Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λέω να φυσήξω και πάλι...

Το παράτησα αλλά δεν το παρατήσατε εσείς...
Ούτε όμως κι εκείνοι που ενοχλούνται από αυτό το blog -εδώ και επτάμισι χρόνια- το παράτησαν...

Και το ρεπόρταραν πως τάχα έχει ιούς. ΔΕΝ έχει! Και πιστεύω ότι σύντομα θα βγει και η προειδοποίηση της ανόητης Google.

Οι λόγοι που το είχα παρατήσει όμως είναι αυτοί για τους οποίους μίλησα και θα μιλήσω.

Τον πρώτο τον εξήγησα σε προηγούμενα ποστ. Ηταν που τα Social Media και κυρίως το microblogging του Twitter είναι πολύ πιο δυναμικό και άμεσο. Δεν είναι αρκετό όμως. Δεν μπορείς να πεις όλα όσα θέλεις να πεις τηλεγραφικά, με 140 χαρακτήρες. Δεν γίνεται να μοιραστείς όλα όσα θέλεις να μοιραστείς σε τόσο λίγο χώρο.

Και για τον δεύτερο είχα γράψει αλλά όταν έγραφα δεν ήξερα πόσο πολύ με είχε δηλητηριάσει.
Ηταν η χυδαία επίθεση του "συναδέλφου" Στάθη, του γελοιο-γράφου κάποιους μήνες πριν. Οι απειλές του ότι θα μου κλείσει το σπίτι αν δεν σταματούσα αυτό το μπλογκ αμέσως.

Κι αυτό διότι είχα υψώσει φωνή για την κατάσταση στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ. Λίγο πριν ο ίδιος την κοπανίσει από το καράβι για άλλα ταξίδια...

Ηταν ό,τι πιο άθλιο μου έχει συμβεί εντός ή εκτός της δουλειάς μου.
Ο,τι πιο άθλιο έχει συμβεί στη ζωή μου.

"Κρύωσα"... "Πάγωσα" από την επίθεση...

Μου έφυγε κάθε διάθεση να γράφω πλέον. Ευτυχώς το αντιμετώπισα σχετικά γρήγορα. Το χούι δεν ξεριζώνεται όσο κι αν το τραβούν όσοι θέλουν να σε φιμώσουν.

Μετά τον είδα να μοστράρει και υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ. Ξαναπάγωσα!

Πως είναι δυνατόν;

Ηταν δυνατόν!

Το ξεπέρασα κι αυτό. Δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν. Συμβαίνουν αυτά!

Τώρα όμως μουλάρωσα και πάλι.

Αρκετά το αυτο-φίμωμα.

Λέω να φυσήξω και πάλι!

Κι όποιον πάρει ο Ανεμος!

Καλώς σας ξαναβρίσκω!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…