Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ημερολόγιο ενός ανέργου: Τώρα οι άνεργοι έχουν τη δική τους φωνή


Ενα πρωτοποριακό κοινωνικό αλλά και ιντερνετικό εγχείρημα ξεκινά την Παρασκευή 5 Απριλίου, με στόχο να δώσει φωνή στους ανέργους και να αναδείξει το υπέρτατο πρόβλημα της χώρας: την ύπαρξη ενάμιση εκατομυρίου ανθρώπων χωρίς δουλειά. Στον ιστότοποimerologioanergou.gr οι άνεργοι θα καταγράφουν τις δικές τους εμπειρίες, με στόχο να σπάσει η συνωμοσία της σιωπής, να απενοχοποιηθούν τα θύματα να βγει το πρόβλημα στην επιφάνεια αλλά και να αναζητηθούν και να προταθούν λύσεις.
Το «Ημερολόγιο ενός ανέργου» είναι μια εθελοντική προσπάθεια που δεν έχει εμπορικούς σκοπούς. Είναι ένα μεγάλο κοινωνικό και ιντερνετικό πείραμα που βασίζεται στη συνεργασία και την αλληλεγγύη. Συντονιστής του είναι ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Χριστόφορος Κάσδαγλης και υπεύθυνος παραγωγής ο Κώστας Εφήμερος από το The Press Project.
Οι εμπνευστές της καμπάνιας σημειώνουν σε σχετική ανακοίνωση:
Η περιθωριοποίηση των ανέργων δεν είναι συμπτωματική. Υπάρχουν κόμματα που εκπροσωπούν το κεφάλαιο, την εργατική τάξη, τα μεσαία στρώματα, ακόμα και τους διανοούμενους. Κόμμα που να εκπροσωπεί τους άνεργους δεν υπάρχει. Τα μνημονιακά κόμματα είναι υπεύθυνα για την έκρηξη της ανεργίας, για την απουσία πρόνοιας και για τα πρόσθετα βάρη που ρίχνουν στις πλάτες των ανέργων. Αλλά και τα κόμματα της Αριστεράς, παραδοσιακά συγκροτημένα γύρω από το συνδικαλιστικό κίνημα και τα εργατικά δικαιώματα, δυσκολεύονται να βάλουν στο ραντάρ τους τα ανυπέρβλητα προβλήματα του άνεργου, της άνεργης και των οικογενειών τους.
Μιλάμε συνήθως με υπερηφάνεια για τον «κόσμο της εργασίας» και αποστρέφουμε το βλέμμα από τον «κόσμο της ανεργίας». Το «Ημερολόγιο ενός ανέργου» θα φέρει στο κέντρο της δημόσιας συζήτησης τον «κόσμο της ανεργίας» και θα προσπαθήσει να του δώσει πίσω τη χαμένη του υπερηφάνεια.
Από δω και μπρος, οι άνεργοι αποκτούν φωνή μέσα από το «Ημερολόγιο ενός ανέργου» (imerologioanergou.gr). Θα έχουν τη δυνατότητα να καταγράψουν το βίωμά τους, τα προβλήματα, τα αιτήματα, τον θυμό τους. Να επικοινωνήσουν μεταξύ τους και με όλη την κοινωνία, να απαιτήσουν λύσεις.
Όχι επιδόματα, όχι συσσίτια, όχι ελεημοσύνη – λύσεις!
Μιλάμε συνεχώς για μισθούς, συντάξεις, επιδόματα και φόρους, αλλά πολύ λίγο για το υπέρτατο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας – την ύπαρξη ενάμιση εκατομμυρίου ανέργων! Οι άνεργοι είναι σαν να μην υπάρχουν, σαν να είναι αόρατοι, σαν να μην έχουν φωνή.
Από δω και μπρος, οι άνεργοι θα έχουν τη δυνατότητα να αρθρώσουν τον δημόσιο λόγο τους, να καταγράψουν τις εμπειρίες τους, να μετρήσουν τις δυνάμεις τους. Το «Ημερολόγιο ενός ανέργου» δεν είναι απλώς ένα site, είναι μια μεγάλη καμπάνια, μια κοινότητα διεσπαρμένη, σε πρώτη φάση, σε – δημοφιλή sites και blogs:
Το πιο συναρπαστικό όμως είναι ότι οποιοδήποτε site και blog ενδιαφέρεται, μπορεί με λίγες απλές κινήσεις να το ενσωματώσει αυτομάτως στις σελίδες του.
Ο άνεργος και η άνεργη, εκτός από τα βιοτικά τους προβλήματα, φέρουν το στίγμα του αποτυχημένου και του αργόσχολου. Νιώθουν αυτολύπηση, ντρέπονται για την κατάντια τους. Και η κοινωνία, όταν δεν παριστάνει πως δεν τους βλέπει, ντρέπεται γι' αυτούς - αλλά δεν κάνει τίποτα.
Σημείωση 1: Όλα ξεκίνησαν από το βιβλίο «Ανώνυμοι χρεοκοπημένοι» του Χριστόφορου Κάσδαγλη, που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2012. Ανάμεσα στα κεφάλαιά του συμπεριλαμβάνονταν 17 διάσπαρτες σελίδες από το «Ημερολόγιο ενός ανέργου». Αυτό όμως δεν ήταν αρκετό. Η συνέχεια ήρθε αβίαστα. Αντί για την υποκειμενική καταγραφή του προβλήματος από ένα συγγραφέα, αυτό που χρειαζόμαστε είναι να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους χιλιάδες άνεργοι και άνεργοι και να καταγράψουν απευθείας και χωρίς διαμεσολαβήσεις τα βιώματα, τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τα αιτήματά τους.
Σημείωση 2: Μπορείτε εδώ https://vimeo.com/62910939 να βρείτε το βιντεάκι που κηρύσσει την έναρξη της καμπάνιας.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…