Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κεντροαριστερά σε νευρική κρίση

του Γιώργου Παπαγεωργίου

Το ΠΑΣΟΚ, ο ένας από τους δύο πόλους του δικομματισμού, καταρρέει. Ολόκληρο το σύστημα διανομής εξουσίας, προνομίων και εισοδημάτων που χτίστηκε μετά τη Μεταπολίτευση διαλύεται υπό το βάρος της κρίσης, του μνημονίου και της πολιτικής πίεσης των δανειστών, παρασύροντας μαζί τους διαχειριστές του. Το ΠΑΣΟΚ είναι το πρώτο θύμα, αλλά το πιθανότερο είναι ότι σύντομα παρόμοιες πιέσεις θα νιώσει και ο έτερος πόλος του δικομματισμού, η Ν.Δ. Δεν πρόκειται για μια συγκυριακή αναδιάταξη του πολιτικού χάρτη, αλλά για μια βαθιά ανατροπή, καθώς το πελατειακό σύστημα εξουσίας και η κλεπτοκρατία κλονίζονται. 

Πολυσυλλεκτικά και τα δύο κόμματα, συγκέντρωναν πρόσωπα και τάσεις πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, με βασική συγκολλητική ουσία τον στόχο κατάκτησης του κράτους-λάφυρου ώστε να το διαμοιράσουν στα μέλη τους. Καθώς μάλιστα το κράτος στην Ελλάδα συνδέεται άμεσα ή έμμεσα με το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας, στη μοιρασιά συμμετείχε και ένα σημαντικό κομμάτι του ιδιωτικού τομέα. Τώρα η πίτα εξαφανίζεται και τα κόμματα χάνουν τη λειτουργικότητά τους. Επιπλέον, τα κρούσματα φαυλότητας και διαφθοράς που έρχονται στο φως εκθέτουν τους πολιτικούς διαχειριστές - και το βέβαιο είναι ότι έχουμε δει μόνο την κορυφή του παγόβουνου.  

Αυτή είναι η μία πλευρά του ζητήματος, που ανάγεται περισσότερο στην ελληνική ιδιομορφία και τις στρεβλώσεις που υφίστανται στη χώρα μας. Υπάρχει όμως και η ουσία των πολιτικών επιλογών, που συνδέεται με την επίθεση κατά των εργασιακών δικαιωμάτων, του κράτους πρόνοιας και του βιοτικού επιπέδου των πολιτών, γεγονός που αποτυπώνεται σε όλη την Ευρώπη. 

• Το βασικό ιδεολόγημα για την επίθεση αυτή είναι το νεοφιλελεύθερο οικονομικό δόγμα με το τρίπτυχο: αποκρατικοποιήσεις, απορρύθμιση αγορών, λιγότερο κράτος. 

• Το όχημα για την υλοποίησή της είναι το θεσμικό οικοδόμημα του Μάαστριχτ, με την «ανεξάρτητη» Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία δεν λογοδοτεί πολιτικά, αλλά υπαγορεύει πολιτικές στις κυβερνήσεις. 

Τα δύο αυτά εργαλεία, σε μια ευρωζώνη όπου η οικονομία κυριαρχείται από τον τραπεζικό κλάδο, διαμορφώνουν ένα ασφυκτικό πλαίσιο που εμποδίζει τις εναλλακτικές πολιτικές και το οποίο διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια με τη συμμετοχή της Σοσιαλδημοκρατίας και των αυτοπροσδιοριζόμενων ως «κεντροαριστερών» δυνάμεων. 

Υπό τις συνθήκες αυτές, το πραγματικό ερώτημα για όσους αναζητούν διάφορους τρόπους ανασύστασης της Κεντροαριστεράς μετά την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ είναι: Ποια θα είναι η πολιτική πρόταση; Μια «νέα Κεντροαριστερά», για να κάνει τι ακριβώς; Γιατί αν έχει σκοπό να συνεχίσει τις αποκρατικοποιήσεις, την εσωτερική υποτίμηση και να... μειώσει το κράτος, δεν θα μακροημερεύσει.

Ανάλογο είναι και το ερώτημα για τις δυνάμεις της Αριστεράς, η οποία έρχεται δυναμικά στο προσκήνιο: Ποια αριστερή κυβερνητική πολιτική είναι εφικτή μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο της ευρωζώνης, το οποίο μάλιστα γίνεται όλο και πιο «αντιδραστικό» καθώς η κρίση βαθαίνει; 

Οι αντίστοιχοι πολιτικοί χώροι αναζητούν απαντήσεις, τις οποίες δεν έχουν βρει ακόμη. Δεν έχουν πολύ χρόνο στη διάθεσή τους.

Το άρθρο είναι αναδημοσίευση απο το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…