Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δημοσιο-κοινοτοπία

Το να ασκείς το επάγγελμα του δημοσιογράφου προϋποθέτει δύο-τρία βασικά πραγματάκια. Το ένα είναι να ξέρεις να γράφεις. Δηλαδή να ξέρεις του συντακτικούς και ορθογραφικούς κανόνες. Το δεύτερο είναι το να μπορείς να αναπτύξεις τη σκέψη σου, πράγμα που με τη σειρά του προϋποθέτει να σκέφτεσαι. Γενικώς και ειδικώς. Το τρίτο είναι να βρίσκεις έναν αναγκαίο και ικανό λόγο να κοινοποιήσεις τις σκέψεις σου σε μία μικρή η μεγάλη ομάδα ανθρώπων.
Εδώ και κάμποσες εβδομάδες κάνω ένα πείραμα: αναζητώ στο σύνολο του ελληνικού Τύπου κείμενα που να πληρούν και τις τρεις αυτές προϋποθέσεις με κάποια επάρκεια. Ματαίως...
Εχοντας εξαιρέσει από την αρχή τρεις πένες (του Νίκου Ξυδάκη, του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου και του Πάνου Θεοδωρίδη) δεν έχω βρει ούτε μισό κείμενο από τα λεγόμενα "άποψης" που να μαζεύουν μια βαθμολογία επιεικώς πάνω από το 5, με άριστα το 10.
Απεραντολογίες, αφόρητες κοινοτοπίες, χυδαίοι λαϊκισμοί (ή εκ-λαϊκισμοί), ανοησίες, έλλειψη συγκρότησης, ανωριμότητα γραφής, σαχλαμαρίτσες ή πράγματα που έχουν γραφτεί και ξαναγραφτεί χιλιάδες φορές.
"Γράφω για να γράφω ή επειδή μου ζητούν να γράψω κάτι να γεμίσει η ριμάδα η σελίδα...". Σαν να σπάνε πέτρες σε νταμάρι πιπιλίζοντας κουκούτσια.
Μερικοί προσπαθούν να απαλύνουν τον πόνο τους -και τον πόνο του αναγνώστη- γράφοντας ανεκδοτάκια και εξυπναδούλες του κερατά, από αυτές που στο Twitter θα πήγαιναν άκλαυτες ή θα συγκέντρωναν ένα-δύο LOL.
Εκεί που χάνει ο δήμος τη γραφή και η γραφή το δήμο είναι στις πολιτικές και κοινωνιολογικές αναλύσεις. Ο,τι του φανεί του λωλοστεφανή! Η κοινοτοπία συναγωνίζεται την αμετροέπεια σε μαρμαρένια πληκτρολόγια.
Κείμενα που σε άλλες εποχές -τότε που γράφαμε σε χαρτί- ο δημοσιογράφος θα είχε μπουκωθεί το πόνημα και θα το μασουλούσε μέχρι να μπορέσει να το καταπιεί.  
Κι αν οι αρθρογράφοι μας περνούν κάτω από τον πήχη στις τρεις βασικές προϋποθέσεις της γραφής, μπορεί να φανταστεί κανείς τι πουλιά πιάνουν πέρα από αυτές...
Στην ιεράρχηση, στην αξιολόγηση, στην τεκμηρίωση, στη δημιουργικότητα, στην ουσιαστική ενημέρωση πέραν του "αυτά τα ξέρουμε όλοι"... Κι ακόμη, στη συνέπεια, στην οξυδέρκεια, στην σύνδεση αλλά και την τομή με τις τρεις πραγματικότητες (της είδησης, του αναγνώστη, την κοινή πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι). Είναι ΑΥΤΟΣ ακριβώς ο συγχρονισμός που καταφέρνουν -μόνοι αυτοί- οι τρεις δημοσιογράφοι που προαναφέρω και γι αυτό ξεχωρίζουν...
Αυτοί που δεν αντιλαλούν ως άδεια ντενεκεδάκια και χαλασμένα ρολόγια...

