Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιόζεφ Πρετεντέρης


Αισχρός Γκέμπελς

Ολόκληρο το κείμενο του Γιάννη Πρετεντέρη
Ζωή Κασιδιάρη

Στην ελληνική πολιτική ζωή κυκλοφορεί εσχάτως ένα αποτρόπαιο τέρας. Ούτε άνδρας ούτε γυναίκα. Ούτε δεξιό ούτε αριστερό. Ούτε καινούργιο ούτε παλιό.

Κάτι παράξενο, απροσδιόριστο, ετερόκλητο και ταυτοχρόνως υποδόρια επικίνδυνο.

Είναι επικίνδυνο επειδή, σε αντίθεση με τα ερμαφρόδιτα πολιτικά χαρακτηριστικά του, διαθέτει μια συγκροτημένη μέθοδο και μια διαμορφωμένη αντίληψη που το καθιστούν ελκυστικό.

Ορισμένοι ίσως ισχυριστούν ότι τόσο η μέθοδος όσο και η αντίληψη κινούνται στα όρια της ψύχωσης και εμπίπτουν ενδεχομένως στην αρμοδιότητα της ψυχιατρικής επιστήμης. Αυτό όμως δεν τις καθιστά λιγότερο επικίνδυνες.

Διότι σε μια ήδη διαταραγμένη κοινωνία η διαταραχή δεν αποτελεί εμπόδιο. Ισα-ίσα. Λειτουργεί ενίοτε ως μηχανισμός ταύτισης και ως άσκηση γοητείας.

Η μέθοδος που ακολουθεί το ιδιόμορφο αυτό τέρας είναι ένα μείγμα ελέγχου και καταγγελίας. Μόνο που το τέρας υποδύεται ταυτοχρόνως και τον μηνυτή και τον δικαστή.

Κατά κανόνα έχει εκδώσει ετυμηγορία (κατά του «συστήματος» ή κατά συγκεκριμένων προσώπων…) συνοπτικά, απλουστευτικά και ισοπεδωτικά, χωρίς να ακούει την άλλη πλευρά.

Διότι το τέρας ακούει μόνο τον εαυτό του.

Η αντίληψη είναι ο κυνισμός. Μπορεί, ας πούμε, να υπερασπίζεσαι βιαστές ή να δέρνεις Πακιστανούς αλλά ταυτοχρόνως να ελέγχεις τη διαφθορά και τη διαπλοκή.

Στον εαυτό σου τα επιτρέπεις όλα. Στους άλλους υποψιάζεσαι τα πάντα. Για το τέρας «η Κόλαση είναι ο Αλλος».

Διότι το τέρας πιστεύει μόνο στον εαυτό του.

Θα αδικούσα την απήχησή του αν αναφερόμουν μόνο στη μέθοδο ή στην αντίληψη και αποσιωπούσα το στυλ.

Το στυλ είναι θρασύ, επιθετικό, αυστηρό, αγενές, άτεγκτο, μυώδες. Κατήγορος και μπράβος ταυτοχρόνως.

Δεν σηκώνει δεύτερη κουβέντα. Δεν κατανοεί τα εμπόδια που ορθώνουν μπροστά του όσοι δεν συμμερίζονται τις επιδιώξεις του.

Δεν αποδέχεται πλαίσια και κανόνες, πέρα απ' όσους υπηρετούν τους στόχους του.

Δεν ανέχεται τον αντίλογο. Δεν πιστεύει στον διάλογο. Δεν έχει όρια. Το ενδιαφέρει μόνο η καταδίκη (των άλλων). Και τελικά η επιβολή (η δική του).

Νομίζω ότι κάνουν μεγάλο λάθος όσοι το υποτιμούν. Οσοι το θεωρούν γραφικό, ανώδυνο, ακόμη και διασκεδαστικό.

Διότι η ωμή αλήθεια είναι ότι κανένα τέτοιο τέρας δεν θα υπήρχε αν δεν εξέφραζε πολλά μικρά τερατάκια που κυκλοφορούν ανάμεσά μας.

Είναι τα δημιουργήματα του παθολογικού προσχήματος κάποιων «έξω» εναντίον κάποιων «μέσα» και κάποιων «κάτω» εναντίον κάποιων «επάνω».

Κι από τη Ζωή ή τον Κασιδιάρη όλο και κάποιος γιατρός ή ψηφοφόρος μπορεί κάποια στιγμή να σε γλιτώσει.

Αλλά με τη Ζωή Κασιδιάρη τα πράγματα είναι πολύ πιο μπερδεμένα.  

Το σχόλιο του Κώστα Εφήμερου για το thepressproject.gr
Στην ελληνική πολιτική ζωή κυκλοφορεί εσχάτως ένα αποτρόπαιο τέρας. Ούτε άνδρας ούτε γυναίκα. Ούτε πράσινο ούτε μπλε. Ούτε καινούριο ούτε παλιό.

Κάτι παράξενο, απροσδιόριστο, ετερόκλητο και ταυτοχρόνως υποδόρια επικίνδυνο.

