Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μήπως ψόφησε το άλογο;


Πολλές φορές οι αναλύσεις έρχονται εκ του περισσού. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη συνθετική ικανότητα για να μαζέψεις τα σκόρπια κομμάτια του παζλ για να δεις τη μεγάλη εικόνα. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους, αρκεί να τα βάλεις στη σωστή σειρά:

Ισπανοί και Ιταλοί προχωρούν σε σκληρότερα μέτρα περικοπών, λιτότητας και αύξησης της έμμεσης και άμεσης φορολογίας με κίνδυνο να μπουν κι αυτοί, τους επόμενους μήνες στο φαύλο κύκλο της ύφεσης αλλά και των κοινωνικών αναταραχών. Η εξέγερση των Ισπανών ανθρακωρύχων είναι μόνο το προοίμιο…

Ο Φρανσουά Ολάντ προσπαθεί να βαφτίσει τη λιτότητα-κρέας σε «δίκαιη» φορολόγηση-ψάρι και σε «κοινωνική δημοκρατία» με πανεθνικές, ανοιχτές διασκέψεις εργαζομένων-εργοδοτών.

Ο Κάμερον, έχοντας ούτως ή άλλως την ουρά του έξω από την ευρωζώνη, διαμηνύει ότι ούτε με την Ε.Ε. είναι ευχαριστημένοι οι Βρετανοί και διολισθαίνει όλο και περισσότερο προς το μέρος των ευρωσκεπτικιστών που έχουν πάρει το πάνω χέρι στο Νησί.

Φιλανδοί και Ολλανδοί διακηρύσσουν ότι δεν πρόκειται να εξακολουθήσουν να πληρώνουν «τζερεμέδες», δηλαδή τις χώρες του Νότου και θα προτιμούσαν να αποχωρήσουν από την Ενωση.

Και το αποκορύφωμα: Η καγκελάριος Μέρκελ, παραδεχόμενη πλέον και δημόσια αυτό που όλοι ψιθυρίζαμε, πως, δηλαδή η ευρωπαϊκή αγορά συρρικνώνεται για τα γερμανικά προϊόντα, συνιστά να γίνουμε …Ινδονησία. Όχι μόνο εμείς, οι Ελληνες, αλλά ολόκληρη η ευρωζώνη. Διότι η Ινδονησία, λέει, κατέβασε το χρέος της, μέσα σε πέντε χρόνια, από το 85 στο 24%...

Μικρή σημασία έχει το ότι η Μέρκελ δεν αντιλαμβάνεται ότι μιλάει για άλλη κουλτούρα, άλλο πολίτευμα, άλλη λογική, μακριά από τη δυτικοευρωπαϊκή δημοκρατική αλλά και την καπιταλιστική παράδοση, συγκρίνοντας μήλα με …μάνγκο.

Σημασία έχει ότι αργά η γρήγορα θα μάθουμε αυτό που λίγο πολύ υποπτευόμαστε: Πως εδώ και καιρό μαστιγώνουμε ένα ψόφιο άλογο…




Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Ελλάδα" στις 12 Ιουλίου 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…