Μια πιθανή εξήγηση αλλά και η μόνη, ταυτόχρονα

Στο προηγούμενο κείμενο, γραμμένο τη δεκαετία του '90 από τον Παναγιώτη Κονδύλη, κρύβεται φανερότατα η απάντηση του γιατί υπομένουμε όσα υπομένουμε καιρό τώρα. Γιατί δεν αντιδρούμε. Γιατί δεν έχουμε ξεσηκωθεί απέναντι σε αυτή την απίστευτη κατάσταση και σε όσους μας έφεραν μέχρι εδώ...

ΟΛΟΙ οι πόλεμοι, όλες οι εξεγέρσεις και επαναστάσεις γίνονται για να κατακτηθεί ή να επανακτηθεί ή να υπερασπισθεί ένας ζωτικός χώρος. Εμείς έχουμε ζωτικό χώρο;
Και ποιος είναι;

Ως παράσιτα, έχουμε καταφάει το σώμα εκείνου ενάντια στο οποίον θα έπρεπε να είχαμε πάρει τα όπλα.
Είναι απλό!

Τώρα μας απομένει μόνο η καταστροφή. Ως "τιμωρία" αλλά και ως λύση!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...