Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δημοσιο-κοινοτοπία

Το να ασκείς το επάγγελμα του δημοσιογράφου προϋποθέτει δύο-τρία βασικά πραγματάκια. Το ένα είναι να ξέρεις να γράφεις. Δηλαδή να ξέρεις του συντακτικούς και ορθογραφικούς κανόνες. Το δεύτερο είναι το να μπορείς να αναπτύξεις τη σκέψη σου, πράγμα που με τη σειρά του προϋποθέτει να σκέφτεσαι. Γενικώς και ειδικώς. Το τρίτο είναι να βρίσκεις έναν αναγκαίο και ικανό λόγο να κοινοποιήσεις τις σκέψεις σου σε μία μικρή η μεγάλη ομάδα ανθρώπων.
Εδώ και κάμποσες εβδομάδες κάνω ένα πείραμα: αναζητώ στο σύνολο του ελληνικού Τύπου κείμενα που να πληρούν και τις τρεις αυτές προϋποθέσεις με κάποια επάρκεια. Ματαίως...
Εχοντας εξαιρέσει από την αρχή τρεις πένες (του Νίκου Ξυδάκη, του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου και του Πάνου Θεοδωρίδη) δεν έχω βρει ούτε μισό κείμενο από τα λεγόμενα "άποψης" που να μαζεύουν μια βαθμολογία επιεικώς πάνω από το 5, με άριστα το 10.
Απεραντολογίες, αφόρητες κοινοτοπίες, χυδαίοι λαϊκισμοί (ή εκ-λαϊκισμοί), ανοησίες, έλλειψη συγκρότησης, ανωριμότητα γραφής, σαχλαμαρίτσες ή πράγματα που έχουν γραφτεί και ξαναγραφτεί χιλιάδες φορές.
"Γράφω για να γράφω ή επειδή μου ζητούν να γράψω κάτι να γεμίσει η ριμάδα η σελίδα...". Σαν να σπάνε πέτρες σε νταμάρι πιπιλίζοντας κουκούτσια.
Μερικοί προσπαθούν να απαλύνουν τον πόνο τους -και τον πόνο του αναγνώστη- γράφοντας ανεκδοτάκια και εξυπναδούλες του κερατά, από αυτές που στο Twitter θα πήγαιναν άκλαυτες ή θα συγκέντρωναν ένα-δύο LOL.
Εκεί που χάνει ο δήμος τη γραφή και η γραφή το δήμο είναι στις πολιτικές και κοινωνιολογικές αναλύσεις. Ο,τι του φανεί του λωλοστεφανή! Η κοινοτοπία συναγωνίζεται την αμετροέπεια σε μαρμαρένια πληκτρολόγια.
Κείμενα που σε άλλες εποχές -τότε που γράφαμε σε χαρτί- ο δημοσιογράφος θα είχε μπουκωθεί το πόνημα και θα το μασουλούσε μέχρι να μπορέσει να το καταπιεί.  
Κι αν οι αρθρογράφοι μας περνούν κάτω από τον πήχη στις τρεις βασικές προϋποθέσεις της γραφής, μπορεί να φανταστεί κανείς τι πουλιά πιάνουν πέρα από αυτές...
Στην ιεράρχηση, στην αξιολόγηση, στην τεκμηρίωση, στη δημιουργικότητα, στην ουσιαστική ενημέρωση πέραν του "αυτά τα ξέρουμε όλοι"... Κι ακόμη, στη συνέπεια, στην οξυδέρκεια, στην σύνδεση αλλά και την τομή με τις τρεις πραγματικότητες (της είδησης, του αναγνώστη, την κοινή πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι). Είναι ΑΥΤΟΣ ακριβώς ο συγχρονισμός που καταφέρνουν -μόνοι αυτοί- οι τρεις δημοσιογράφοι που προαναφέρω και γι αυτό ξεχωρίζουν...
Αυτοί που δεν αντιλαλούν ως άδεια ντενεκεδάκια και χαλασμένα ρολόγια...

Στον αντίποδα...

Οι δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες γραφιάδες του διαδικτύου. Επώνυμοι ή "ανώνυμοι". Γνωστοί και άγνωστοι. Αυτοί που χρόνια τώρα πλουτίζουν την εμπειρία της ανάγνωσης, ερεθίζουν τη σκέψη, κάνουν άλματα μπροστά ως χειριστές των γλωσσικών μας εργαλείων.

Οι πρώτοι δεν πουλάνε και οι δεύτεροι, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν πουλιούνται...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…