Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η αναμενόμενη σύγκρουση για την Ευρωζώνη


Οι Ευρωπαίοι δείχνουν μάλλον χαρούμενοι και ανακουφισμένοι με την επανεκλογή του Μπάρακ Ομπάμα, αν κρίνει κανείς από τα τηλεγραφήματα των Ευρωπαίων ηγετών προς την Ουάσινγκτον, αλλά και από τα πρώτα σχόλια των ευρωπαϊκών εφημερίδων φαίνεται πως όλοι είχαν «ψηφίσει» Ομπάμα και ελπίζουν στα «καλύτερα που θα έλθουν», όπως είπε ο ίδιος.
Η εικόνα αυτή, όμως, μάλλον απεικονίζει συναισθήματα παρά την πραγματικότητα. Σε μία Ευρώπη της κρίσης όπου το κυρίαρχο, μονολιθικό, δόγμα είναι η λιτότητα και οι περικοπές των δαπανών, η χαρά για τη νίκη του Δημοκρατικού προέδρου είναι τουλάχιστον αντιφατική, αφού για τους Αμερικανούς η συνταγή για την αντιμετώπιση της κρίσης είναι ακριβώς η αντίθετη, παρότι και εκείνοι είναι αναγκασμένοι να περιορίσουν τις δαπάνες τους: φρέσκο χρήμα στην αγορά. Πράγμα που το Βερολίνο δεν θέλει, προς το παρόν, ούτε να το ακούει.
Πόσο ειλικρινές θα μπορούσε, λοιπόν, να είναι το «προσβλέπουμε στην από κοινού αντιμετώπιση της κρίσης» της Άνγκελα Μέρκελ όταν η οικονομική πολιτική της Γερμανίας είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με εκείνη των ΗΠΑ;
Οι σχέσεις της Γερμανίδας καγκελαρίου με τον Μπαράκ Ομπάμα δεν έφτασαν ποτέ να είναι όσο θερμές υπήρξαν αυτές με τον Τζορτζ Μπους. Λέγεται, μάλιστα, ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δεν συγχώρεσε ποτέ τη Μέρκελ για το γεγονός ότι δεν του έδωσε την ευκαιρία να μιλήσει, όπως επιθυμούσε, μπροστά από την Πύλη του Βραδεμβούργου, στο Βερολίνο, κατά τη διάρκεια της πρώτης προεκλογικής εκστρατείας του.
Σε επίπεδο συμμαχίας, οι σχέσεις Ουάσινγκτον και Βερολίνου διατηρήθηκαν, βεβαίως, άριστες σε μία σειρά ζητημάτων, όπως το Αφγανιστάν αλλά και η Μέση Ανατολή. Όχι όμως και στην κρίση της Ευρωζώνης η οποία ανησυχεί ιδιαίτερα τους Αμερικανούς, πράγμα που δηλώνουν με κάθε τρόπο. «Μας ανησυχεί ιδιαίτερα το ενδεχόμενο κατάρρευσης της Ευρωζώνης», είπε πρόσφατα ο Τίμοθι Γκάιτνερ, ο οποίος γνωρίζει καλά πως οι… σεισμικές δονήσεις θα περνούσαν τον Ατλαντικό και θα έθεταν σε κίνδυνο κάθε προσπάθεια ανάκαμψης της αμερικανικής οικονομίας.
Οι ΗΠΑ, με το βλέμμα στραμμένο προς την Κίνα και το ένα τρισ. δολάρια που υπάρχουν στα θησαυροφυλάκιά της, έχει κάθε λόγο να θέλει σταθερότητα στην Ευρώπη, ενώ παράλληλα την προβληματίζει σοβαρά το «παράθυρο» που έχει ανοίξει το Βερολίνο στο Πεκίνο.
Μέχρι χθες Ομπάμα και Μέρκελ βρίσκονταν στην ίδια αφετηρία: επιθυμούσαν και οι δύο την επανεκλογή τους. Πράγμα που τους οδηγούσε σε μία άτυπη «ανακωχή». Από χθες τα πράγματα έχουν αλλάξει. Τώρα όλο το βάρος πέφτει στις πλάτες της Γερμανίδας καγκελαρίου εν όψει των εκλογών του 2013. Με τις ΗΠΑ να πιέζουν από εδώ και πέρα για μία γρήγορη και μόνιμη λύση διάσωσης των χωρών του Νότου, με σύμμαχο τη Γαλλία του Φρανσουά Ολάντ αλλά και την Ιταλία του Μόντι, η Γερμανία έχει τρεις επιλογές: να εξωθήσει τα PIIGS εκτός ευρώ, να υποχωρήσει διασώζοντάς τες -μαζί και το κοινό νόμισμα- ή να αποχωρήσει η ίδια από την Ευρωζώνη. Με όποιες συνέπειες θα έχει η κάθε μία από αυτές. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Ούτε και χρόνος.
Και αν υπήρχε ένας λόγος για την Άνγκελα Μέρκελ να επιθυμεί την εκλογή του Μιτ Ρόμνεϊ, θα ήταν ακριβώς αυτός: να κερδίσει λίγο ακόμη χρόνο, τουλάχιστον μέχρι την επίσημη ανάληψη των καθηκόντων του στα μέσα Ιανουαρίου, διάστημα κατά το οποίο ο απερχόμενος πρόεδρος ουσιαστικά δεν κυβερνάει.
Από την πλευρά του, ο Ομπάμα, ενισχυμένος από την ανανέωση της θητείας του στο Λευκό Οίκο, έχει έναν και διπλό στόχο: την ανάκαμψη της αμερικανικής οικονομίας και την πτώση της ανεργίας και ταυτόχρονα να εμποδίσει την Κίνα να χρησιμοποιήσει «κατά το δοκούν» τα αποθεματικά σε δολάρια. Οποιοδήποτε ευρωπαϊκό «ατύχημα» μπορεί να τινάξει κάθε προσπάθειά του στον αέρα. Η διαφοροποίηση του ΔΝΤ εδώ και αρκετούς μήνες από την κυρίαρχη ευρωπαϊκή πολιτική είναι ενδεικτική της στάσης που θα κρατήσουν πλέον οι ΗΠΑ απέναντι στη Γερμανία, ενώ θα πρέπει να μη λησμονείται ότι η αμερικανική οικονομία καθορίζεται από τις αποφάσεις του Κογκρέσου, ενώ οι εξωτερικές οικονομικές σχέσεις είναι στα χέρια του προέδρου, ο οποίος γνωρίζει καλά ότι η ισχυρή εξαγωγική δύναμη της Γερμανίας μπορεί να αποδειχθεί και η αχίλλειος πτέρνα της.
Το πρώτο μπρα ντε φερ ΗΠΑ και Γερμανίας σε σχέση με την κρίση στην Ευρωζώνη αναμένεται σύντομα και έχει ελληνικό χρώμα. Μέχρι τις 16 Νοεμβρίου η Άνγκελα Μέρκελ θα πρέπει να αποφασίσει για την τύχη της Ελλάδας, της Ευρωζώνης και τη δική της…

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…