Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

36 χρόνια μετά…


2 Νοεμβρίου 1976. Με τις ιαχές «Κάρτερ! Κάρτερ!» διακόπτεται το μάθημα σε πολλά γυμνάσια της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης αλλά και της Κύπρου, καθώς έχουν μόλις γίνει γνωστά τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών.
Δύο χρόνια μετά την πτώση της χούντας, ο διάχυτος αντιαμερικανισμός «σπάει» στο όνομα της ελπίδας που δημιουργούσε η νίκη του «Αριστερού» Τζίμι Κάρτερ επί του Ρεπουμπλικάνου Τζέραλντ Φορντ, σε μια ιδιαίτερα αμφίρροπη μάχη. Ελπίδα που αφορά, κυρίως, στην επίλυση του Κυπριακού. Έναν χρόνο πριν, οι ΗΠΑ αποχωρούσαν από τη Σαϊγκόν ηττημένοι.
Ο Κάρτερ ανέλαβε τα καθήκοντά του τον Ιανουάριο του 1977. Κατά τη διάρκεια της θητείας του προσπαθεί να εξομαλύνει τις σχέσεις των ΗΠΑ με τη Σοβιετική Ένωση, υπογράφοντας τη Συμφωνία SALT 2 για τον περιορισμό των πυρηνικών, φέρνει για πρώτη φορά κοντά Ισραηλινούς και Άραβες με τη Συμφωνία του Καμπ Ντέιβιντ και αντιμετωπίζει τη μεγάλη πετρελαϊκή κρίση. Επί των ημερών του, ξεκινά η προσπάθεια αλλαγής του αμερικανικού συστήματος Υγείας, η οποία, όμως, μένει στα χαρτιά.
Ο -για πολλούς- καλύτερος Αμερικανός πρόεδρος των ΗΠΑ μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο χάνει την εξουσία στις εκλογές του 1980 από έναν ξεχασμένο ηθοποιό του Χόλιγουντ: τον «καουμπόη» Ρόναλντ Ρίγκαν. Η ελπίδα Ελλήνων και Κυπρίων έχει διαψευστεί. Η διχοτόμηση της Κύπρου παραμένει. Όμως, έναν χρόνο μετά, η Ελλάδα θα ενταχθεί και επίσημα στην Ευρωπαϊκή Ένωση (τότε ΕΟΚ).
6 Νοεμβρίου 2012. Η καθημαγμένη από τα Μνημόνια Ελλάδα αγωνιά για την παραμονή της ή όχι στην Ευρωζώνη αλλά, κυρίως, για την ίδια της την επιβίωση. Οι ελπίδες της για μια έξοδο από την κρίση διαψεύδονται η μία μετά την άλλη. Η επανεκλογή του Μπάρακ Ομπάμα αφήνει μια μικρή ελπίδα πως τα αφεντικά του ΔΝΤ θα κάμψουν την εμμονή των Γερμανών στην αδιέξοδη λιτότητα. Μπορεί να διαψευστούμε για μία ακόμη φορά, όμως μία ήττα του Ομπάμα είναι πραγματικά εφιαλτική. Και όχι μόνο για την Ελλάδα!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…