Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο τελευταίος χορός

The Dance of Life1899 – 1900Edvard Munch. Oil on canvas, 49 1/2 x 75 
Σάββατο πρωί. Ο μεγάλος θέλει ψάρι. "Στο φούρνο, με μπόλικο λεμόνι και μουστάρδα". Ντυνόμαστε με τον μικρό και βγαίνουμε για ψώνια. Οσο είναι ακόμη νωρίς. Δεν είναι! Ουρές παντού. Στο σούπερ-μάρκετ δεν βρίσκεις θέση να παρκάρεις. Μέσα ο κακός χαμός. Παίρνουμε τέσσερα πράγματα και φεύγουμε σαν κυνηγημένοι. Στο ψαράδικο του Σταυρού τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Διαδήλωση. Οι αιγύπτιοι καθαριστές ψαριών δουλεύουν σαν μηχανές. Λέπια, κεφάλια, σουπιοκόκκαλα στον αέρα. Κεφάλια σφυρίδας κομματιάζονται. Λόφοι από γαύρο αποκεφαλίζονται. Λίγοι αυτοί που παίρνουν τα ακριβά. Οι περισσότεροι στα λιανόψαρα και τα καλαμάρια. Στο χασάπικο δίπλα, είκοσι υπάλληλοι προσπαθούν να εξυπηρετήσουν 150 πελάτες.
Οσο περιμένουμε μου έρχεται η χθεσινή εικόνα από το Σύνταγμα της εορταστικής σκαλωσιάς και των φτηνιάρικων κατασκευών της Wind. Και μετά οι ουρές στα ΑΤΜ και τις εισόδους των τραπεζών. Ουρές ατελείωτες που στρίβαν τη γωνία από Σταδίου προς Καραγιώργη Σερβίας. Δεν είχα ξαναδεί τέτοιο πράγμα ποτέ στη ζωή μου. Εκατοντάδες άνθρωποι περίμεναν στωικά να πάρουν το δώρο τους. Το τελευταίο δώρο. Ο τελευταίος σπασμός μιας εποχής.
Ξέρουν ότι το παραμύθι έχει τελειώσει.
Ξέρουν ότι αυτοί δεν πρόκειται να ζήσουν ποτέ ξανά καλά ενώ κάποιοι άλλοι θα συνεχίσουν να ζουν ΠΟΛΥ καλύτερα...
Από σήμερα γεμίσαν τα σούπερ-μάρκετ, τα ψαράδικα, τα χασάπικα.
Για τα τελευταία δείπνα της χρονιάς.
Τις τελευταίες γιορτές.
Το τελευταίο χορό της ζωής τους...

Το "μετά" δεν μπορείς να το δεις ούτε να το προφητέψεις...

Ξέρεις ότι θα είναι μια ανείπωτη τραγωδία!

Καλές γιορτές

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…