Στον αντίποδα...

Οι δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες γραφιάδες του διαδικτύου. Επώνυμοι ή "ανώνυμοι". Γνωστοί και άγνωστοι. Αυτοί που χρόνια τώρα πλουτίζουν την εμπειρία της ανάγνωσης, ερεθίζουν τη σκέψη, κάνουν άλματα μπροστά ως χειριστές των γλωσσικών μας εργαλείων.

Οι πρώτοι δεν πουλάνε και οι δεύτεροι, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν πουλιούνται...

Διαβάζονται ακόμη...

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Από την εφημερίδα "Ελλάδα", Σάββατο 3/11/12


Το πανό των φανατικών οπαδών της ΑΕΚ, «Ορίτζιναλ», σε κάποια γωνιά του Περιστερίου, είχε τη δική του ιστορία, αμιγώς πολιτική. «Ούτε να το σκέφτεστε», έγραφε το μήνυμα, κάτι σαν τον «τοίχο του Λοΐζου» και απευθυνόταν στη Χρυσή Αυγή που ήθελε να νοικιάσει γραφεία στην ίδια πολυκατοικία. Ήταν μία απάντηση στο κεντρικό σύνθημα των Χρυσαυγιτών «είμαστε πολλοί, είμαστε παντού, τα γήπεδα μας ανήκουν», για τα «τάγματα εφόδου» στα γήπεδα όλης της Ελλάδας, από την Καλαμάτα μέχρι την Κομοτηνή. Πρόβλεψη: Την τρέχουσα ποδοσφαιρική σεζόν η κερκίδα των «φανατικών», θα μετατραπεί σε πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα στους Χρυσαυγίτες και τους antifa. Αυτό το κλίμα έχει ήδη δημιουργηθεί και οσονούπω αναμένεται «έκρηξη». Θα σπάσει το αυγό του φιδιού… Χρυσαυγίτες υπάρχουν παντού, σε κάθε κερκίδα. Άλλωστε, πρόσφατη έρευνα της εταιρείας Marc για το «Έθνος της Κυριακής» παρουσίασε τα εξής ευρήματα: Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, σε ποσοστό 7% ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, το…

Τι κρύβεται πίσω από το "Χαμόγελο του Παιδιού";

Το πρόσωπο ενός σκληρού εργοδότη;
Αναδημοσιεύω την καταγγελία του ΠΑΜΕ και ψάχνω...


Αθήνα 2 Σεπτέμβρη 2010


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Θέμα: για το "χαμόγελο του παιδιού"



Ο πολυδιαφημισμένος φιλάνθρωπος των media, πρόεδρος του λεγόμενου "χαμόγελου του παιδιού" έδειξε για ακόμη μία φορά το άγριο, εργοδοτικό του πρόσωπο.

Ξανά απολύσεις, εκβιασμούς απέναντι στους εργαζόμενους όπως: "ή υποβάλετε παραίτηση, ή σας απολύω και σας κάνω μήνυση για κακοποίηση παιδιών"!!

Σήμερα, ο ίδιος εξαφανίστηκε από τον χώρο που είχε πάει αντιπροσωπεία του Π.Α.ΜΕ για να απαιτήσει ανάκληση απόλυσης, εργαζόμενης που για χρόνια δουλεύει στον χώρο, ενώ η υπεύθυνη του σπιτιού στα Μελίσια μπήκε στον χώρο μαζί με περιπολικό της αστυνομίας. Είναι ο ίδιος χώρος, που πριν 1 χρόνο είχε απολυθεί εργαζόμενη, επειδή είχε αντιδράσει στην τοποθέτηση καμερών παρακολούθησης στους χώρους των παιδιών και των εργαζομένων. Οι απολύσεις είναι συνήθης πρακτική του προέδρου του "χαμόγελου του παιδιού&quo…