Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Καθημερινές εφημερίδες: Τα άταφα πτώματα

Ο Παλιός Κόσμος αφήνει πίσω του πλήθος από πτώματα σε τυμπανιαία κατάσταση...
Κι όμως, κάποιοι επιμένουν να τα διατηρούν ως μούμιες ενώ πλήθος (ολοένα μειούμενο, βεβαίως) κόσμου συνεχίζει να εργάζεται σε αυτά και γι' αυτά.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι καθημερινές εφημερίδες. Γεννήματα της προ-βιομηχανικής εποχής από την ανάγκη καταγραφής, αρχικά, των εμπορικών κινήσεων της ανερχόμενης αστικής τάξης του 18ου αιώνα και αργότερα επιβολής -δια της ενημέρωσης- όλου του φάσματος των δραστηριοτήτων της. Κύριο δηλαδή επαναστατικό εργαλείο για την κατάληψη και μετά την εμπέδωση της εξουσίας της. Στους κατοπινούς αιώνες οι εφημερίδες χρησιμοποιήθηκαν και πάλι ως επαναστατικό εργαλείο του προλεταριάτου έτσι ώστε αυτό να παίξει με τη βοήθειά τους τον δικό του ιστορικό ρόλο.
Δευτερευόντως, οι εφημερίδες έγιναν φορείς πολλών κοινωνικών ρευμάτων που επιδίωκαν να κυριαρχήσουν στους τομείς της οικονομίας, των επιστημών και τεχνολογιών, της λογοτεχνίας κτλ. Ταυτόχρονα έγιναν στοιχείο της ταυτότητας των αναγνωστών τους που συμπλήρωνε τα υπόλοιπα στοιχεία εθνικής και κοινωνικής καταγωγής, πολιτικής ένταξης και ιδεολογίας, επιπέδου  ζωής κτλ
Σταδιακά οι εφημερίδες έγιναν "προϊόντα" το κόστος των οποίων καλυπτόταν από την αγορά τους και το κέρδος τους από τις διαφημιστικές καταχωρήσεις άλλων προϊόντων και υπηρεσιών, πράγμα που λειτούργησε σε ελάχιστες περιπτώσεις και για σύντομες χρονικές περιόδους ιδιαίτερης οικονομικής ανάπτυξης, πραγματικής ή εικονικής.
Στην πραγματικότητα οι εφημερίδες ποτέ δεν κάλυπταν τα έξοδά τους και οι επιχειρήσεις που τις εξέδιδαν ήταν ζημιογόνες ως προς αυτήν τους τη δραστηριότητα.
Τότε γιατί συνέχιζαν (και συνεχίζουν) να τις εκδίδουν θα αναρωτηθούν κάποιοι.
Μα γιατί εξακολουθούσαν να τους είναι χρήσιμες ως εργαλεία κατάληψης και διατήρησης της εξουσίας τους και για να έχουν παράπλευρα κέρδη προβάλλοντας και ενισχύοντας τις άλλες δραστηριότητες τους σε μια ποικιλία οικονομικών τομέων.
Σήμερα οι καθημερινές εφημερίδες (και σταδιακά και οι υπόλοιπες) δεν έχουν κανέναν λόγο ύπαρξης ως προϊόντα ενημέρωσης. Η κυκλοφορία τους είναι ασήμαντη. Ο κόσμος δεν έχει ούτε τα χρήματα ούτε το λόγο να τις αγοράσει.Το ίδιο βέβαια και τα έσοδά τους αφού και ο τομέας της διαφήμισης είναι σε κατάρρευση.
Η κρίση αξιοπιστίας των Παλαιών Μέσων, οι σχέσεις διαπλοκής και το γεγονός ότι το έμψυχο προσωπικό τους ανήκει στην παλιά φρουρά της ιδρυματοποιημένης δημοσιογραφίας που σήμερα είναι ψηφιακά αναλφάβητη, συνόδευσαν τις εφημερίδες εδώ και μία δεκαετία, στην τελευταία τους κατοικία: τον κάδο απορριμάτων της ενημέρωσης και της επικοινωνίας.
Κάποιοι επιμένουν να δίνουν το φιλί της ζωής στα πτώματά τους που δεν επιδέχονται καν ταρίχευσης λόγω της εντατικής χημειοθεραπείας στην οποία υποβλήθηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες.
Μάταια!
Είναι καιρός να τις αποχαιρετήσουν για πάντα μαζί με τα φαντάσματά τους...


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…