Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αριστείδης Μανωλάκος: “Δημοσιογραφία ή προπαγάνδα;”


Ορισμένοι συνάδελφοι δημοσιογράφοι, συνηθισμένοι να επαναλαμβάνουν χωρίς προσωπική αξιολόγηση τις ερμηνείες των κομμάτων για τις θέσεις των αντιπάλων τους, διολίσθησαν στο “θανάσιμο αμάρτημα” της προπαγάνδας, άλλοι συνειδητά και άλλοι χωρίς επίγνωση, από άγνοια ή από έλλειψη της αναγκαίας για την άσκηση του δημοσιογραφικού επαγγέλματος επάρκειας.
Αυτό συνέβη και αυτές τις ημέρες με την επιστολή Τσίπρα προς τον Μπαρόζο.
Για τους πρώτους η μακρά θητεία σε γραφεία Τύπου ή σε pay roll κομμάτων, υπηρεσιών και επιχειρήσεων, που οργάνωσε συστηματικά επί δικτατορίας ο Γεωργαλάς, συντήρησαν και διεύρυναν οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις του δικομματισμού, ήταν αναμενόμενο. Όσοι παροικούμε την Ιερουσαλήμ αντιλαμβανόμαστε τα προσωπικά οφέλη που αντλούν ως υπηρέτες του “συστήματος”.
Ο λόγος αφορά στους άλλους. Σ’ αυτούς που χωρίς ιδιοτέλεια και σκοπιμότητες “παπαγαλίζουν” ό,τι ακούνε.
Τι γράφει η επιστολή Τσίπρα; Σταχυολογούμε μερικές από τις κρίσιμες διατυπώσεις:
Πρώτον, ότι “η ψήφος του ελληνικού λαού την Κυριακή 6 Μαΐου απονομιμοποιεί το Μνημόνιο…” και, συνεπώς
Δεύτερον, “οφείλουμε να επανεξετάσουμε ολόκληρο το πλαίσιο της υπάρχουσας στρατηγικής…” γιατί “το πρόβλημα της κρίσης είναι ευρωπαϊκό και, άρα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο πρέπει να βρεθεί η λύση”.
Πώς μπορεί να διαβαστεί αυτή η επιστολή χωρίς να την παρερμηνεύουμε: Ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, απευθύνοντας την επιστολή στους επικεφαλής των ευρωπαϊκών θεσμών, στους προέδρους δηλαδή της Κομισιόν του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της Ευρωπαϊκής Τράπεζας και του Eurogroup:
Πρώτον, σηματοδοτεί τη στάση τη δική του και του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Ολόκληρη η προπαγάνδα ότι ο Τσίπρας οδηγεί στην έξοδο από το ευρώ πάει περίπατο.
Δεύτερον, υπενθυμίζει στους Ευρωπαίους ότι το 33,5% των ψήφων που συγκέντρωσαν τα δύο κόμματα του Κοινοβουλίου τα οποία συνυπέγραψαν το Μνημόνιο δεν δεσμεύει τον ελληνικό λαό, αφού με την ψήφο του της 6ης Μαΐου το απονομιμοποίησε. Όπως τους είχε προειδοποιήσει με την επιστολή του στις 21 Φεβρουαρίου. Και μάλιστα με πολύ πιο πλαστικές διατυπώσεις τότε. Έγραφε, μεταξύ άλλων, καταλήγοντας, πριν ακόμη ψηφιστεί το Μνημόνιο: “Για όλους αυτούς τους λόγους σάς γνωστοποιώ ότι ο ελληνικός λαός, μόλις αποκαταστήσει το δικαίωμά του να εκφράζει δημοκρατικά τη βούλησή του και ανακτήσει τον έλεγχο των δημοκρατικών του θεσμών, πιθανότατα θα επιφυλαχθεί να αναγνωρίσει ή να τηρήσει τις συμφωνίες στις οποίες ετοιμάζεται να προχωρήσει η παρούσα κυβέρνηση (σ.σ.: Παπαδήμου). Πιο συγκεκριμένα, ο ελληνικός λαός δεν θα αποδεχθεί οποιαδήποτε απώλεια κυριαρχίας, εξωτερική παρέμβαση στα εσωτερικά θέματα της χώρας ή μαζική πώληση δημοσίων επιχειρήσεων, γης και άλλων περιουσιακών στοιχείων που η παρούσα κυβέρνηση ετοιμάζεται να αποδεχθεί”.
Ούτε τότε ούτε τώρα θέτει υπό την έγκριση των κοινοτικών αξιωματούχων τον τρόπο με τον οποίο η λαϊκή αποδοκιμασία του Μνημονίου και των μνημονιακών κομμάτων θα βρει πρακτική έκφραση. Ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς μισόλογα, πριν από τις εκλογές και μετά, έχει κατηγορηματικά δηλώσει ότι δεσμεύεται μόνο από την έγκριση που έδωσε ο λαός στο πρόγραμμά του.
Τρίτον, απευθυνόμενος στους Ευρωπαίους αξιωματούχους μετά τον “σεισμό” που προκάλεσαν το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ελλάδα και η εκλογή του Ολάντ στη Γαλλία, ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για επανεξέταση από μηδενική βάση της “στρατηγικής”. Για να αντιμετωπιστεί το “πρόβλημα της κρίσης”, που είναι ευρωπαϊκό και όχι, ασφαλώς, μόνο ελληνικό ή των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου.
Τι μπορεί να σημαίνει αυτή η στρατηγική στόχευση; Αν μπορούμε να την κατανοήσουμε με όρους πολιτικής, τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων στις οποίες έδωσαν ώθηση οι ελληνικές και γαλλικές εκλογές και που διαμορφώνεται με κοινή προσπάθεια των ευρωπαϊκών λαών, αλλά δεν έχει ολοκληρωθεί. Έτσι μοιάζει ότι έγινε το πρώτο βήμα.

* Ο Αριστείδης Μανωλάκος είναι πρώην πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…