Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΟΤΑΝ ΟΙ «ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΠΟΥΑΡΟ» ΣΥΝΑΝΤΟΥΝ ΤΟΥΣ «ΧΡΥΣΑΝΘΟΥΣ»…

Του Φελνίκου

Μου προξενεί κατάπληξη το γεγονός ότι υπάρχουν, και πέραν της Χρυσής Αυγής, άνθρωποι οι οποίοι αμφισβητούν ότι η δολοφονία του Παύλου Φύσσα ήταν προσχεδιασμένη και είχε και την έγκριση της ηγεσίας της εγκληματικής αυτής οργάνωσης.
Η έκπληξή μου μάλιστα γίνεται μεγαλύτερη όταν τις «κουβέντες του αέρα», που συνηθίζονται στους ανά την επικράτεια καφενέδες, τις υιοθετούν και ορισμένοι, ευτυχώς ελάχιστοι, οι οποίοι εκφέρουν δημόσιο λόγο και είναι καταγεγραμμένοι στον αριστερό χώρο.
Όταν η «δεξιά» αστυνομία, η «δεξιά» δικαιοσύνη, η «δεξιά» (συγ)κυβέρνηση παραδέχονται ότι η δολοφονία ήταν εκ προθέσεως και κατόπιν εντολής γιατί άραγε κάποιος, πέραν της Χρυσής Αυγής, αριστερός να το αμφισβητήσει;
Επιπροσθέτως, όταν όσοι ασχολούνται ελάχιστα με το ρεπορτάζ γνωρίζουν ότι είναι θέμα ολίγων μόνον ημερών τα στοιχεία να γίνουν και τεκμηριωμένες αποδείξεις γιατί άραγε κάποιος αντιφασίστας να εγείρει ενστάσεις;
Επειδή είμαι σίγουρος ότι δεν το κάνει επειδή θέλει να αθωώσει την ηγεσία της Χρυσής Αυγής -ασχέτως αν ο Μιχαλολιάκος και η παρέα του αξιοποιούν τέτοιες ανοησίες- το ερώτημα παραμένει: γιατί το κάνει;
Η μόνη, πέραν της ψυχιατρικής επιστήμης, σοβαρή απάντηση που μπορώ να δώσω είναι επειδή έχουν μάθει να αναλύουν την πολιτική με όρους και κριτήρια αστυνομικών μυθιστορημάτων.
Ως άλλοι Πουαρό αναζητούν το «ποιός ωφελείται από τη δολοφονία;». Και επειδή βλέπουν ότι ζημιώνεται η Χρυσή Αυγή καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι «δεν πρέπει να έδωσε την εντολή η ηγεσία της επειδή δεν ωφελείται». Ηλίθιος συλλογισμός!
Μ’ αυτή τη λογική δεν θα έπρεπε στην πολιτική να υπάρχουν λάθη, ενέργειες, πρακτικές που ζημιώνουν. Και η Χρυσή Αυγή έκανε το λάθος ή καλύτερα έδειξε το αληθινό της πρόσωπο.
Εκτός κι αν κάποιοι πιστεύουν ότι η Χρυσή Αυγή θα έμενε στους προπηλακισμούς των μεταναστών. Μα είναι καθαρό, ακόμη και στον πιο αδαή πολιτικό αναλυτή, ότι οι εγκληματικές επιθέσεις κατά των ξένων ήταν η «προπόνηση» για τους …διαφορετικούς και τους εγχώριους αντιφρονούντες.
Υπάρχει έστω και ένας που να πιστεύει ότι, μετά τους μετανάστες, η Χρυσή Αυγή δεν θα εξαπέλυε επιθέσεις στους κομμουνιστές, τους δημοκράτες, τους αντιφασίστες; Δεν έχουν διαβάσει ή έστω δεν έχουν ακούσει κάτι για τον Χίτλερ και το ναζισμό;
Εκτός κι αν πιστεύουν ότι τα «τάγματα εφόδου» της Χρυσής Αυγής είναι απλώς τα παιδιά με τα μαύρα και τα μούσκουλα που απλώς κάνουν επιδείξεις και φασαρία για να τους προσέξουμε. Αν αυτό πιστεύουν, πάω πάσο. Να μας το πούνε όμως για να γελάσουμε.
Ο δεύτερος εξίσου ηλίθιος συλλογισμός των Πουαρό της πολιτικής είναι: «αφού ζημιώνεται η Χρυσή Αυγή, ωφελείται η κυβέρνηση. Άρα… ας έχουμε αμφιβολίες». Ποιές αμφιβολίες βρε καραγκιόζηδες; Ποιός έκανε τη δολοφονία; Δεν την έκανε η Χρυσή Αυγή; Το παρακράτος την έκανε; Και ποιός είναι το παρακράτος; Δεν είναι η Χρυσή Αυγή παρακράτος;
Και γιατί ωφελείται μόνον η κυβέρνηση; Δεν ωφελούνται όλες οι δημοκρατικές δυνάμεις; Δεν ωφελείται η Αριστερά; Δεν ωφελούνται όλοι οι αντιφασίστες; Δεν ωφελούνται όλοι όσοι βλέπουν στο απεχθές πρόσωπο της Χρυσής Αυγής μια σοβαρή απειλή για την ομαλότητα στο δημόσιο βίο;
