Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"E;"


 
του Σπύρου Δερβενιώτη
 
Kαιρό τώρα ήθελα να γράψω για την “Ελευθεροτυπία”, τώρα είναι μια good as any ευκαιρία, που η απληρωσιά των εργαζομένων έχει σβήσει ήδη ένα κεράκι και πάει τσίφ για το πρώτο δοντάκι και περπάτημα.
Η εξέλιξη (θέλετε ή κατάντια;) η κατάντια της ιστορίας της “Ελευθεροτυπίας” πραγματικά θα διδάσκεται στο μέλλον σαν παράδειγμα προς αποφυγήν για μελλοντικές διεκδικήσεις απεργών. Η ενότητα, αυτό το βασικό συστατικό, πετάχτηκε απ’ το παράθυρο γρηγορότερα κι από Διευθυντή-που-είχε-άχτι-η-Μάνια.
Κι απο κεί και πέρα άρχισε ο σουρεαλισμός κι οι τραγικές ειρωνείες: η “μόνη Αντιμνημονιακή Φωνή” αφέθηκε να βιώσει εντός της το ελεεινότερο Μνημόνιο. Δημοσιογράφοι-γατόνια της πιάτσας έπεσαν σε κάθε λάκο και πάτησαν κάθε μπανανόφλουδα, όσο φανερή και φωσφορίζουσα κι αν ήταν, που έστρωνε η ιδιοκτησία. Ιδιοκτησιοφίλ εκδόσεις βαφτίστηκαν απεργιακές, και απεργιακές βαφτίστηκαν διασπαστικές. Υποσύνολα δημοσιογράφων με συμμετοχές σε νέα εκδοτικά εγχειρήματα, σκυλόβριζαν άλλα υποσύνολα δημοσιογράφων με συμμετοχές σε νέα εκδοτικά εγχειρήματα, γι αυτόν ακριβώς το λόγο, και αμφότεροι να κατηγορούν αμφότερους για καπηλεία της σύνολης “Ε” ! Ο κατάλογος δεν έχει τέλος, και τα λόγια και οι κατηγορίες που ανταλλάχθηκαν, δεν τα εύχεσαι ούτε στον εχθρό σου.
Σ’ αυτό το πίσσα σκοτάδι και το αυτοξεβράκωμα, τι πρέπει να ευχηθεί κανείς; Να ζήσει η “Ε”, αγορασμένη πλέον απο κάποιον μεγαλοεπιχερηματία ή οπλέμπορα, σκιά του παλιού εαυτού της, ή να σβήσει (αν)αξιοπρεπώς πριν η παρωδία της “εφημερίδας των συντακτών” (ανέκδοτο που κρύωσε ήδη απ’ το 75) καταλήξει νούμερο σε επιθεώρηση;
Ψευδοδίλημμα, και ψευδοδίλημμα στο οποίο ειδικά οι δημοσιογράφοι που μας κάνανε να αγαπησουμε την “Ε” δεν πρέπει να πέφτουν, ούτε να μας ρίχνουν.
Λείπει απ’ τα περίπτερα η “μόνη Αντιμνημονιακή Φωνή”; Λείπει. Έχουμε πλέον μια μονοφαγία στα μανταλάκια; έχουμε. Η λύση δεν είναι να επιβιώσει απλά η “Ε”, όποια “Ε” αρκεί να έχει “το όνομα και την ιστορία”.
Η λύση είναι κι όλοι οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι, σε όλα τα υπόλοιπα έντυπα, να φυτρώσουν μπαλάκια και να διεκδικήσουν το θάρρος της γνώμης τους-και της υπογραφής τους. Ναι, ξέρω, “οι καιροί είναι δύσκολοι, οι αρχισυντάκτες κέρβεροι, οι ιδιοκτήτες έχουν γραμμή και συμφέροντα, το κρασί είναι παλιό και το χαβιάρι μαύρο”. Αλλά αν δεν μπορείς να αντιπαλέψεις όλα αυτά, είσαι σε λάθος επάγγελμα, και χρήσιμος σε κανέναν (πλην της τσέπης σου).  Αν θέλεις να λέγεσαι δημοσιογράφος, το μόνο σου καθήκον είναι “να ξεσκεπάζεις κάτι που κάποιος κερατάς θέλει να κρατήσει κρυφό”. Ο,τι άλλο λέγεται απλά “επικοινωνία” και “δημόσιες σχέσεις”-κι αυτό στις καλύτερες περιπτώσεις.
Η “Ενωση” αυτή τη μάχη έπρεπε να δίνει πρωτίστως, κάθε μέρα, χρόνια τώρα, όχι να τρέχει να σώσει μισθούς και θέσεις όταν πλέον το άχρηστο και βλαβερό όπως έχει καταντήσει προϊόν έγινε  και ασύμφορο γι αυτούς που βόλευε. Όχι για να κυνηγάει απλώς το Μανδραβέλη επειδή διατύπωσε μια γνώμη σύμφωνη με την όποια ιδεολογία του.
“Ελευθεροτυπίες” παντού. Εφημερίδες των Συντακτών παντού. Αλλιώς είσαι σε λάθος επάγγελμα, Κλαρκ Κέντ μου, και δεν θα λείψεις σε κανέναν, όλο και κάτι άλλο θα βρεί ο κόσμος  για να στρώσει στο πάτωμα οταν βάψει τους τοίχους.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…