Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πυρετός


Ψήνομαι στον πυρετό. Αυτό βοηθάει πολύ γιατί κάνει τις σκέψεις μου να τρέχουν σε αργή κίνηση. Σχεδόν μία-μία. Αντε δύο, τρεις το πολύ. Οχι εκείνο το storming που μου συμβαίνει στις απύρετες καταστάσεις. Ακόμη και το μετρό αισθάνομαι ότι πάει αργά, πολύ αργά από σταθμό σε σταθμό. Οτι περνούν ώρες ολόκληρες να πάει Σύνταγμα-Ευαγγελισμό. Προσέχω έτσι τους ανθρώπους καλύτερα χωρίς να χρειάζεται να εστιάζω το βλέμμα μου επάνω τους. Διακρίνω τα περιγράμματά τους, το φωτεινό τους "αυγό". Στους περισσότερους είναι ραγισμένο και θαμπό. Θαμπώσαμε. Θάμπωσε η ματιά μας, θάμπωσε η ύπαρξή μας. Ετσι ήταν η μάνα μου όταν την έπαιρναν με το φορείο στο τελευταίο στάδιο του καρκίνου. Θαμπή. Και δεν την ξανάδα ποτέ. Ξέχασα την θαμπάδα της για δεκαετίες ολόκληρες. Τη θυμήθηκα ξανά φέτος, μετά το καλοκαίρι. Στα πρόσωπα όλων μας.
Μετά το καλοκαίρι ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση. Η πραγματική κρίση. Οχι αυτή των λογιστών της εξουσίας. Η δική μας. Συνολική και ατομική. Γι αυτό και δεν αντιδράμε πια ούτε στα "φάρμακα" ούτε στις επιθετικές αγωγές. Σαν πληγωμένα σκυλιά που αιμορραγούν με διαλυμένα τα σωθικά τους στην άκρη του δρόμου.
Δεκάρα δεν δίνω για μένα. Δεκάρα τσακιστή για όσους έχουν περάσει τα σαράντα και τα πενήντα. Πρόλαβαν και είδαν λίγο λάμψη στη ζωή τους. Ντύθηκαν λίγο φως.
Με τσακίζει το κενό βλέμμα των εφήβων.
Με τσακίζουν τα πρόσωπα των μικρών παιδιών χωρίς χαμόγελο.
Με διαλύουν τα μωρά χωρίς μέλλον.
Ζούμε γενοκτονία.
Μαζικές εκτελέσεις ψυχών.
Δεν μας κλέβουν τα λεφτά μας. Αυτό είναι το λιγότερο.
Μας κλέβουν τις ανάσες μας, το πιο μικρό, το πιο ταπεινό μας όνειρο.


Δεν έχω πλέον κουράγιο.
Δεν παλεύεται αυτός ο θάνατος.

Κάτι όμως μου λέει μέσα μου ότι δεν θα πεθάνουμε τελικά έτσι απλά.
Θα γίνουμε φωτιά.
Ολοκαύτωμα.

Επειδή ακριβώς δεν αντέχουμε άλλο…

Κι έτσι θα υπάρξουμε και πάλι βυθίζοντας αυτούς στην ανυπαρξία.

ΓΙΝΕ ΟΡΓΗ!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…