Σε τελική ανάλυση, γιατί ωφελείται η κυβέρνηση; Επειδή έκανε καλά τη δουλειά της; Τι έπρεπε να κάνει; Να καλύψει τη Χρυσή Αυγή; Να μην δώσει εντολή στις διωκτικές και δικαστικές αρχές να βρουν ποιοί, πέραν του δράστη, είναι συνεργοί και ηθικοί αυτουργοί και να τους ξεπατώσουν;
Εντάξει, υπάρχει αντίθεση με τα κόμματα της συγκυβέρνησης λόγω μνημονίου. Αλλά τόσο μίσος που να τυφλώνει κάποιον και να συμπεραίνει ότι οι μόνοι που ωφελούνται είναι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος πάει πολύ, ξεφεύγει από τα όρια του φυσιολογικού.
Η άποψη ότι «επειδή ζημιώνεται η Χρυσή Αυγή και ωφελείται η κυβέρνηση πρέπει να έχουμε αμφιβολίες για τα κίνητρα της δολοφονίας», τους μόνους που, τελικά, ευνοεί είναι τη Χρυσή Αυγή και την κυβέρνηση. Την πρώτη, επειδή οι αμφιβολίες πριμοδοτούν τις αιτιάσεις της ότι δεν είναι αυτή πίσω από τη δολοφονία και τη δεύτερη επειδή την εμφανίζει ως τη μόνη ωφελημένη, κάτι που πολύ το θέλει και το επιδιώκει. Το έχουν σκεφθεί άραγε αυτό οι κουφιοκεφαλάκηδες;
Η τελευταία παρατήρηση που θα ήθελα να κάνω -για τους δημοσιολογούντες Πουαρό, και ιδιαίτερα αυτούς που, όντας καταγεγραμμένοι στο χώρο της Αριστεράς, προσπαθούν να ερμηνεύσουν την πολιτική με βάση αστυνομικά κριτήρια- είναι ότι για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα το ερώτημα δεν (πρέπει να) είναι το «ποιός ωφελείται», αλλά το «ποιός ζημιώνεται;»
Αφού ζημιώνεται η Χρυσή Αυγή, καλώς ζημιώνεται και εκεί πρέπει να επιμείνουμε όλοι. Αντί να ψάχνουμε να βρούμε ποιός ωφελείται, να μεγιστοποιήσουμε τη ζημιά της είναι το χρέος μας. Αφού έκανε το λάθος και έδειξε το τι πραγματικά είναι, να τη στριμώξουμε πρέπει, όσο μπορούμε και με κάθε τρόπο, για να κάνει κι άλλα που θα αποκαλύψουν το βδελυρό και αποκρουστικό πρόσωπό της.
Να πιέσουμε για να τσακιστεί, σε ολόκληρη τη χώρα, ο εγκληματικός και παρακρατικός μηχανισμός που έχουν στήσει ο Μιχαλολιάκος και η παρέα του. Τώρα που είναι φοβισμένοι να τους φοβίσουμε κι άλλο. Τώρα που η ηγεσία της απαρνείται τους φονιάδες της, να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι εφεξής δεν θα έχουν, όπως τους υπόσχονται, προστασία. Η παραβατικότητα και το μπραβιλίκι θα οδηγούν στο κρατητήριο, στη δικαστική αίθουσα και τη φυλακή και όχι ενδεχομένως και στη Βουλή.
Όση ζημιά κάνουν οι «Χρύσανθοι» και όσοι διακινούν, ειδικά αυτή τη στιγμή, τη θεωρία των δύο άκρων την ίδια ζημιά κάνουν και αυτοί που αναζητούν, τώρα που η Χρυσή Αυγή είναι στο καναβάτσο, το «ποιός ωφελείται». Οι πρώτοι το κάνουν επειδή, οι κρετίνοι, πιστεύουν πως έτσι θα συντηρηθεί η στρατηγική της έντασης που πλήττει τον ΣΥΡΙΖΑ. Και οι δεύτεροι, οι αβδηρίτες, επειδή φοβούνται μήπως αδυνατίσει το μνημονιακό μέτωπο.
Και οι δύο, επειδή αντικειμενικά θολώνουν τα νερά και διαχέουν την ευθύνη για τη Χρυσή Αυγή, βλάπτουν σοβαρά τη Δημοκρατία και τη χώρα. Δεν είπε κανείς να ξεχάσουμε τα μνημόνια ούτε να καταργήσουν τα κόμματα τις στρατηγικές τους. Επιτέλους, ας μάθουν κάποιοι να ξεχωρίζουν δυο γαϊδουριών άχυρα. Δεν χρειάζεται να βάζουμε, πάντα, όλα τα άπλυτα μαζί στη σκάφη. Στην πολιτική υπάρχουν και προτεραιότητες. «Στοιχειώδες Γουάτσον», που θα ‘λεγε και ο Σέρλοκ Χόλμς…

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…