας έπειτα.

Αυτό όμως δεν την κάνει "λιγότερο" ντοκουμέντο.

Ακόμη μεγαλύτερη σημασία έχει γιατί τραβήχτηκε (και δημοσιεύτηκε) μόνο αυτή η φωτογραφία και όχι η φωτογραφία των δολοφόνων. Κι αυτό βάζει σε πολλές υποψίες για το ποιος θα μπορούσε να είναι ο "φωτογράφος".

Ούτε κι αυτό όμως κάνει την ίδια τη φωτογραφία λιγότερο σημαντική.

Σίγουρα πάντως η φωτογράφηση ενός γεγονότος, ακόμη και τόσο τραγικού δεν συνιστά περιύβριση νεκρού όπως είπαν κάποιοι.

Και είναι άλλο να κρίνεις μια εφημερίδα και άλλο μία φωτογραφία.

Αυτά τα απλά δεν μπορούμε πλέον να τα ξεχωρίσουμε. Κι αυτό είναι μία ακόμη τραγωδία της γενιάς μας και της νεώτερης γενιάς που παραδέρνει χωρίς κρίση και χωρίς γνώση στις φουρτουνιασμένες θάλασσες του καιρού μας.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…