Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κεντροαριστερά σε νευρική κρίση

του Γιώργου Παπαγεωργίου

Το ΠΑΣΟΚ, ο ένας από τους δύο πόλους του δικομματισμού, καταρρέει. Ολόκληρο το σύστημα διανομής εξουσίας, προνομίων και εισοδημάτων που χτίστηκε μετά τη Μεταπολίτευση διαλύεται υπό το βάρος της κρίσης, του μνημονίου και της πολιτικής πίεσης των δανειστών, παρασύροντας μαζί τους διαχειριστές του. Το ΠΑΣΟΚ είναι το πρώτο θύμα, αλλά το πιθανότερο είναι ότι σύντομα παρόμοιες πιέσεις θα νιώσει και ο έτερος πόλος του δικομματισμού, η Ν.Δ. Δεν πρόκειται για μια συγκυριακή αναδιάταξη του πολιτικού χάρτη, αλλά για μια βαθιά ανατροπή, καθώς το πελατειακό σύστημα εξουσίας και η κλεπτοκρατία κλονίζονται. 

Πολυσυλλεκτικά και τα δύο κόμματα, συγκέντρωναν πρόσωπα και τάσεις πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, με βασική συγκολλητική ουσία τον στόχο κατάκτησης του κράτους-λάφυρου ώστε να το διαμοιράσουν στα μέλη τους. Καθώς μάλιστα το κράτος στην Ελλάδα συνδέεται άμεσα ή έμμεσα με το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας, στη μοιρασιά συμμετείχε και ένα σημαντικό κομμάτι του ιδιωτικού τομέα. Τώρα η πίτα εξαφανίζεται και τα κόμματα χάνουν τη λειτουργικότητά τους. Επιπλέον, τα κρούσματα φαυλότητας και διαφθοράς που έρχονται στο φως εκθέτουν τους πολιτικούς διαχειριστές - και το βέβαιο είναι ότι έχουμε δει μόνο την κορυφή του παγόβουνου.  

Αυτή είναι η μία πλευρά του ζητήματος, που ανάγεται περισσότερο στην ελληνική ιδιομορφία και τις στρεβλώσεις που υφίστανται στη χώρα μας. Υπάρχει όμως και η ουσία των πολιτικών επιλογών, που συνδέεται με την επίθεση κατά των εργασιακών δικαιωμάτων, του κράτους πρόνοιας και του βιοτικού επιπέδου των πολιτών, γεγονός που αποτυπώνεται σε όλη την Ευρώπη. 

• Το βασικό ιδεολόγημα για την επίθεση αυτή είναι το νεοφιλελεύθερο οικονομικό δόγμα με το τρίπτυχο: αποκρατικοποιήσεις, απορρύθμιση αγορών, λιγότερο κράτος. 

• Το όχημα για την υλοποίησή της είναι το θεσμικό οικοδόμημα του Μάαστριχτ, με την «ανεξάρτητη» Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία δεν λογοδοτεί πολιτικά, αλλά υπαγορεύει πολιτικές στις κυβερνήσεις. 

Τα δύο αυτά εργαλεία, σε μια ευρωζώνη όπου η οικονομία κυριαρχείται από τον τραπεζικό κλάδο, διαμορφώνουν ένα ασφυκτικό πλαίσιο που εμποδίζει τις εναλλακτικές πολιτικές και το οποίο διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια με τη συμμετοχή της Σοσιαλδημοκρατίας και των αυτοπροσδιοριζόμενων ως «κεντροαριστερών» δυνάμεων. 

Υπό τις συνθήκες αυτές, το πραγματικό ερώτημα για όσους αναζητούν διάφορους τρόπους ανασύστασης της Κεντροαριστεράς μετά την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ είναι: Ποια θα είναι η πολιτική πρόταση; Μια «νέα Κεντροαριστερά», για να κάνει τι ακριβώς; Γιατί αν έχει σκοπό να συνεχίσει τις αποκρατικοποιήσεις, την εσωτερική υποτίμηση και να... μειώσει το κράτος, δεν θα μακροημερεύσει.

Ανάλογο είναι και το ερώτημα για τις δυνάμεις της Αριστεράς, η οποία έρχεται δυναμικά στο προσκήνιο: Ποια αριστερή κυβερνητική πολιτική είναι εφικτή μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο της ευρωζώνης, το οποίο μάλιστα γίνεται όλο και πιο «αντιδραστικό» καθώς η κρίση βαθαίνει; 

Οι αντίστοιχοι πολιτικοί χώροι αναζητούν απαντήσεις, τις οποίες δεν έχουν βρει ακόμη. Δεν έχουν πολύ χρόνο στη διάθεσή τους.

Το άρθρο είναι αναδημοσίευση απο το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…