Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τι βλέπουν Βενιζέλος και Κουβέλης (που δεν το βλέπουμε όλοι οι υπόλοιποι);

Τη μαύρη τους τη μοίρα!

Η χθεσινή σύγκρουση των δύο (συν)εταίρων με τον Σαμαρά, με αφορμή το αντιρατσιστικό νόμο, και η πρώτη σημαντική κρίση της συγκυβέρνησης στον ένα χρόνο από τη σύστασή της, δείχνει πως Κουβέλης και Βενιζέλος έχουν αντιληφθεί ότι ο δρόμος που ακολουθούν δεν οδηγεί πουθενά και ότι πλέον οι ζημιές μιας ρήξης θα είναι λιγότερες από το να σέρνονται...

Και οι δύο βλέπουν τα κόμματά τους να εξαφανίζονται μέσα από επώδυνες διαδικασίες φθοράς... Μέσα από αυτή τη διάλυση προσπαθούν, ο καθένας τους ξεχωριστά, να βρουν σανίδα σωτηρίας για την προσωπική τους επιβίωση.

Ο κυρ-Φώτης βλέπει για μία ακόμη φορά να μην αγγίζει το όνειρο: τα ύπατα πολιτειακά αξιώματα. Εζησε και θα παραμείνει μέχρι τέλους ως ένα μετρίως μέτριο μεσαίο πολιτικό στέλεχος. Τα φόντα του δεν ήταν για παραπάνω, πίστευε όμως στην τύχη. Τώρα η τελευταία τον εγκαταλείπει μαζί με πολλούς από τους συντρόφους του που αρχίζουν να την κάνουν με ελαφριά πηδηματάκια από τη ΔΗΜΑΡ.

Εχοντας καταπιεί την κάμηλο (χαράτσια, σφαγή μισθών και συντάξεων, επιστρατεύσεις εργαζομένων, απολύσεις στο δημόσιο, εξευτελισμούς των εκλεκτών του υπουργών κι ένα σωρό άλλα) δεν ήταν ο κώνωπας που του έκατσε στο λαιμό, ούτε βέβαια το αντιρατσιστικό, όσο τα μαντάτα που άκουσε κατά το ταξίδι του στην Ευρώπη. Αργά ή γρήγορα η ευρω-φούσκα θα σκάσει και γηραιά ήπειρος θα αποκτήσει και μία και δύο και τρεις ταχύτητες, με την Ελλάδα να πηγαίνει με την όπισθεν κατά χαμού. Εντρομος γύρισε... Και αλλαγμένος... Είχε δει πέρσι μόνο το τυράκι. Τώρα είδε και τη φάκα!

Τι του μένει; Να μπει στη συζήτηση περί της συγκρότησης μίας νέας (λες και υπήρχε και παλιά) Κεντροαριστεράς. Να διεκδικήσει ένα ρόλο μέσα σε αυτή. Να πάρει ένα κομματάκι από την συρρικνωμένη πίτα του ΠΑΣΟΚ. 'Η να επιστρέψει σαν βρεγμένη γάτα στο ΣΥΡΙΖΑ όπου μάλλον δεν θα τύχει και της θερμότερης υποδοχής...

Ξέρει ότι η κυβέρνηση εξαρτάται από την ψήφο του στη Βουλή. Τι θα κάνει; Θα επισπεύσει μια πτώση αναλαμβάνοντας και τη σχετική ευθύνη που θα του φορτώσει η Νέα Δημοκρατία; Θα συρθεί μέχρι τις εκλογές που μάλλον θα γίνουν σε ένα χρόνο τώρα μαζί με τις ευρωεκλογές;

Μια ηρωική έξοδος θα μπορούσε να σώσει ένα ψήγμα της αξιοπιστίας και της ευθύνης που του έχει απομείνει. Μπορεί να γίνει και πάλι συμπαθής ίσως...

Για τον Βενιζέλο το δίλημμα είναι πιο αμείλικτο. Το να μείνει στη συγκυβέρνηση του εξασφαλίζει ένα σίγουρο δρόμο προς την πολιτική ανυπαρξία. Εναν αργό και βασανιστικό πολιτικό θάνατο. Το να φύγει, ενδέχεται να του κοστίσει ένα μέλλον ανάλογο με του ...Ακη!

Οποιοσδήποτε βρισκόταν στη θέση του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ δεν θα είχε καμιά φιλοδοξία πέραν του να παραμείνει κουτσά-στραβά μέσα στο παιχνίδι ή να βγει από αυτό όσο γίνεται πιο αλώβητος. Ομως ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ δεν είναι ο οποιοσδήποτε. Οι φιλοδοξίες του είναι άμετρες. Πιστεύει πως ο,τι και να κάνει θα συνεχίσει να έχει τη στήριξη που απολαμβάνει σήμερα και ότι θα καταφέρει "πάλι με χρόνια με καιρούς" να ρεφάρει. Προσαρμόζεται και εκλογικεύει τα πάντα. Αρα είναι ικανός και για τα πάντα (αρκεί να έχει τη στήριξη που λέγαμε). Με τον ελάχιστο ρεαλισμό και το ένστικτο επιβίωσης που διαθέτει θέλει πρώτα απ' όλα να εξασφαλίσει πως θα χαίρει πάντοτε βουλευτικής ασυλίας. Κι ας είναι μόνος τους, σε ένα κόμμα φάντασμα...

Θα κάνει οτιδήποτε για να παραμείνει βουλευτής όποτε και να γίνουν εκλογές! Αυτό είναι σίγουρο!
Αν εκτιμάει πως σε περίπτωση που γίνουν αύριο το πρωί εκλογές μπορεί να εκλεγεί, τότε θα ρίξει την κυβέρνηση χωρίς δεύτερη σκέψη. Αν κρίνει ότι θέλει ένα ακόμη χρόνο, επίσης. Σε δεκαπέντε χρόνια, το ίδιο...

Κι από εκεί και πέρα, βλέποντας και κάνοντας!






Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…