Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αυτούς που βλέπεις, πάλι θα τους ξαναΐδείς;

...θα τους γνωρίσεις; Πάλι;

Ο κόσμος που ζούμε σήμερα δεν υπάρχει. Σκιές στους τοίχους βλέπουμε, νεκρών ανθρώπων, νεκρών εποχών, νεκρών ονείρων.

Ο νέος κόσμος έχει αρχίσει ήδη να θεμελιώνεται μέσα στον κρατήρα, μέσα στον τάφο του παλιού. Κι όμως, μας ξεγελάνε οι σκιές των νεκρών και νομίζουμε σαν τα ορφανά παιδάκια πως μα σε πέντε, μα σε δέκα, μα σε χίλια δεκαπέντε χρόνια, "πάλι δικά μας θα 'ναι"...

Τολμούν και κάποια αδέλφια να το ψιθυρίζουν σαν πίστη βαθιά, ενοχική, σχεδόν ανομολόγητη. Οταν, για παράδειγμα, μιλούν για "αποκατάσταση μισθών ή συντάξεων στα προ του μνημονίου επίπεδα".

Χαμογελάς. Για τον δοσοεξαρτημένο σου σύντροφο που ακόμη ρέγεται το βυζί της μάνας του και το λογιστήριο του πρώην εργοδότη του που σήμερα συγκαταλέγεται στις λίστες Λαγκάρντ, μέσα σε χαμένα στικάκια.

Αλλοι -ολιγοφρενείς, αυτοί- τολμούν και υπόσχονται "περασμένα μεγαλεία"...
Και άλλοι σπεύδουν να πιαστούν από τη χλαμύδα του ρήτορα μπας και καταφέρουν να βρεθούν μετά πιασμένοι στα νέα πράγματα...

Πολλούς, μα πάρα πολλούς, από την απέναντι όχθη, τα απέναντι πεζοδρόμια, τα απέναντι κάστρα και χαρακώματα τους βλέπω...

Τους έχω ξαναϊδεί...

Δεν ήταν καν ανάγκη να τους γνωρίσω πάλι...

Τρούπωσαν! Στις παρέες και τις συναθροίσεις μας... Αυτοί που κάποτε ήσαν οι κυνηγοί και οι βασανιστές μας, τώρα λανσάρονται στην πρώτη τη γραμμή. Δήθεν με ταπεινότητα και πίστη στην ανάγκη ανατροπής και κοινού μετώπου...

Παρ' όλα αυτά, το σαλάκι στην άκρη των χειλιών τους δεν κρύβεται. Ούτε ο κοφτερός κυνόδοντας... Ούτε το όραμα μιας θεσούλας στην ΕΡΤ -λέμε τώρα, ένα τυχαίο παράδειγμα...

Συντάσσονται τώρα... Συντεταγμένα πορεύονται... Οπως έκαναν πάντα... Στις αρχές... Να, από το 81 μέχρι το 85 ας πούμε - άλλο ένα εντελώς τυχαίο παράδειγμα...

Αυτούς!
Τους βλέπεις;
Το ήξερες ότι σαν φτάσεις στο ένα τρίτο του λαού σου πως θα τους ξαναϊδείς...

θα τους γνωρίσεις πάλι
σ'αυτόν τον κόσμο θα γυρνούν
με περηφάνια πιο μεγάλη...

Μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις, εσύ που με διαβάζεις κατάπληχτος...

Διάβασε ντε και το υπόλοιπο ποίημα του Μιχάλη Κατσαρού. Αυτό που η περίφημη γενιά του Πολυτεχνείου είχε ακούσει τόσες φορές που ήταν σαν να μην ακούστηκε ποτέ κι από κανέναν...

Διάβασε:


Αυτούς που βλέπεις πάλι θα τους ξαναΐδείς
θα τους μισήσεις πάλι
έναν μονάχα δε θα βρεις
τον πιο μικρό, τον πιο πικρό, τον πιο αγαπημένο
τον μοναχό, τον δυνατό και τον αντρειωμένο

Αυτόν δε θα τον ξαναΐδείς να τονε βασανίσεις
και την μεγάλη του καρδιά να τηνε σκίσεις
αυτόν δε θα τον ξαναβρείς τι τον φυλάνε τ'άστρα
τι τον φυλάει ο ήλιος του, τονε φυλάει το φεγγάρι

Αυτόν που 'χει τη χάρη τον πιο μικρό
τον πιο πικρό και τον αγαπημένο
αυτόν μονάχα εγώ, μονάχα εγώ, εγώ προσμένω




Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…