Είναι επικίνδυνο επειδή, σε αντίθεση με τα εμαρφρόδιτα δημοσιογραφικά χαρακτηριστικά του, διαθέτει μια συγκροτημένη μέθοδο και μια διαμορφωμένη αντίληψη που το καθιστούν ελκυστικό.

Ορισμένοι ίσως ισχυριστούν ότι τόσο η μέθοδος όσο και η αντίληψη κινούνται στα όρια της συνωμοσίας και εμπίπτουν ενδεχομένως στην αρμοδιότητα της ψυχιατρικής επιστήμης. Αυτό όμως δεν τις καθιστά λιγότερο επικίνδυνες.

Διότι σε μια ήδη διαταραγμένη κοινωνία η διαταραχή δεν αποτελεί εμπόδιο. Ισα-ίσα. Λειτουργεί ενίοτε ως μηχανισμός ταύτισης και ως άσκηση γοητείας.

Η μέθοδος που ακολουθεί το ιδιόμορφο αυτό τέρας είναι ένα μείγμα ελέγχου και καταγγελίας. Μόνο που το τέρας υποδύεται ταυτοχρόνως και τον μηνυτή και τον δικαστή.

Κατά κανόνα έχει εκδώσει ετυμηγορία (υπέρ του «συστήματος» ή κατά συγκεκριμένων προσώπων…) συνοπτικά, απλουστευτικά και ισοπεδωτικά, χωρίς να ακούει την άλλη πλευρά.

Διότι το τέρας ακούει μόνο τον εαυτό του.

Η αντίληψη είναι ο κυνισμός. Μπορεί, ας πούμε, να συμμετέχει σε εταιρίες που πουλάνε όπλα αλλά ταυτοχρόνως να ελέγχει τη διαφθορά και τη διαπλοκή.

Στον εαυτό σου τα επιτρέπεις όλα. Στους άλλους υποψιάζεσαι τα πάντα. Για το τέρας «η Κόλαση είναι ο Αλλος».

Διότι το τέρας πιστεύει μόνο στον εαυτό του.

Θα αδικούσα την απήχησή του αν αναφερόμουν μόνο στη μέθοδο ή στην αντίληψη και αποσιωπούσα το στυλ.

Το στυλ είναι θρασύ, επιθετικό, αυστηρό, αγενές, άτεγκτο, μυώδες. Κατήγορος και μπράβος ταυτοχρόνως.

Δεν σηκώνει δεύτερη κουβέντα. Δεν κατανοεί τα εμπόδια που ορθώνουν μπροστά του όσοι δεν συμμερίζονται τις επιδιώξεις του.

Δεν αποδέχεται πλαίσια και κανόνες, πέρα απ' όσους υπηρετούν τους στόχους του.

Δεν ανέχεται τον αντίλογο. Δεν πιστεύει στον διάλογο. Δεν έχει όρια. Το ενδιαφέρει μόνο η καταδίκη (των άλλων). Και τελικά η επιβολή (η δική του).

Νομίζω ότι κάνουν μεγάλο λάθος όσοι το υποτιμούν. Οσοι το θεωρούν γραφικό, ανώδυνο, ακόμη και διασκεδαστικό.

Διότι η ωμή αλήθεια είναι ότι κανένα τέτοιο τέρας δεν θα υπήρχε αν δεν εξέφραζε πολλά μικρά τερατάκια που κυκλοφορούν ανάμεσά μας.

Είναι τα δημιουργήματα του παθολογικού προσχήματος κάποιων «έξω» εναντίον κάποιων «μέσα» και κάποιων «κάτω» εναντίον κάποιων «επάνω».

Κι από τη Ζωή ή τον Κασιδιάρη όλο και κάποιος γιατρός ή ψηφοφόρος μπορεί κάποια στιγμή να σε γλιτώσει.

Αλλά με την Όλγα Πρετεντέρη τα πράγματα είναι πολύ πιο μπερδεμένα.

(Γιάννη τρείς λέξεις αλλάζεις και το κείμενο απογειώνεται)

Κείμενο του αναγνώστη του left.gr Αγαπητού Διαβολάκη
Πρετεντέρης - Πρετεντέρης
Στην ελληνική πολιτική ζωή κυκλοφορεί ένα ακόμα αποτρόπαιο τέρας. Ούτε άνθρωπος ούτε ζώο. Ούτε χοντρό ούτε αδύνατο, μα πλαδαρό. Ούτε καινούργιο ούτε παλιό.

Κάτι παράξενο, απροσδιόριστο, γλοιώδες και ταυτοχρόνως δηλητηριώδες.

Είναι επικίνδυνο επειδή, με τα αμφίβια πολιτικά χαρακτηριστικά του, διαθέτει μια συγκροτημένη μέθοδο και μια διαμορφωμένη αντίληψη που το καθιστούν ανά πάσα στιγμή καθεστωτικό και γι' αυτό του παρέχεται η μέγιστη δημοσιότητα.

Ορισμένοι ίσως ισχυριστούν ότι τόσο η μέθοδος όσο και η αντίληψη κινούνται στα όρια της ψύχωσης και εμπίπτουν ενδεχομένως στην αρμοδιότητα της βιολογικής επιστήμης. Αυτό όμως δεν τις καθιστά λιγότερο επικίνδυνες.

