Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Διανοούμενοι, εξουσία και Αριστερά

Γιατί η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων δημοσιογράφων και διανοούμενων παίρνει θέσεις όλο και λιγότερο κριτικές απέναντι στην εξουσία;
Γιατί δημοσιογράφοι και διανοούμενοι γίνονται όλο και περισσότερο αλαζόνες και εχθρικοί απέναντι σε κάθε μορφής αγώνα που διαρρηγνύει τo πλαίσιo του πολιτικού και οικονομικού κομφορμισμού της μοναδικής σκέψης;
Γιατί παραδοθήκαν;
Γιατί εγκατέλειψαν κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης της καθεστηκυίας τάξης των πραγμάτων;
Ο διανοούμενος-αντι ο δημοσιογράφος-αντι, τα τελευταία 25 χρόνια είναι είδη υπό εξαφάνιση.
Και όποιος από αυτούς, σήμερα, αισθάνεται ότι πρέπει να αγανακτήσει στην κοινωνική, πολιτική και οικονομική χρεοκοπία της χώρας, στρέφει την αγανάκτησή του ενάντια στα θύματα της κρίσης, βρίσκει σαν μόνο και μόνιμο πεδίο πολεμικής και κριτικής τα κινήματα αντίστασης και ανυπακοής.
Ο μεγάλος Ιταλός φιλόσοφος Nομπέρτο Μπόμπιο έλεγε ότι δουλειά του διανοουμένου (θα μου επιτρέψετε να προσθέσω και του δημοσιογράφου) είναι «να σπέρνει αμφιβολίες, όχι να συγκομίζει βεβαιότητες».
Και τα τελευταία 25 χρόνια οι διανοούμενοι -η συντριπτική πλειονότητα τους- έχουν σταματήσει να σπέρνουν αμφιβολίες για την κυρίαρχη τάξη πραγμάτων. Έχουν αναλάβει να σπέρνουν στις μάζες τις αλήθειες της εξουσίας για να θερίζει (η εξουσία) συναίνεση. Έχουν καταφύγει σε άνετες, ασφαλείς ακαδημαϊκές θέσεις και έχουν θέσει την επιστήμη τους στην υπηρεσία των ισχυρών και της τηλεόρασης.
Έγιναν-είναι οι οργανικοί διανοούμενοι των ισχυρών κέντρων εξουσίας. Χωρίς διανοουμένους η εξουσία δεν υπάρχει.
Και το ερώτημα, σήμερα που το τέλος της ιστορίας δεν επαληθεύτηκε είναι: Χωρίς εξουσία μπορούν να υπάρξουν οι διανοούμενοι της Αριστεράς;
Ακούω, από πολλές πλευρές, ότι σήμερα δεν υπάρχουν διανοούμενοι. Διαφωνώ.
Είναι η λειτουργία τους που πρέπει να συζητήσουμε και όχι η απουσία τους.
Οι διανοούμενοι του συστήματος υπάρχουν και είναι και πολλοί και αποτελεσματικοί. Και είναι οργανικοί, όχι σε ένα συγκεκριμένο κόμμα αλλά στην εξουσία. Και η εξουσία δεν είναι κάτι μεταφυσικό. Είναι συγκεκριμένη. Είναι μια εξουσία δομική και δομημένη. Είναι φτιαγμένη από συγκρούσεις συμφερόντων, συνεχείς παραβιάσεις των κανόνων, διαφθορά και ατιμωρησία.
Είναι φτιαγμένη από μια ισχυρή μιντιακή διεισδυτικότητα. Από διεφθαρμένους θεσμούς, μεγάλες επιχειρήσεις πρόθυμα συνδικάτα. Και από χρήμα, πολύ χρήμα.
Σε αυτή τη δομή τι μπορούν να αντιπαραθέσουν οι διανοούμενοι της Αριστεράς; Όσοι ακόμη δεν ντρέπονται, δεν διστάζουν να δηλώσουν κομμουνιστές, μαρξιστές, αριστεροί - θα προσέθετα και σοσιαλιστές, αλλά η λέξη έχει χάσει πλέον το αρχικό νόημά της. Μπορούν να λειτουργήσουν ως οι οργανικοί διανοούμενοι της Αριστεράς; Οργανικοί όχι σε ένα κόμμα η κομματάκι της Αριστεράς αλλά σε μια κουλτούρα και σε μια ιδεολογία. Μια κουλτούρα εναλλακτική και μια ιδεολογία ορθά δομημένη και ορθολογικά ανταγωνιστική στην κυρίαρχη. Διανοούμενοι οργανικοί στις αδύναμες τάξεις.
Στην εργατική τάξη, στη νεολαία του πρεκαριάτου, στους μετανάστες, στους ανέργους, στους εργαζόμενους που έχουν χάσει την αξιοπρέπειά τους.
Αυτούς τους διανοουμένους χρειάζεται η Αριστερά.
Αυτοί οι διανοούμενοι ήρθε η ώρα να εγκαταλείψουν τον πεσιμισμό και τον αναχωρητισμό και να πιάσουν δουλειά.
Να χρησιμοποιήσουν τις γνώσεις τους, τις ικανότητες τους και την ευφυΐα τους, όχι μόνο για να ερμηνεύσουμε τον κόσμο αλλά για να τον αλλάξουμε.

*Ο Βασίλης Μουλόπουλος είναι βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, δημοσιογράφος.
* Το παραπάνω σημείωμα είναι το μεγαλύτερο μέρος από την παρέμβαση του Βασίλη Μουλόπουλου στην Ημερίδα της ΕΣΗΕΑ, στις 11/4/2011, με θέμα: Κρίση και διανόηση.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…