Διότι σε μια ήδη διαταραγμένη φύση, η βιολογική διαταραχή δεν αποτελεί εμπόδιο. Ισα-ίσα. Λειτουργεί ενίοτε ως μηχανισμός ταύτισης και ως άσκηση γοητείας, για τα υπόλοιπα ζώα που θέλουν να αποτελούν φίλους του βασιλιά του βάλτου.

Η μέθοδος που ακολουθεί το ιδιόμορφο αυτό τέρας είναι ένα μείγμα εκλογικευμένηςυποταγής και δημοσιογραφικήςανεξαρτησίας. Μόνο που το τέρας υποδύεται ταυτοχρόνως και τον ανεξάρτητο δημοσιογράφο και τον οικειοθελώς υποταγμένο.

Κατά κανόνα έχει εκδώσει ετυμηγορία (υπέρ του «συστήματος» ή κατά όσων αντιστέκονται…) συνοπτικά, απλουστευτικά και ισοπεδωτικά, χωρίς να ακούει την άλλη πλευρά.

Διότι το τέρας ακούει μόνο τα αφεντικά του.

Η αντίληψη είναι ο κυνισμός. Μπορεί, ας πούμε, να υπερασπίζεσαι δυνάστες ή να εξυμνείς όσους βγάλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό, όσους καταργούν τη  δημοκρατία ή όσους οδηγούν τον κόσμο στην αυτοκτονία, όσους βγάλανε περιουσίες κλέβοντας δημόσιο χρήμα και όσους δέρνουν τον κόσμο που αντιστέκεται, μπορεί να αδιαφορείς για το αποτέλεσμα των εκλογών και να ταυτίζεις την αριστερή αξιωματική αντιπολίτευση με μια νεοναζιστική συμμορία, αλλά ταυτοχρόνως το παίζεις τιμητής και ελεγκτής της δημοκρατίας, της διαφθοράς και της διαπλοκής.

Στον εαυτό σου τα επιτρέπεις όλα. Στους άλλους υποψιάζεσαι τα πάντα. Για το τέρας «η Κόλαση είναι ο Αλλος, όποιος αντιστέκεται, όποιος διαφωνεί με τας υποδείξεις».

Διότι το τέρας πιστεύει μόνο στ' αφεντικά του.

Θα αδικούσα την απήχησή του αν αναφερόμουν μόνο στη μέθοδο ή στην αντίληψη και αποσιωπούσα το στυλ.

Το στυλ είναι θρασύ, επιθετικό, αυστηρό, αγενές, άτεγκτο, κυνικό. Κατήγορος, δικαστής και εισαγγελέας, απλός πολίτης και άριστος τεχνοκράτης ταυτοχρόνως.

Δεν σηκώνει δεύτερη κουβέντα. Δεν κατανοεί τα εμπόδια που ορθώνουν μπροστά του όσοι δεν συμμερίζονται τις επιδιώξεις του.

Δεν αποδέχεται πλαίσια και κανόνες, πέρα απ' όσους υπηρετούν τους στόχους των αφεντικών του. Τους στόχους του συστήματος. Ακόμα και όταν αντιδρά το κάνει κατευναστικά, για λίγο, για να μην το αμφισβητήσεις και ύστερα ξαναεπιτίθεται.

Δεν ανέχεται τον αντίλογο. Δεν πιστεύει στον διάλογο. Δεν του αρέσει η δημοκρατία να ευνοεί τους άλλους. Δεν αντέχει το δίκαιο να μην λειτουργεί υπέρ του. Δεν του αρέσει το καινούργιο. Δεν έχει όρια. Το ενδιαφέρει μόνο η καταδίκη (των άλλων). Και τελικά η επιβολή (των αφεντικών του).

Νομίζω ότι κάνουν μεγάλο λάθος όσοι το υποτιμούν. Οσοι το θεωρούν γραφικό, ανώδυνο, ακόμη και διασκεδαστικό.

Διότι η ωμή αλήθεια είναι ότι κανένα τέτοιο τέρας δεν θα υπήρχε αν δεν εξέφραζε πολλά συμφέροντα.

Είναι τα δημιουργήματα ενός συστήματος που μέρα με τη μέρα χάνει την νομιμοποίησή του.

Μπορεί να είμαστε με την βιοποικιλότητα. Μπορεί να προστατεύουμε το διαφορετικό. Αλλά αυτό το είδος έχει ήδη καταλάβει πως οι όμοιοί του λιγοστεύουν.

Και αυτό το εκνευρίζει. Χάνει το μέτρο. Λυσσάει. Σπάει την τακτική του.

Μην το λυπηθείτε.

Κάντε εμπάργκο στο δελτίο του Μέγκα. Μην ξαναγοράσετε «Το ΒΗΜΑ».

Μην ταΐζετε τέρατα σαν τον Πρετεντέρη – Πρετεντέρη και τους φίλους του.

Ήρθε η ώρα της εξαφάνισής τους.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…